ΟΤΕ, υποδομές και το ιντερνέτι του λαού


Ωραία η κουβέντα για τις πρόσφατες αυξήσεις στα “ιντερνετικά τιμολόγια” του ΟΤΕ [1, 2, 3]. Σχολιάζω εδώ για λόγους οικονομίας.

Κάθε σχετική συζήτηση – ή καμπάνια – οφείλει, αν όχι να ξεκινά, τουλάχιστον να μην αγνοεί τη σχετική ανακοίνωση του ΟΤΕ. Όσοι δεν την έχετε δει, ρίξτε της μια ματιά – είναι τόσο σύντομη, που δε χρειάζεται περιλήψεις. Μέχρι να βρούμε τα στοιχεία για να καταρρίψουμε τον ισχυρισμό του οργανισμού ότι ακόμα και οι νέες χρεώσεις του ΕΠΑΚ είναι πολύ χαμηλότερες του κόστους, καλό είναι να λειτουργήσουμε αποδεχόμενοι αυτόν τον ισχυρισμό. (btw ενδεχόμενα χαμηλότερα αντίστοιχα κόστη σε άλλες χώρες της ΕΕ δεν αρκούν για να τον καταρρίψουν)

Αν λοιπόν ο ΟΤΕ δε μας φλομώνει στο ψέμα, το πρώτο συμπέρασμα είναι ότι υπάρχει ανεπάρκεια υποδομών και έλειμμα καινοτομίας. Η διατήρηση των χρεώσεων στα σημερινά επίπεδα με πρωθυπουργικές παρεμβάσεις δεν αποτελεί λύση. Όπως λύση (έστω θεωρητική) δεν είναι ούτε η αναστολή της ιδιωτικοποίησης του οργανισμού. Reasonable people may disagree, αλλά νομίζω ότι το μόνο που μπορούν να πετύχουν από μόνα τους τα παραπάνω είναι να αναδιανείμουν, όχι να μειώσουν το κόστος των υπηρεσιών (την ίδια ώρα που η ποιότητα θα παραμένει στάσιμη).

Απ’ την άλλη, έχω αμφιβολίες και για το αν η απελευθέρωση της αγοράς τηλεπικοινωνιών είναι από μόνη της αρκετή για να λύσει το πρόβλημα. Είναι μεγάλο θέμα αυτό και οι γνώσεις του υποφαινόμενου ντιλετάντη περιορισμένες, αλλά έχω την εντύπωση ότι δεν υπάρχει ακόμα αρκετή (χρονικά) εμπειρία για να βγάλουμε γενικά, context-independent συμπεράσματα για την αποτελεσματικότητα αυτής της απελευθέρωσης ή για τις μεταβατικές περιόδους που τη συνοδεύουν.

Η πλούσια αμερικανική εμπειρία, με τη ρύθμιση και στη συνέχεια τη σταδιακή απορρύθμιση της αγοράς τηλεπικοινωνιών δεν έχει ακόμα δώσει ξεκάθαρες απαντήσεις. Ενώ στα πρώτα χρόνια έδωσε ζωή σε μια αγορά που ήταν επί δεκαετίες νεκρή, τελευταία τείνει να επαναφέρει τη μονοπωλιακή εικόνα που προκάλεσε την κρατική παρέμβαση στις αρχές του προηγούμενου αιώνα. Η πρόσφατη αγορά της “μαμάς” AT&T από το αδηφάγο παιδί της – που από regional carrier έχει εξελιχθεί σε νέο 800 pound gorilla της αμερικανικής αγοράς – ήταν νομίζω εξόχως συμβολική.

Αν κάτι διατηρεί τις εδώ αγορές (τουλάχιστον τις μεγάλες) ανταγωνιστικές και καινοτόμες είναι η εμφάνιση ανταγωνιστικών υποδομών (ασύρματες/δορυφορικές ζεύξεις, δίκτυο καλωδιακής τηλεόρασης) και νέων τεχνολογιών (Voice-over-IP, powerline communication) – πράγματα που στην πλειοψηφία τους απλά συνέπεσαν με τη διάλυση της ΑΤ&Τ και στα οποία το κράτος συνέβαλε ενεργά.

Με δεδομένο ότι οι υποδομές στην Ελλάδα είναι ακόμα αρκετά πίσω, υποπτεύομαι ότι η απελευθέρωση θα ανεβάσει το κόστος των υπηρεσιών (χωρίς μάλιστα αξιοσημείωτη βελτίωση της ποιότητάς τους), πριν το ρίξει – μακροπρόθεσμα. Σε τέτοιες μεταβατικές περιόδους, το κράτος έχει να παίξει ένα ρόλο πιο σύνθετο από εκείνον του απλού οργωτή. Πρέπει και να επενδύσει σε νέες τεχνολογίες και να τις στηρίξει ρυθμιστικά και να φάει το γουρουνάκι του σιγά-σιγά.



Ένα σχόλιο


1
Από: S G

για παρομοιους λογους σου απαντησα στο βλογ μας 🙂

να πω μονο οτι ο ρολος των Αρχων Ανταγωνισμου γινεται σαφως σημαντικος οταν ανοιγουμε μια αγορα για να μεινει ανοιχτη. Αλλα σε καμμια περιπτωση δεν ειναι ενα κρατικο μονοπωλιο καλυτερο…

17 November, 2005 στις 4:53 pm