Τελικά έπρεπε να το είχαμε κάνει χτες βράδι το έξτρα λάιβμπλογκ. Ήταν μακράν η πιο ενδιαφέρουσα ημέρα του συνεδρίου. Χάιλαϊτς:

* Η αλλοπρόσαλλη ψηφοφορία των εκλεκτόρων, που διέκοψε με πανάς η Χίλαρη, για να ζητήσει δια βοής έγκριση της υποψηφιότητας Ομπάμα. Αψεγάδιαστα σκηνοθετημένο.

* Η Νάνσι Πελόσι να αποδίδει το τυπικό του χρίσματος, αφήνοντας στους συνέδρους 10 δευτερόλεπτα να φωνάξουν “Ναι!” και 10 νανόλεπτα για το “Όχι!” (ακόμα και σ’ αυτές τις ώρες μιντιακής ενότητας ελλοχεύει ο φόβος της τρελής Χιλαρίστριας)

* Η αναπάντεχα θερμή για τον Ομπάμα, αρκούντως άγρια για το GOP και συνολικά εξαιρετική ομιλία του Μπιλ Κλίντον.

* Ο Τζο Μπάιντεν να πιάνει δουλειά. Στόχος του, στους επόμενους δύο μήνες, η κατάρριψη του μύθου: ΜακΚέιν = εγγύηση εθνικής ασφάλειας.

* Last but not least, ο καλύτερος όλων, τηρουμένων των αναλογιών, Τζον Κέρι.

Απόψε ο Ομπάμα θα έχει την καλύτερη ευκαιρία για το περιλάλητο μετασυνεδριακό bump. Για την επέτειο του “I have a Dream”, τη σημειολογία του χρίσματος και της ανοικτής συγκέντρωσης του Μπάρακ (sic) θα έχετε ακούσει ήδη αρκετές φορές κι από τα δελτία των 8. Είναι κρίμα που αυτή η ιστορική ομιλία θα αποδειχτεί μάλλον πεζότερη των περιστάσεων. Ας όψονται οι διάφοροι πολιτικά αστοιχείωτοι των focus groups που ζητάνε τάχαμου “specifics” (να πας στο σάιτ για τα specifics κύριέ μου — γιατί μας στερείς τη soul, τα “from sea to shining sea” και τις λοιπές ρητορικές περικοκλάδες που κάθε σοβαρός policy wonk περιμένει από μια μεγάλη ομιλία του Ο.;)

Όπως και να’ χει, θα είμαστε εδώ, ελπίζοντας σε άμεσο rebuttal ΜακΚέιν, με τέλεπρόμπτερ, τσίρινγκ συνταξιούχους και πράσινο φόντο. Λέω να ξεκινήσουμε γύρω στις 2:30-3, να προλάβουμε και τον Αλ.

Αν σας αρέσουν τα ανέμπνευστα also-rans της σλογκανοπαρασκευής του DNC, μπορείτε να το τιτλοφορήσετε και “Renewing America’s Promise”.

Στο τρέιλερ της αποψινής συνεδρίας στο απαραίτητα κιτσάτο Πέπσι Σέντερ του Ντένβερ, Κολοράδο: οι συνεχιζόμενες προσπάθειες (ή, κατ’ επίφαση προσπάθειες) των μεγάλων του κόμματος να τονώσουν κάπως το απογοητευτικό 80% συσπείρωσης που δημιουργεί η υποψηφιότητα Ομπάμα στους — κατά τ’ άλλα ιδιαίτερα φουντωμένους προεκλογικά — Δημοκρατικούς. The prime-time headliner: Χίλαρη Clinton.

Η χαμηλή συσπείρωση, σε συνδιασμό με τις τελευταίες ανησυχητικές καταγραφές της πρόθεσης ψήφου των Αμερικανών έχουν επαναφέρει στην πολιτική συζήτηση την παλιά καλή ένσταση του ξεχασμένου ναυαγού του σπιν, Τέρι Μακόλιφ: “Why can’t he close the deal?”

[Σύντομη ντεκαβλέ απάντηση, που γνωρίζουν καλά και οι πολιτικοί επιστήμονες του Ντα Κάπο, αλλά φοβάται να πει ο Γουλφ Μπλίτσερ: η ολοένα και αρνητικότερη καμπάνια ΜακΚέιν δουλεύει θαυμάσια. Γιατί δουλεύει θαυμάσια; Γιατί ο μπαμπάς Ομπάμα ήταν Κενυάτης]

Η τιθάσευση του τέρατος των αγριεμένων low-information voters που δημιούργησε η φίλη μας (με μαέστρο, we now know for sure, τον λιγδερό Μαρκ Πεν) την περασμένη άνοιξη, ίσως να αποδειχθεί καθοριστική τον Νοέμβριο. But let’s face it: μας ενδιαφέρουν εξίσου οι σκηνοθετικές λεπτομέρειες της αποψινής της εμφάνισης.

