Τα ποστ του κοντριμπιτέρ Yorgos


 

12.06.2010

Les étoiles s’alignent

— Yorgos , 9:08 am

Με πιάνουν τα γέλια όταν σκέφτομαι τον πανικό που θα πάθαινε ο χαρτορίχτης του Σεν Ντενί αν ο Γκοβού έσπρωχνε στα δίχτυα την πάσα-μισό-γκολ του Ριμπερί στο 7′. Μετά από ένα παραδόξως δυνατό ξεκίνημα, οι μπλε γύρισαν στο γνωστό μόουντ πρεμιέρας: αγγαρεία, προσεκτικά, χασμουρητό, άστο-θα-σκοράρουμε-μεθαύριο. Ο Γκουρκούφ πνίγηκε — μάλλον αναμενόμενα — ανάμεσα στα αμυντικά χαφ της Ουρουγουάης, ο Ανελκά είχε άχαρη δουλειά απέναντι στο 3-5-2 αλλά παίζει να είναι κι ο πιο άσφαιρος στράικερ μεγάλης δύναμης στο φετινό Μουντιάλ, ο Ριμπερί λίγα πράγματα. Απέναντι μετριότητα — εκτός κι αν βάλουν κάτω την οικοδέσποινα, οι Ουρουγουανοί δεν έχουν πολύ μέλλον.

Όπως φάνηκε στο πρώτο ματς, αυτό που ουσιαστικά έσωσε την πρεμιέρα, οι μπαφάνες θα είναι σκληρό καρύδι. Θα μπορούσαν να είχαν ρίξει στο καναβάτσο τους επιπόλαιους Μεξικάνους και δε θα εκπλαγώ αν πάρουν το ματς με την Ουρουγουάη. Αν όχι, τα πράγματα θα είναι σκούρα — να δω τον Ντομενέκ να παίζει τρίτο ματς με τα δεύτερα και θα φάω το πληκτρολόγιό μου.

Γρήγορες προβλέψεις για τα σημερινά:

Ν. Κορέα – Ελλάδα: τρέξιμο, ξύλο, πανικός στα μετόπισθεν με τον Παρκ. Οι Κορεάτες δεν είναι πάνω απ’ το ταβάνι το χαμηλό, το μπετόν αρμέ, αλλά αν δεν κάτσει κάποιο στημένο, τα πράγματα είναι δύσκολα. 1-0

Αργεντινή – Νιγηρία: Εδώ μπορεί να παίξει ρόλο το βάρος των προσδοκιών, αλλά η ώρα που θα πνιγεί η Αρχεντίνα δεν έχει φτάσει ακόμα =) 3-0

Αγγλία – ΗΠΑ: Αν δεν είχε Καπέλο, θα έβλεπα έκπληξη νίκη των γκρίνγκος. Σκληρό και μάλλον κλειστό ματς, όμως άλλο Ρούνι κι άλλο Άλτιντορ. 1-0

(Αν παίζετε στοίχημα, θα είναι χρήσιμο να ξέρετε ότι το ’06 είχα ξεκινήσει με 0/10 ή κάτι τέτοιο =)

10.06.2010

-1

— Yorgos , 11:28 am

Κι ενώ το πλοίο της αγάπης, που σάλπαρε αρχές του μήνα από το Μακαό, καταφθάνει σύντομα στο Κέιπ Τάουν υπό τους ήχους της βουβουζέλ, κι ενώ ο Ρίνο ψάχνει ίντερνετ καφέ στη Μπουμαλάνγκα, κι ενώ ο Κράμερ ετοιμάζεται πυρετωδώς για μεγάλες αναλύσεις, κι ενώ εγώ κλείνω τρίτη μέρα σερί με μπρόκολο και πράσινο τσάι για να κάνω χώρο για τις πίτσες που έρχονται κι ενώ οι λοιποί κοντριμπιτέριδες θα υποστούν αφόρητες πιέσεις να επανακάμψουν, αντί προλόγου θα κάνω ένα rewind στον Ιούλιο του ’06, όταν έκλεινα το μουντιαλικό interlude με τραβηγμένες προβλέψεις για τους πρωταγωνιστές του 2010.

