The Internet Pastoral (III): Αγριολούλουδα


Η λαίμαργη επαφή μου με τις σελίδες των Ελλήνων μπλόγκερ με οδηγεί βιαστικά σε μιαν υπόθεση: την ώρα που η γλώσσα της αφήγησης, της κριτικής, του δημόσιου λόγου ξεψυχάει στα ρηχά των μαζικών μέσων, στον πολτό του λάιφ στάιλ, στη μηρυκαστική πεζογραφία, στην ανία της ακαδημίας, την ίδια ώρα, εκεί, στα εφήμερα κηπάρια του Δικτύου, καλλιεργείται ένα στυλ που είναι προκλητικό, ερεθιστικό του νοός, σαγηνευτικό, τσιτωμένο στα κόκκινα.

Με θέμα την ελληνική μπλογκόσφαιρα – και τίτλο δανεισμένο από το σεμνό μανιφέστο του thas – η σημερινή επιφυλλίδα του Νίκου Ξυδάκη, στην Καθημερινή. Δεν υπάρχει μεγαλύτερος έπαινος από την εκτίμηση ότι υπάρχει κάτι πραγματικά φρέσκο σ’ όλη αυτή την ιστορία.

Μεταξύ άλλων, μνημονεύεται και η ντεκονστρουχτιβίστρα του αρκτικού κύκλου, η παρεξηγημένη αυτή ποιήτρια του επιμελώς ασυνάρτητου. Εύχομαι να διατελεί σε ινφοντάιετ, ή να δέρνει ταινιοκριτικούς αυτές τις μέρες.