Παρωδία Ελευθεροτυπίας


Στο σημερινό τους editorial, οι NY Times στηρίζουν τη δημοσιογράφο τους, Judith Miller, που επέλεξε να πάει φυλακή για 3 μήνες, αρνούμενη να καταθέσει στον εισαγγελέα για την υπόθεση Valerie Plame. Τα επιχειρήματά τους δεν πείθουν.

Για όσους βαριούνται να διαβάσουν το background της υπόθεσης από τη Wikipedia, η Valerie Plame Wilson είναι μια πρώην μυστική πράκτορας της CIA, της οποίας το όνομα διέρρευσε στον τύπο από κάποιον(-ους) αξιωματούχους του Λευκού Οίκου, το καλοκαίρι του 2003. Η διαρροή ήταν πιθανότατα αντίποινα για ένα άρθρο του συζύγου της, πρώην Πρέσβη Joseph Wilson, στους NY Times, με το οποίο αμφισβητούσε τα στοιχεία βάσει των οποίων ο Λευκός Οίκος προετοίμαζε το έδαφος για τον πόλεμο στο Ιράκ. Την ταυτότητα της Plame δημοσίευσε μόνο ο αρθρογράφος Robert Novak, αλλά κατά τα φαινόμενα η διαρροή είχε γίνει (και) προς άλλους ρεπόρτερ – ανάμεσά τους ήταν και η Miller.

Οι Times διάλεξαν τη χειρότερη δυνατή υπόθεση για να σηκώσουν τη σημαία της ελευθεροτυπίας. Συμπαριστάμενοι στη Miller – που, ειρήσθω εν παρόδω, ήταν από τα βασικά φερέφωνα του Λευκού Οίκου στην εκστρατεία προπαγάνδας για τα όπλα μαζικής καταστροφής του Ιράκ, στα τέλη του 2002 -, οι συντάκτες της εφημερίδας ξεχνάνε (λέμε τώρα) ότι η κύρια αποστολή τους είναι ο έλεγχος της εξουσίας, και όχι η διατήρηση της πρόσβασής τους στο Λευκό Οίκο.

Η πληροφορία που η Miller έλαβε από κάποιον αξιωματούχο της Διοίκησης Μπους (που ίσως να είναι και ο puppetmaster Karl Rove), όχι μόνο δεν είχε καμία χρησιμότητα για την κοινή γνώμη, αλλά ήταν πιθανότατα και προϊόν κακουργηματικής πράξης, με ενδεχόμενες αρνητικές συνέπειες για την ασφάλεια της Plame, και, κατ’ επέκταση, της χώρας. Η άρνηση της Miller να ξεσκεπάσει τον αυτουργό αυτής της πράξης, παρεμποδίζει ενεργά τον έλεγχο της εξουσίας. Οι συγκρίσεις λοιπόν με το ρόλο του τριγώνου Felt – Woodward – Bernstein, τις μέρες του Watergate, είναι μάλλον για γέλια, και το editorial των Times για τα σκουπίδια.

[Δείτε και το σχετικό ποστ στο Σπιτάκι]



5 σχόλια


1
Από: Κωστής

Όπως και με την περίπτωση του ThinkSecret, οι δημοσιογράφοι νομίζω πρώτα παραπονιούνται και μετά σκέφτονται. Όντως, θα έπρεπε να επικεντρόνονται στο πως επιτέλους θα επανακτήσουν τη δύναμη να κάνουν κριτική χωρίς ν’ ακούνε κιχ και να τρέχουν να ζητήσουν συγνώμη.

6 July, 2005 στις 10:44 pm
2
Από: Anonymous

Την ανωνυμία των πηγών τους προστατεύουν. Τί σόι έλεχγο 8α κάνουν χωρίς πηγές?

6 July, 2005 στις 11:01 pm
3
Από: yorgos

Ανώνυμε, δεν καταλαβαίνω με ποια λογική πρέπει να δίνεται προτεραιότητα στο μέσο, είδικά όταν αυτό αντιβαίνει το σκοπό. Ούτε καταλαβαίνω λογικές του στυλ “αφού έδωσε τον απατεώνα, θα (αναγκαστεί να) δώσει και τον ήρωα.”

Άσε που αυτά τα πράγματα δεν μπορεί να είναι άσπρο-μαύρο. Πολλώ δε μάλλον όταν το τίμημα για την πρόσβαση σε τέτοιες υψηλά ιστάμενες εμπιστευτικές πηγές είναι συχνά η πλήρης απεμπόληση της δημοσιογραφικής δεοντολογίας (διηγηματάκια για το πυρηνικό πρόγραμμα του Σαντάμ anyone?)

*

Geeky απορία: τι θα είχε κάνει, άραγε, η Miller στο ακόλουθο – εντελώς φανταστικό – σενάριο;

Είναι φθινόπωρο του 1972, και η ρεπόρτερ των NY Times, Judy Miller, δέχεται ένα τηλεφώνημα από το Λευκό Οίκο. Στη γραμμή είναι ο H.R. Haldeman, δεξί χέρι και εξ απορρήτων του Προέδρου Nixon. Ο Haldeman της δίνει ένα scoop που μπορεί να εκτροχιάσει την έρευνα για τη διάρρηξη στο ξενοδοχείο Watergate. Η Miller αποφασίζει να μη δημοσιεύσει την πληροφορία, αλλά τη δίνει ευχαρίστως σε κιτρινιστή συνάδελφό της, ο οποίος δεν έχει τέτοιους ενδοιασμούς – και δεν αντέχει και τα καθήκια τους Δημοκρατικούς, που παν να βγάλουν απ’ τη μύγα ξύγγι μ’ αυτή την υπόθεση. Όταν, ένα χρόνο αργότερα, ο εισαγγελέας Archibald Cox προσπαθεί να στοιχειοθετήσει συμμετοχή του Λευκού Οίκου στο κουκούλωμα της υπόθεσης, καλεί τη Miller να καταθέσει.

7 July, 2005 στις 1:19 am
4
Από: newmanifesto ...

πάντως είναι αστείο πως ούτε ο Νόβακ ούτε ο Κούπερ που γράψανε για την Πλέιμ φυλακίζονται ενώ η Τζούντι που δεν έγραψε τίποτα πάει στη φυλακή

7 July, 2005 στις 4:49 am
5
Από: kukuzelis

Καταλαβαίνω την αντιπάθεια (το μίσος;) για τον Rove. Φυσικά είμαι μαζί σου: εύχομαι ο Rove να πάθει ότι του αξίζει. Έμένα πάντως αυτοί οι δύο μου φαίνονται πιο evil, πιο αντιπαθείς. Ελπίζω να τελειώσουν όλα γρήγορα.

7 July, 2005 στις 5:51 am