2010

Η κυριακίλα που ανέκαθεν έπνιγε τον πλανήτη την ημέρα του τελικού του Μουντιάλ ήταν ακόμα πιο έντονη φέτος. Ζιντάν, Ρονάλντο, Ρομπέρτο Κάρλος, Καφού, Φίγκο, Λάρσον, Μπέκαμ, Βιεϊρά, Τουράμ, Καναβάρο, Νέντβεντ, Κόλερ, Πομπόρσκι, Φαν Νίστελροϊ δε θα ταξιδέψουν στη Ν. Αφρική (;) το 2010 – τουλάχιστον όχι σαν παίκτες. Αλλά, μ’ εξαίρεση το Ζιζού και ίσως το Ρονάλντο (που ουσιαστικά είχαμε χάσει απ’ το ‘99), κανείς τους δεν είναι αναντικατάστατος.

Ο μπουφές των νοτιοαφρικανών θα έχει:

* Τη Βραζιλία που φέτος είδαμε μόνο για ένα ημίχρονο
* Την Αργεντινή του 23χρονου Λίο Μέσι (τρομακτική σκέψη),
* Την Ολλανδία των Χούντελαρ, Ρόμπεν, Φαν Πέρσι και Αϊσάτι,
* Τη Γαλλία των Ριμπερί, Μεξές, Τικό, Μπεν Αρφά, Νασρί (ίσως και τον 33χρονο τότε Τιερί Ανρί στο τελευταίο του Μουντιάλ),
* Την Αγγλία των Τζεράρντ, Ρούνι και – μακάρι – Όουεν,
* Την Ισπανία των Φάμπρεγας, Ινιέστα και Κρκιτς (αρχίστε τις γκουγκλιές =),
* Τη Γερμανία των Ποντόλσκι – Σβαϊνστάιγκερ,
* Το Μεξικό των παγκόσμιων πρωταθλητών νέων Βέλα – ντος Σάντος,
* Την πρώτη αφρικανική ομάδα στους 4 (όλα μου τα λεφτά στους φοβερά ταλαντούχους “Ελέφαντες” του Μάρκο Νε =)

και βέβαια, την Ιταλία του χαλκέντερου αρχηγού Ρίνο Γκατούζο!

Υπομονή. Τα πρώτα 4 χρόνια είναι τα δύσκολα.

Φυσικά έπεσα έξω σχεδόν σε όλα τα τολμηρά — τέσσερα χρόνια μοιάζουν πάρα πολλά την επομένη του τελικού, ελάχιστα σήμερα. Ο Κάρλος Βέλα, τότε σούπερσταρ στη σκηνή των νέων, έκανε μια δυνατή σεζόν με την Άρσεναλ πέρσι, αλλά φέτος έκανε βήματα πίσω. Τώρα παίζει και να βλέπει τον Κουαουτέμοκ Μπλάνκο (how about that!) από τον πάγκο. Ο διόσκουρος Τζόναθαν ντος Σάντος, που μόλις φέτος άρχισε να παίρνει λίγο χρόνο στην πρώτη ομάδα της Μπάρσα, κόπηκε πριν το ταξίδι στη Νότια Αφρική [γήρας: ο διόσκουρος είναι ο αδερφός του, ο Τζιοβάνι, που λογικά θα είναι στην ενδεκάδα]. Ο Αϊσάτι πνίγηκε στον Άγιαξ του Μάρτιν Γιολ και έμεινε εκτός, ο Χούντελαρ είναι εκεί, αλλά δεν θα κάνει και θραύση. Ο Μεξές δεν έπαιξε το ’06, δεν παίζει ούτε φέτος, Μπεν Αρφά και Νασρί κόπηκαν νωρίς, ο δε Τικό κάπου πρέπει να βρίσκεται σήμερα, πάντως όχι στο Κέιπ Τάουν. Ο Μπόγιαν έφτασε κοντά, αλλά δεν είναι στους 23 του Ντελ Μπόσκε — ίσως το πιο εξκλούσιβ γκρουπ στη Ν. Αφρική.