Ξεκινάει λίγο μετά τις 2 το πρωί ώρα Ελλάδας. Θα είμαστε εκεί (not) για να σας μεταφέρουμε ζωντανά ατμόσφαιρα, απαράμιλλο πολιτικό ίνσαϊτ, ακατάσχετη δημοσκοπολογία, προβλέψεις, εξυπνάδες, κρυάδες και άλλα πολλά που θα σας μπερδέψουν εντελώς — εκτός κι αν έχετε ήδη κάψει τουλάχιστον 15 ώρες στα λάιβμπλογκς του RT. (more…)

London Heathrow, 26.7.08: Ο BO σε μια τελευταία απέλπιδα προσπάθεια να εξασφαλίσει το endorsement του RT.

Γλασκώβη, 30.7.08: Borders — decidedly *not* your home away from home.

“Obviously I wouldn’t have run a cover just to get attention — I ran the cover because I thought it had something to say. What I think it does is hold up a mirror to the prejudice and dark imaginings about Barack Obama’s — both Obamas’ — past, and their politics… The idea that we would publish a cover saying these things literally, I think, is just not in the vocabulary of what we do and who we are… We’ve run many many satirical political covers.” (David Remnick, αρχισυντάκτης New Yorker, 13/7/08)

Contra Remnick, το εξώφυλλο δεν δουλεύει ως σάτιρα, γιατί δεν είναι αρκετά εξωφρενικό για να δουλέψει ως σάτιρα. Αν κρίνω από την έκταση και την ξεδιαντροπιά της υπόγειας λασπομαχίας γύρω από τις θρησκευτικές πεποιθήσεις και τον πατριωτισμό του Ομπάμα, δεν θα μπορούσε να υπάρξει κάτι αρκετά εξωφρενικό για να δουλέψει ως σάτιρα. Κάτι που επιβεβαιώνει η μάλλον υπερβολική και φοβισμένη αντίδραση της καμπάνιας Ομπάμα.

Κάρι αμίτσι, κάρο Τζώρτζιο.

Ξέρω καλά ότι στις δύο προηγούμενες εβδομάδες που μας πέρασαν εσείς όλοι είχατε στο μιαλό σας σολτάντο τη δοξασμένη νατσιονάλε ντι Γκρέτσια. Σίγουρα θελήσατε να την ιπποστηρίξετε πιστά και απερήσπαστα για να καταφέρει το κάτι καλύτερο δυνατών, και για να ξαναεπαναλάβει τα όσα θαυμαστά που σας χάρισε στο τριονφάλε Έουρο ντούε μίλα κουάττρο. Λυπάμαι ονεσταμέντε που τα πράγματα ήρθαν κοζί ανάποδα, κι απογοητέφτηκα κι εγώ όπως κι όλοι μας από το μόντουλο τάττικο του Ώτο Ρεχάνγκελ, και την αίκβαση της μεγάλης αυτής προσπάθειας. Και καταλαβαίνω καλά πως μόλα ταύτα που σηνέβησαν δε σας περίσσεψε χρόνος να σκεφθείτε εμένα τον παλιό φίλο σας που ονομάζωμαι Ρίνο Γκατούζο, κι έτσι δεν σας έλειψα καθόλου.

Όμως για κακή σας τύχη εσείς μου λείψατε αφάνταστα, και τώρα να ΄μαι πάλι εγώ εδώ πέρα. (more…)

(Τηλεγραφικά, με ενοχλητικό ύφος Φελιπάου)

Γιούρο: Εξαιρετικό. Παραδοσιακά, το κριτήριο επιλογής αλόγου οφείλει να είναι: αυτό που θα κάνει τον μέσο εννιάχρονο να κοιμάται αγκαλιά με μια μπάλα. Δηλαδή, ο Ρουστού να σηκώνει την κούπα [ελληνική αθλητικογραφία 101] στον ουρανό της Βιέννης, το βράδι της 29ης Ιουνίου [/ΕΑ 101]. Όταν παίζουν οι Τούρκοι (ή σουτάρει ο Ποντόλσκι-δε-χόσπιταλ-κίλερ), ζωντανεύουν τα πάνελ παλιών ποδοσφαιρικών κόμιξ. Αν κάποιος πικρόχολος, που έχασε “το όβερ με το μαλάκα τον Παβλιουτσένκο”, σας πει ότι θα τους το δώσουν για να διαφημιστεί η επερχόμενη ολυμπιάδα στο Εσκί Σεχίρ, μην τον πιστέψετε. [σχετικά, ας πούμε: Homo Ludens]

Απαραίτητη και η Ιταλία στα νοκ άουτ, γιατί αθλητική διοργάνωση, κόμιξ και ριάλιτι χωρίς villain είναι σούπα. Κι ας μένουν οι Ισπανοί τρίτη νύχτα άυπνοι απόψε - ταφ, κάπελα Αραγόνιες. Για την Οράνιε δε λέω κουβέντα. Θα αποτύχουμε, θα ξεσκεπαστούμε, ο Χους θα μας λιώσει (jinx-meister, me).

