Nihonjinron: Roppongi


Οι πτωχοί τω πνεύματι νομίζουν ότι ο Δυτικός κόσμος συναντά την Ιαπωνία (Χώρα των Νάνων, όπως την ονόμαζαν οι Αρχαίοι Κινέζοι) στο Λιμάνι του Τόκυο. Στην πραγματικότητα η επαφή γίνεται στα στενά του Roppongi, της σημαδιακά διακοσμημένης εισόδου του Venus Cabinet notwithstanding. Μου είναι δύσκολο να περιγράψω με λεπτομέρειες τη συνοικία, ειδικά κατά τις βραδυνές ώρες, αλλά ας πούμε ότι η όλη ιστορία μου θύμισε καλοκαίρι του 1990 στην Παροικιά με 5 φορές περισσότερα μπαράκια στο 20% της συνολικής έκτασης.

Σίγουρα τότε στα ελληνικά νησιά δεν είχαμε Νιγηριανούς κράχτες, strip bars και παρέες από decadent Ρώσους, αλλά νομίζω ότι καταλαβαίνετε για τι πράγμα μιλάω. Μια ατμόσφαιρα που, όταν είσαι έτοιμος ν’αφήσεις πίσω σου την εφηβεία, μπορεί και να την μπερδέψεις με τον παράδεισο. Δυστυχώς, όταν πια περίπου αντικρύζεις τον κατήφορο της τέταρτης δεκαετίας, αυτή η ίδια ατμόσφαιρα σου φαίνεται “λίγο” υπερβολική, και το κλαμπάκι που συνεχίζει να δονείται από έκλυτα bpm στις 8 το πρωί (με το στροβοσκοπικό φανάρι κάτω από την ταμπέλα που διαφημίζει ότι τα κινητά “πιάνουν” και στο εσωτερικό του) προκαλεί χαμόγελο συγκατάβασης και όχι λυτρωτική ανακούφιση από το φόβο μήπως ήρθε η ώρα να τελειώσει η νύχτα. Σε μένα δεν προκάλεσε ούτε αυτό το χαμόγελο γιατί ο μόνος λόγος που ήμουν στο δρόμο στις 8 το πρωί ήταν να αγοράσω πράσινο τσάι και Halls μια που ξύπνησα με μια μέγγενη στο λαιμό.

Το Roppongi είναι το μόνο μέρος που το Τόκυο θυμίζει μητρόπολη του κόσμου και σε κάτι άλλο πέρα από τα κτίρια ή τα μαγαζιά. Νομίζω ότι η εγγύτητα της Αμερικανικής πρεσβείας έχει οδηγήσει εδώ και καιρό πολλούς expats είτε να μένουν στην περιοχή είτε να περιφέρουν τους αλκοολομανείς, φωνακλάδες και βρώμικους εαυτούς τους στα σοκάκια της. Κάπως έτσι θα ξεπήδησαν τα πρώτα μπαράκια και σε λίγο κάθε gaijin πάρτυ-άνιμαλ και ο συρφετός των euro-trash ήρθαν να δώσουν στη γειτονιά μια γεύση ζωής ίσως όχι αντίστοιχης του Met και των Bolshoi, αλλά σίγουρα πιο προσπελάσιμης στους νέους όλου του κόσμου.

Λίγο παραπέρα από το ξενοδοχείο μου – το οποίο στην πραγματικότητα ήταν οικοδομή από studio προς ενοικίαση για ξένους υπαλλήλους πολυεθνικών (διάβαζε Ινδούς προγραμματιστές για την IBM) – είναι ένα τεράστιο εμπορικό κέντρο: το Roppongi Hills, όπου και εδράζεται το Mori Tower, το ψηλότερο κτίριο του Τόκυο, άν όχι της Ιαπωνίας. Από τον 54ο όροφό του – περιβεβλημένο από υαλοπίνακες – κατάφερα και φωτογράφισα αυτή την αχανή έκταση μορφοποιημένου μπετόν κρεμασμένη από το θολό ουρανό του καλοκαιριού.

Το Roppongi Hills είναι άλλο ένα χαρακτηριστικό πρόσωπο της σύγχρονης Ιαπωνίας. Καταρχάς δεν έχει κανένα Ιαπωνικό αρχιτεκτονικό στοιχείο που να είναι προφανές σε κάποιον αδαή τουρίστα (σε μένα, ας απούμε), εκτός από την τραγικά ανορθολογική διαρρύθμισή του. Τουλάχιστο 6 διαφορετικά επίπεδα που ανάλογα με το σημείο του ορίζοντα μπορεί να είναι και 2 ή 3, και μια κεντρική θεόρατη τεχνητή είσοδος-περίπτερο πλήρως καλυμένο με φωτογραφίες της …Budweiser. (Οι ευρωπαίοι κάναν ρελάνς στο εσωτερικό του θόλου, ο οποίος φιλοξενεί και τη μεγαλύτερη διαφήμιση της Adidas που έχω δει στη ζωή μου). Ο πύργος προφανώς στεγάζει γραφεία επενδυτικών τραπεζών, αλλά στην οροφή του έχει μουσεία (ένα από αυτά εξέθετε 3000 φορέματα του Giorgio Armani και ένα άλλο συνέκρινε τρεις μεγαλουπόλεις – το Τόκυο, τη Νέα Υόρκη και το Τόκυο – έχοντας μάλιστα και πιστά μοντέλα τους σε κλίμακα 1/10000) και το παρατηρητήριο όπου προσφέρεται καπουτσίνο φτηνότερα από οπουδήποτε στην Ελλάδα (¥400, που είναι λιγότερα από $4.00, που είναι πολύ λιγότερα από €4,00).

Αν κάτι μου έκανε εντύπωση με τα μαγαζιά δεν είναι μόνο ότι όλα ήταν ακριβές μπουτίκ ή εστιατόρια, αλλά και το ότι δεν υπήρχαν άλλου είδους καταστήματα (π.χ. είδη ηλεκτρονικών). Ίσως γιατί τα κινητά στην Ιαπωνία τα πουλάνε στο δρόμο…

Ένα άλλο που μ’έκανε να μειδιάσω ήταν ένας θίασος από τραμπολινίστες που είχαν στήσει τα σύνεργά τους στην πλατεία Roku-Roku, παραδίπλα από τη μέγαλη αράχνη και ετοιμάζονταν να διασκεδάσουν τους περαστικούς. Χαμογέλασα γιατί σκέφτηκα ότι πριν από πολλά πολλά χρόνια τα τσίρκα έφερναν στην Ευρώπη “ανθρώπους από την Κίτρινη φυλή” προς τέρψιν των εντοπίων – στο Roppongi Hills οι τραμπολινίστες ήταν όλοι τους λευκοί.



Ένα σχόλιο


1
Από: S G

για διαφημιση αντιντας δεν ειμαι σιγουρος αν ειναι η μεγαλυτερη. Ειχα δει στο Παρισι στην ΝΤεφανς δυο μεγαλα κτιρια, το ενα καλυμμενο με εναν παιχτη να κλωτσαει μια μπαλα και στο απεναντι η μια τεραστια μπαλα ημιαναγλυφη να εχει καρφωθει στο κτιριο και θραυσματα γυαλιου να εξεχουν! Ηταν πολυ εξυπνο τρικ…

Κατα τα αλλα συνεχισε την ανταποκριση, ειναι πολυ ενδιαφερουσα

19 June, 2005 στις 8:05 pm