Οι αποχαιρετισμοί μου ήταν ως επί το πλείστον δικαιολογημένοι. Μόνο ο καπετάν-Φάμπιο κατάφερε να νικήσει το χρόνο — και να φιγουράρει και στη ρεκλάμα της χρονιάς. Μαζί με τον Κοκορόμυαλο, που παρέλειψα από τον μπουφέ, μάλλον πικραμένος ακόμα από το άδοξο τέλος της Οράνιε στα δόντια του Φελιπάου.

Αυτά τα ολίγα και επιδερμικά από εμένα, την τεχνική ανάλυση την ετοιμάζει η Δήμητρα.

23.03.2010

219

— Yorgos , 2:09 am

Χθες τα ξημερώματα ο Ομπάμα κέρδισε την προεδρία του. Και με τον τρόπο που την κέρδισε ξανάφερε κοντά του σχεδόν όλους όσοι είχαν βγει στους δρόμους για να σπρώξουν την ιστορική του καμπάνια το 2008. Δεν είναι υπερβολικό να πει κανείς ότι οφείλει μεγάλο μέρος αυτής της ανατροπής στην απροσδόκητη νίκη του Σκοτ Μπράουν στη Μασαχουσέτη. Ήταν εκείνη η τρικλοποδιά που τον στρίμωξε στη γωνία, και τον ανάγκασε να πάρει ρίσκα που λίγοι περίμεναν ότι θα πάρει. Η εικόνα του άτολμου πολιτικού καταρρίφθηκε και το διαφαινόμενο Βατερλό ο Ομπάμα το μετέτρεψε σε προσωπικό θρίαμβο. Ποιός θυμάται τον Τζο Λίμπερμαν;

Στον αντίποδα οι ρεπουμπλικανοί: η θυμική — τι θυμική, υστερική — δεξιά, που, παρασυρμένη από την έπαρση και την αδιαλλαξία των ακραίων της ταγών κατάφερε να περιχαρακωθεί και να ηττηθεί. Ο θρίαμβος του Γενάρη είναι σήμερα Βατερλό.

Οι Δημοκρατικοί θα δουν την κοινοβουλευτική τους πλειοψηφία να συρρικνώνεται (πάντως όχι να ανατρέπεται) στις εκλογές του Νοεμβρίου. Αλλά η μεταρρύθμιση του συστήματος υγείας πέρασε και όπως δείχνουν ιστορία και κοινή λογική δεν πρόκειται να ανατραπεί — ο χρόνος δουλεύει υπέρ της. Αλλάζοντας ουσιαστικά το πλέγμα προσδοκιών που έχει ο αμερικανός πολίτης από την κυβέρνησή του στο θέμα της ιατροφαρμακευτικής ασφάλισης και περίθαλψης, η μεταρρύθμιση Ομπάμα ανοίγει τον δρόμο για την καθολική ασφάλιση με τρόπο που ίσως ούτε η Medicare του Λίντον Τζόνσον, ένα από τα μεγαλύτερα νομοθετικά τρόπαια των liberals, δεν είχε πετύχει.

