Big Science Anthro


Απ΄το μυαλό του Stanislaw Lem στη σπατάλη κύκλων επεξεργασίας. 


 

8 σχόλια


1
Από: μαικωλ

Ώρα για επιστημολογική συζήτηση… η κριτική σου έχει να κάνει με το συγκεκριμένο εγχείρημα ή είναι κάτι γενικότερο περί social science simulation; Είναι σοβαρότατο ερώτημα για τις κοινωνικές επιστήμες το πόσο σημαντικό είναι πλέον το agent based computing για social science simulation και ο ρόλος του simulation γενικότερα. Υπάρχει πολύ μεγάλη ομάδα επιστημόνων που προωθεί τις εξελίξεις – εγώ είμαι συντηρητικά υπέρ αλλά περιμένω να δω κάποια βασικά προβλήματα addressed, όπως το θέμα του validation τέτοιων μοντέλων. Δες εδώ για παράδειγμα το “πόρταλ” για agent based modeling στα οικονομικά.

18 July, 2005 στις 11:11 am
2
Από: yorgos

Όχι, όχι, τα αγαπάμε τα σιμουλάτσια – καμιά διαφωνία ότι το πείραμα in silico είναι πραγματική επανάσταση στην επιστημονική μέθοδο. Είμαι όμως πολύ πιο επιφυλακτικός για την παρατήρηση in silico – τέτοια μου φαίνεται ότι είναι όλα αυτά τα micro-to-macro simulations σε soft επιστήμες όπως η ανθρωπολογία και η κοινωνιολογία. Εκεί, νομίζω βρίσκει συχνότερα εφαρμογή το “theories backed just by models tell us about… models.”

Η κακία περί “σπατάλης κύλων επεξεργασίας” αφορά το συγκεκριμένο zero-player SimUniverse, που μου φαίνεται σύμπτωμα του emergence bubble. Χρησιμοποιεί σέξι όρους του στυλ “emergence machine”, και μοιάζει να θέλει να εξηγήσει τα dynamics των πάντων – γλώσσα, κουλτούρα, κοινωνικές δομές, οικονομία, ατομική και συλλογική συνείδηση, κλπ.

Ενδιαφέρουσα είναι κι η σύνθεση της ομάδας. Φανταζόμουν ότι ένα τόσο φιλόδοξο πρότζεκτ θα είχε τεράστια βιβλιογραφία και εκπροσώπηση 5-6 διαφορετικών πεδίων γνώσης. Ούτε το ένα συμβαίνει, ούτε το άλλο. Απ’ όλους τους PIs του NEW-TIES μόνο ένας έχει κάποιο background στην κοινωνιολογία – οι υπόλοιποι είναι CS/ AI researchers.

*

Κι έστω ότι στον κόσμο του NEW-TIES προκύπτουν τελικά κάποια στοιχεία “πολιτισμού”. Τι θα μας έχει δείξει αυτό; Ότι από απλούς κανόνες ατομικής συμπεριφοράς προκύπτουν απείρως πολυπλοκότερες συλλογικές συμπεριφορές; Αυτό το ξέρουμε εδώ και 40 χρόνια. Ότι όλες οι μακροθεωρίες της ανθρωπολογίας και της κοινωνιολογίας ανάγονται τελικά στο Δίλημμα του Φυλακισμένου; Ποιές ακριβώς είναι οι υποθέσεις που θέλουν να τεστάρουν; Δε μπόρεσα να βρω κάτι πιο συγκεκριμένο στο site τους.

Και τελικά πόση αξία θα έχουν τα συμπεράσματά τους στην κατανόηση real world cultural dynamics; Δε νομίζω να είναι μεγαλύτερη από αυτών του Ted Castronova, που μελετάει τα dynamics υπαρκτών τεχνητών κοινωνιών (MMORPGs etc). Ο Castronova μου φαίνεται και πιο τίμιος, και πιο φτηνός =)

Έχει κι ωραίο μπλογκ.

(Με grain of salt όλα τα παραπάνω – είναι το rant ενός ντιλετάντη)

18 July, 2005 στις 3:30 pm
3
Από: Kωστής

Χμμ… ενδιαφέροντα όλα αυτά.

Στα οικονομικά πάντως, δε ξέρω πόσο χρήσιμα θα είναι όλα αυτά. Γενικά στα οικονομικά έχουμε το πρόβλημα του ότι προσπαθούμε να εξηγήσουμε κάτι τρομερά πολύπλοκο, με σχετικά απλή δομή. Δηλαδή, συνήθως φτιάχνουμε κάποια μοντέλα, τα οποία σίγουρα θα είναι πολύ απλά σε σχέση με την πραγματικότητα.

Από εκεί πηγάζουν και πολλά από τα λάθη που κάνουν (κάποιοι) οικονομολόγοι. Αν αρχίσεις να πιστεύεις το μοντέλο, και ξεχάσεις πως το μοντέλο απλά είναι εργαλείο για να εξετάσεις πιο καθαρά κάποιες πτυχές της πραγματικότητας, μπορεί να οδηγηθείς σε λάθος συμπεράσματα. Γι’ αυτό είναι και σημαντικό να τωνίζονται οι υποθέσεις που κάνει το κάθε μοντέλο, και αν γίνεται, να είναι καθαρό το πια υπόθεση οδηγεί σε τι.