Η Ελλάς έπεσε αξιοπρεπώς: κόνδορας προ τετραετίας, παρ φέτος. Προς τι ο ορυμαγδός;

Ζήμενς: Για την κυβέρνηση είναι η ημέρα της μαρμότας. Πάλι [ΓΥΠΣ24Ω] θα χυθεί φως, άπλετο φως [/ΓΥΠΣ24Ω]. Για τον ΓΑΠ, μια από τα ίδια, φοβάμαι: η εικοστή ευκαιρία να κάνει αυτό που δεν έκανε τις προηγούμενες 19. Για το 80% των ψηφοφόρων, καλοκαιρινή διασκέδαση. Για τη ΦΣ: το τέλος της μεταπολίτευσης (which brings us back full circle to Groundhog Day)

Ιρλανδία: Αν δεν μπορεί να νικηθεί με σωστή ενημέρωση, η τυραννία των low-information voters και του εύκολου αντιευρωπαϊσμού μπορεί να αντιμετωπιστεί με σωστό μάρκετινγκ. Και εκεί γραφειοκράτες και πολιτικές ελίτ της ΕΕ έχουν αποτύχει οικτρά (παρά το πάντα εξαιρετικό επιχείρημα “ψηφίστε ναι, γιατί.. .εε.. σοβαρευτείτε, δεν υπάρχει άλλη επιλογή… και στο φινάλε θα ψηφίζετε μέχρι να σκάσετε”). Τέτοιου τύπου δημοψηφίσματα είναι προβληματικά εργαλεία άμεσης δημοκρατίας, αλλά εδώ φοβάμαι ότι έχουν γίνει μονόδρομος. [σχετικά: talos/MadNihilist, kuk, Χατζησωκράτης, Δελφίνοι, Schöpflin]

Πανεπιστήμια: είναι ένδειξη μεγάλης και εδραιωμένης κατάντιας, όταν περισσότερο απ’ όλα σε ενοχλεί το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ επιμένει να κυνηγάει ψήφους στο βόθρο, με την κάλυψη/σιωπή της εγχώριας προοδευτικής σκέψης. Η κατάντια είναι μεγάλη και ο ΣΥΡΙΖΑ με ενοχλεί. [σχετικά: Helion, Καρκαγιάννης]

Ομπαμαμέινια: Το ερασιτεχνικό pandering στο AIPAC μας πάγωσε λίγο, αλλά η εμφάνιση της Μισέλ στο The View αποκατέστησε τις ισορροπίες. Οι δημοσκοπήσεις του Ιουνίου δεν είθισται να βγάζουν πρόεδρο το Νοέμβριο, αλλά σκορπάνε κάνα χαμόγελο πού και πού: bounce accomplished; all your batlleground are belong to us.

Λογοκρισία, κριτική και χέιτ σπιτς στο ελληνικό ιντερνέτ: στενάχωρα πράγματα. Και εδώ φταίνε οι γραφειοκράτες των Βρυξελών και το ελληνικό στερεότυπο για τον βλάκα βορειοευρωπαίο. Και οι έξι πατούσες της βρετανικής Κολομβίας. [σχετικά: Παναγιωτίδης via Sraosha]

Ξεκινάει στις 10πμ τοπική ώρα, 8μμ Ελλάδας. Τι περιμένουμε: iPhone 3G με GPS και μπροστινή κάμερα για video conferencing, φτηνότερο του προηγούμενου, και “available today”. iChat for Windows, 1-2 καταπληκτικά applications και ίσως ένα νέο Mac για developers. Αν εμφανιστεί, δεν θα είναι το θρυλικό xMac που πολλοί εκ των θαμώνων του RT περιμένουν σαν τη δευτέρα παρουσία, but pretty damn close. Είμαστε στο SF και θα καλύψουμε το γεγονός ζωντανά, με αποκλειστικές συνεντεύξεις, τις πρώτες φωτογραφίες, κλπ (όλα από το Engadget, εννοείται). (more…)