27.01.2010

Stevenote ’10

— Yorgos , 7:49 pm

8.41: Γράφω στο CiL αλλά μάλλον θα εμφανιστούν μεθαύριο =). Πρώτες εντυπώσεις: πολύ όμορφο, καλό battery life (στα χαρτιά, γιατί δεν πιστεύω ότι με πολύ browsing ή gaming θα πιάνει τις 10 ώρες), τα μέχρι τώρα demos (games, NYT) περίπου αναμενόμενα. Το hardware: ο επεξεργαστής (“the Apple A4; it screams”) θα σηκώσει πολλή κουβέντα, κάπως περίεργη και η επιλογή του IPS display (που απ’ ό,τι καταλαβαίνω δεν είναι ακριβώς πρώτο στη λίστα energy saving display τεχνολογιών). OS: apparently no multitasking, yet.

8.11: iPad it is! [full specs]

8.05: Στιβ επί σκηνής, ξεκινάει με παλιά φωτογραφία του με τον Woz. Tell tales, tell tales…

8.04: Και η φωτογραφία της τελευταίας στιγμής που εμφανίστηκε πριν 5-6 ώρες στο Engadget. Είτε early prototype, είτε κάποιο από τα τερατώδη μοντέλα που στέλνουν στους σοφτγουεράδες για να μη διαρρεύσει το τελικό ντιζάιν του Ive. Κάποιος θα χάσει τη δουλειά του για ένα πάνελ — και δεν φαίνεται καν αν είναι OLED =)

8.03: Περιμένοντας τον σφυγμό του CoverItLive, μια ενδιαφέρουσα είδηση: Apple Wins iChat and Major Tablet Patent Prior to Launch.


Βραδιά σχεδόν απλησίαστων προσδοκιών για το Στηβ η αποψινή. Όλη η προσεκτικά χορογραφημένη υστερία των τελευταίων μηνών δείχνει ότι το tablet (my guess: iPad) δεν θα είναι ένα “χόμπι” για την Apple — όπως είναι π.χ. το Apple TV. Και δεν θα είναι ούτε ένας απλός e-reader, ούτε μια απλή παιχνιδομηχανή. Όπως κι ο Alan Kay, δεν περιμένω τίποτα λιγότερο από την πιο φιλόδοξη προσπάθεια επανεφεύρεσης του προσωπικού υπολογιστή από το 1983.

Λαθραίο βίντεο από τον άνθρωπό μας στο Κουπερτίνο -- όλα τα καλά =)

10.12.2009

Άσυλο

— Yorgos , 4:13 am

Βάλτε με κι εμένα στη λίστα των διαφωνούντων με τα περί κατάργησης του ασύλου. Όχι γιατί το άσυλο έχει πρακτική αξία· όπως το αντιλαμβανόμαστε σήμερα, δεν έχει καμία απολύτως. Δεν εξυπηρετεί τίποτα σε μια δημοκρατία που λειτουργεί, δεν προστατεύει από τίποτα σε μια δημοκρατία που εκτρέπεται. Διαφωνώ γιατί το άσυλο έχει μη αμελητέα συμβολική αξία, αλλά κυρίως, γιατί εδώ και κάμποσο καιρό τείνει να γίνει το χαρακτηριστικότερο πεδίο άσκησης αυτών που σιχαίνομαι περισσότερο στην πολιτική και στον δημόσιο λόγο: της τεμπελιάς και του λαϊκισμού. (more…)

25.10.2009

“Βουλευτή ακόμη και από άλλο κόμμα”

— Yorgos , 3:05 pm

Μέσα στα γνωστά περί αλλαγής εκλογικού νόμου με μπούσουλα το γερμανικό μοντέλο, που διαβάζουμε εδώ και περίπου ένα μήνα, ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον tidbit:

Η πρώτη σκέψη, όπως είχε διατυπωθεί στο σχέδιο που επεξεργάστηκε η επιτροπή του ΠΑΣΟΚ υπό τον Μ. Παπαϊωάννου, αφορά ένα ενιαίο ψηφοδέλτιο για τις μονοεδρικές και τις ευρείες περιφέρειες. Ο πολίτης θα επιλέγει το κόμμα που θέλει να ψηφίσει και θα βάζει σταυρό μόνο για τον υποψήφιο της μονοεδρικής. Εχουν κατατεθεί όμως απόψεις και για ενιαία λίστα για τις μονοεδρικές περιφέρειες, ώστε ο πολίτης να έχει τη δυνατότητα να επιλέξει βουλευτή ακόμη και από άλλο κόμμα και να ψηφίζει το κόμμα του μόνο στην ευρεία περιφέρεια.