Δυστηχώς κάτι σαν το ACE μου φαίνεται πως δε θα πληρεί αυτές τις προϋποθέσεις. Από τη δικιά μου εμπειρία σε simulations, σε estimation methods δηλαδή, όχι κάτι τόσο σύνθετο όσο μια simulated economy, υπάρχουν άπειρες μικρολεπτομέριες στο design σου που επηρεάζουν το τελικό αποτέλεσμα. Όταν βγει ένα ενδιαφέρον αποτέλεσμα, πως θα ξέρεις πραγματικά από που ήρθε;

Φυσικά, μπορεί από τη μια να παρεξηγώ, και από την άλλη να βελτιωθούν και αυτοί με το καιρό. Μπορεί για καμιά δεκαριά-δεκαπενταριά χρόνια να κάνουν πράγματα αμφίβολης χρησιμότητας, και μέσα από αυτή την εμπειρία, να μπορέσουν να βγάλουν κάτι πολύ καλό. Αλλά για την ώρα, είμαι λίγο επιφυλακτικός.

18 July, 2005 στις 4:26 pm
4
Από: μαικωλ

Πολύ σχετικό στην συζήτηση είναι το paper του Epstein (βλέπε Sugarscape).
Θεωρεί τα MAS/ABM μοντέλα ως μεθόδους για generative explanation. Είναι σε κάποιο βαθμό μια πρόταση για μετατόπιση από το επίπεδο του estimate it και του calibrate it στο grow it. Έχοντας τυπική οικονομική και οικονομετρική μόρφωση θα έπρεπε να αντιδρώ αρνητικά σε κάτι τέτοιο ενστικτωδώς – αλλά η στάση μου θα εξαρτηθεί από τα αποτελέσματα του εγχειρήματος. Στα δικά μου ιδιαίτερα ενδιαφέροντα (urban econ και planning) δεν έχω δει ακόμα agent based επανάσταση στη μοντελοποίηση αλλά υπάρχει τρομακτικό ενδιαφέρον και νέα δουλειά.

18 July, 2005 στις 5:01 pm
5
Από: talos

Μια μικρή παρέκβαση για να εκθειάσω το Perfect Vacuum του Lem ως ένα από τα μέγιστα έργα μετα-λογοτεχνίας στην ιστορία της ανθρωπότητας. Πρόκειται για μια σειρά κριτικών για φανταστικά βιβλία. Οι πρώτες τρεις σελίδες του Non-Serviam, εδώ. Το τελικό ερώτημα στην ιστορία είναι αν η αποσύνδεση του υπολογιστή συνιστά γενοκτονία…

Συναφές και το Imaginary Magnitudes, μια σειρά προλόγων από (φανταστικά) βιβλία του 21ου αιώνα…

19 July, 2005 στις 6:51 am
6
Από: yorgos

Οι πρώτες τρεις σελίδες του Non-Serviam, εδώ.

Όλο, βασικά! Μόλις φτάνετε στη σελ. 169, βάλτε στο search box πάνω-πάνω “170”, πατήστε “go”, επιλέξτε το σχετικό link κι έχετε άλλες 3 σελίδες. Το ίδιο με το “173” κ.ο.κ. Thanks, Μιχάλη.

Btw με το ίδιο περίπου θέμα ο Lem είχε ασχοληθεί και σε ένα αρκετά παλιότερο βιβλίο του, το “Invincible”. Δεν το έχω διαβάσει, αλλά είναι ενδιαφέρον ότι το είχε γράψει 4 χρόνια πριν το Game of Life του Conway, σε μια εποχή που ιδέες σαν τα cellular automata ήταν ακόμα εντελώς εξωτικές. Με τα CA είχε ασχοληθεί στα 50s ο συντοπίτης του, Stanislaw Ulam (of Ulam-Teller fame).

19 July, 2005 στις 11:23 am
7
Από: talos

Χα! Είδες τι κάνουν οι προειλημμένες ιδέες! Θεώρησα προφανές ότι το Google θα είχε μηχανισμό “μπλοκαρίσματος” λόγω πνευματικής ιδιοκτησίας κττ. και δεν μπήκα στον κόπο καν να ψάξω για παραθυράκι!

Με αυτήν την μέθοδο διαβάζει κανείς ολόκληρο το Perfect Vacuum και όποιο άλλο βιβλίο (ψηφιοποιημένο) άραγε θέλει;

19 July, 2005 στις 4:17 pm
8
Από: Yorgos

Έχει κάποιο όριο – γύρω στις 20 σελίδες -, αλλά αυτό πρέπει να παρακάμπτεται εύκολα (προφανώς θα γράφεται σε κάποιο cookie). Το επόμενο βήμα θα είναι ένα σκριπτάκι που θα αυτοματοποιεί τη διαδικασία, θα μαζεύει όλα τα images σε ένα αρχείο και θα εκτυπώνει το βιβλίο =)

19 July, 2005 στις 4:32 pm