Η Κυριακάτικη δεν διευκρινίζει ποιοί ακριβώς έχουν καταθέσει αυτές τις απόψεις. Ευτυχώς γι’ αυτούς — θα ήθελα να τους φιλήσω έναν-έναν. Τα οφέλη που θα έφερνε μια τέτοια αλλαγή σε ενίσχυση του κοινοβουλίου, διεύρυνση της λογοδοσίας, αποδυνάμωση του κομματικού μαντριού είναι τόσα, που αξίζουν μια μεγάλη καμπάνια υπέρ της.

*

Μια προσθήκη: η δυνατότητα της ‘σπασμένης ψήφου’ είναι διπλά σημαντική, γιατί χωρίς αυτήν, ο εικαζόμενος νέος εκλογικός νόμος μάλλον κάνει ένα βήμα πίσω. Αποδυναμώνει τον λόγο του ψηφοφόρου στην σύνθεση του κοινοβουλίου, χωρίς να σηκώνει και κάνα μεγάλο εμπόδιο στο πελατειακό σύστημα. Καλά το λέει η Αριστερά: κάνει ένα αρχηγοκεντρικό σύστημα ακόμη αρχηγοκεντρικότερο.

Εκτός κι αν φτάσουμε κάποτε στο ιερό δισκοπότηρο της αναμόρφωσης (πείτε την και άλωση, αλλά χαμηλόφωνα) του δικομματικού συστήματος: την κατάρτιση των ψηφοδελτίων από τη ‘βάση’. Πεδίο δόξης λαμπρό για υποψήφιους αρχηγούς της ΝΔ που θέλουν να ανεβάσουν τον πήχη — και τα νούμερά τους =)

08.10.2009

Η τσουλήθρα του εκδημοκρατισμού

— Yorgos , 2:37 pm

Η συζήτηση για τον τρόπο εκλογής του νέου προέδρου της ΝΔ έχει πλάκα, γιατί το αποτέλεσμα είναι περίπου δεδομένο: θα εκλεγεί απευθείας από τη βάση. Αυτό είναι ένα από τα πράγματα που αρκεί να ειπωθούν από έναν για να υιοθετηθούν από όλους. Γιατί άπαξ και ειπωθεί, το κόστος που υφίσταται εκείνος που λέει όχι, επικαλούμενος, έστω, τύπους και καταστατικά, μεγαλώνει δραματικά (πολλώ δε μάλλον το κόστος που υφίσταται εκείνος που αφήνει να εννοηθεί ότι δεν καταλαβαίνει τη διαφορά). Το κόστος διατηρείται μεγάλο ακόμα κι αν τελικά το καταστατικό επικρατήσει — τότε παίρνει τη μορφή κόστους νομιμοποίησης και επιμερίζεται σε κόμμα και ηγεσία.

Έχουμε λοιπόν μια από τις σπάνιες περιπτώσεις που ένας σχετικά δημοφιλής υποψήφιος μπορεί ανέξοδα να σπάσει τα στεγανά του κόμματος. Κι αυτό γιατί, ανάμεσα στ’ άλλα, ξέρει κι ότι η φωνή του θα μπει άμεσα στον ενισχυτή των ΜΜΕ, που φυσικά ελπίζουν ότι θα φιλοξενήσουν εκείνα, και όχι οι διάδρομοι της Ρηγίλλης, το σόου του μήνα.

07.10.2009

Σκόρπιες σκέψεις για το νέο Υπουργικό Συμβούλιο

(με αφορμή και το ποστ του SG)

Η αναδιάταξη των υπουργείων έχει ενδιαφέρον και είναι, νομίζω, σωστή. Φοβάμαι μόνο μήπως παραείναι ευρεία για έναν Πρωθυπουργό που ετοιμάζει σπριντ 100 ημερών. Τόσες φαντάζομαι θα χρειαστούν για να βρουν τον βηματισμό τους οι μετακινηθείσες ΓΓ (του παλιού Ανάπτυξης, π.χ, που φαίνεται να πηγαίνουν σε 3 διαφορετικά υπουργεία).

Βρίσκω υπερβολική τη γκρίνια για την ονοματοδοσία. Ακόμα κι όταν δεν έχει πρακτική αξία, υπογραμμίζει τις προγραμματικές προτεραιότητες της κυβέρνησης και δίνει και κάποια κριτήρια αξιολόγησής της. Το Παιδείας και Δια Βίου Μάθησης, ας πούμε, προϊδεάζει για έμφαση σε έναν τομέα κρίσιμο για την καινοτομία και την ανταγωνιστικότητα, στον οποίο οι εθνικές μας επιδόσεις είναι αβυσσαλέες.

Το casting το βρήκα ΟΚ, αν και ομολογώ ότι ήλπιζα σε κάτι πιο εντυπωσιακό. Ήθελα ακόμα περισσότερους εξωκοινοβουλευτικούς (μετράω μόλις 3/16 υπουργούς), ίσως κι έναν-δύο εκτός ΠΑΣΟΚ (η πρόσκληση στους Οικολόγους μύρισε tokenism δεν έγινε ποτέ). Ο ΓΑΠ προτίμησε να βασιστεί στους στενούς του συνεργάτες και να κρατήσει όσο μπορούσε τις ενδοκομματικές ισορροπίες. Par for the course.

Δεν μου άρεσε η τοποθέτηση στελέχους πρώτης γραμμής με πιθανές αρχηγικές φιλοδοξίες (Λοβέρδος) στο Εργασίας. Μακάρι να διαψευστώ αλλά μου φαίνεται ο πιο σίγουρος τρόπος για να μην ανοίξει καθόλου το ασφαλιστικό. Θα προτιμούσα υπουργό τη Χριστοφιλοπούλου. Ή κάποιον εξωκοινοβουλευτικό. Θα πετούσα τη σκούφια μου για να δω εκεί τον Γιαννίτση ή τον Αλέκο Παπαδόπουλο (λέμε τώρα).

Αναρωτιέμαι ποιός θα προΐσταται ή έστω θα συντονίζει την επιχείρηση “Πράσινη Ανάπτυξη.” Η Μπατζελή; Η Κατσέλη; Η Μπιρμπίλη; Κάποια διυπουργική; Ο Πρωθυπουργός/ΥΠΕΞ; Φαντάζομαι θα το μάθουμε σύντομα.

06.10.2009

ΓΑΠ

— Yorgos , 4:49 pm

Ο Γ. Παπανδρέου στο Ζάππειο (4/10/09)
Από την οπτική γωνιά του περιπατητή στον κήπο του Ζαππείου, ένα βράδι Κυριακής στα μέσα Σεπτεμβρίου 2007, η εικόνα αυτή θα έμοιαζε με καρτ-ποστάλ από παράλληλο σύμπαν. Βγάζω το καπέλο σε όσους στοιχημάτισαν ότι το ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου, αυτό το μέχρι πρότινος μπόσικο, εξωτικό υβρίδιο παλαιοσοσιαλισμού και πολιτικής νεωτερικότητας, όχι μόνο θα έβγαινε από το σπιράλ της απαξίωσης της περιόδου 2004-2008, αλλά και θα στέγαζε, μόλις 24 μήνες αργότερα, τις προσδοκίες, τους φόβους, τη διαμαρτυρία και τις ελπίδες του 44% των Ελλήνων ψηφοφόρων. (more…)