Αρχείο: '日本人論'


 

23.01.2008

Σκυλοφαγώματα, ατολμίες, προβολές

, 4:24 am

Τρεις παρατηρήσεις, εν φτηνο-φο-Κουκουζέλεια συντομία:

Chalk it off as one more trashed New Year’s resolution. Το αλιούρ της Ζαχοπουλιάδας νίκησε, όταν η κουρτίνα σκίστηκε λίγο παραπάνω σήμερα, στο έγκυρο Extra 3. Μια υποκλαπείσα συνομιλία βοηθά να λυθεί το παζλ και το μυαλό μου πάει στο πολύ εύστοχο κειμενάκι των Ιών, που λίνκαρε προχτές ο dpant.

ευτυχώς που υπάρχει αυτή η ενδοδημοσιογραφική σύγκρουση, διότι μόνο χάρη σ’ αυτήν έρχονται στο φως όσα και οι δυο πλευρές θα ήθελαν να παραμείνουν στο σκοτάδι.

Διαφάνεια καλείται το λιγότερο δυσώδες παράγωγο του σκυλοφαγώματος των αδιαφανών.

*
Ο Μπαράκ ήταν εξαιρετικός στην χτεσινή τηλεμαχία του CNN, όπου δυστυχώς έλαμψαν για μια ακόμη φορά δια της βλακείας τους οι ερωτώντες (“who would MLK endorse?” – wtf). Έχει λίγη σημασία. Η ορμή της Iowa μοιάζει αιώνες πίσω και δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να την αναγεννήσει μέχρι την 5η Φεβρουαρίου. Ούτε η αναμενόμενη νίκη στη Ν. Καρολίνα, ούτε μια ενδεχόμενη αποχώρηση του John Edwards με λόγια αγάπης. Hillary it is, Dems. Κρίμα.

Στην άλλη πλευρά, η αποχώρηση του Φρεντ Τόμσον με εξέπληξε. Περισσότερο καθυστερημένη είναι παρά πρόωρη, αλλά μοιάζει με δώρο για τον Χάκαμπι, σε βάρος ίσως του φίλου του, Τζον ΜακΚέιν.

*
Ένα πεζοδρόμιο στο SoHo είναι απόψε γεμάτο κόσμο που λυπάται και γοητεύεται. “It’s sort of like James Dean died in this age,” said Daniel Lonsbury, 18.

Έχει πλάκα όλος αυτός ο πανικός που έπιασε την τεχνομπλογκόσφαιρα και το Βάλεϊ μετά την κουλή μέτρηση της ComScore που δείχνει αισθητά μειωμένη την επισκεψιμότητα του Facebook τον τελευταίο μήνα. Αυτό το ιερό cheerleading , το γουτσουγούτσιασμα-πως-το-λένε της κοιλάδας για τα παιδιά της Lytton Plaza είναι τα μάλα συγκινητικό. Θυμίζει λίγο μέρες Apple way back when. Τώρα ο εχθρός δεν είναι στο Redmond - είναι στο Beverly Hills.
Don't try this at home. T.
Οι NY Times ανέθεσαν το απαραίτητο op-ed για τη Χιρόσιμα στο digeratus/blogger/VC Joi Ito. Καλή ιδέα.

19.06.2005

Nihonjinron: Roppongi

Οι πτωχοί τω πνεύματι νομίζουν ότι ο Δυτικός κόσμος συναντά την Ιαπωνία (Χώρα των Νάνων, όπως την ονόμαζαν οι Αρχαίοι Κινέζοι) στο Λιμάνι του Τόκυο. Στην πραγματικότητα η επαφή γίνεται στα στενά του Roppongi, της σημαδιακά διακοσμημένης εισόδου του Venus Cabinet notwithstanding. Μου είναι δύσκολο να περιγράψω με λεπτομέρειες τη συνοικία, ειδικά κατά τις βραδυνές ώρες, αλλά ας πούμε ότι η όλη ιστορία μου θύμισε καλοκαίρι του 1990 στην Παροικιά με 5 φορές περισσότερα μπαράκια στο 20% της συνολικής έκτασης.
(more…)

14.06.2005

Nihonjinron: Tokyo

, 9:44 pm

Τι να πει κανείς για την πόλη την πιο μεγάλη απ’όλες (για να παραφράσω Μαγιακόφσκι);

Η πιο εύστοχη μεταφορά που μου έρχεται στο μυαλό, είναι ότι το Τόκυο είναι η Ιαπωνία: όπως η χώρα από το πουθενά απέκτησε όνειρα για (half-)world domination και εξελίχτηκε στη δεύτερη μεγαλύτερη οικονομική δύναμη του πλανήτη, έτσι και το Edo από ένα ασήμαντο χωριό έγινε στα χρόνια μας η Μεγαπόλη από το μέλλον. Δεν ξέρω αν θυμάστε εκείνες τις σκηνές στο Blade Runner όπου ο Ντεκάρτ περιάγεται με το ιπτάμενο όχημά του ανάμεσα σε ηλεκτρονικές γιγαντοαφίσες… φαίνεται ότι ο Ridley Scott έκανε έναν ωκεανό λάθος όταν διάλεγε το Λος Άνχελες σαν τοποθεσία της ταινίας (δεν ξέρω αν την είχε ορίσει ο PKD στο βιβλίο του βέβαια), γιατί τα visuals δεν έχουν καμιά σχέση με την ατμόσφαιρα στη μεγαλούπολη της νότιας Καλιφόρνιας, ενώ άμεσα φέρνουν στο μυαλό το απέραντο urban sprawl που είναι το Τόκυο. Αν μη τι άλλο, πουθενά αλλού δεν υπάρχουν τόσες φωτεινές διαφημίσεις…
(more…)

13.06.2005

Nihonjinron

, 5:58 pm

Από παλιά ασκούσε πάνω μου μια έλξη η Ιαπωνία. Αρκούντως απομακρυσμένη, εξωτική και εξελιγμένη τεχνολογικά ώστε να με κάνει στα πρώτα εφηβικά μου χρόνια να αλληλογραφώ με τρεις (3) γιαπωνέζες της ηλικίας μου. Υποθέτω σε κάποιο συρτάρι του δωματίου μου στο πατρικό μου σπίτι βρίσκονται εκείνα τα γράμματα μαζί με τις φωτογραφίες των pen-pals και ένα ριζόχαρτο με τον οδηγό προφοράς των hiragana. Η απόπειρα γνωριμίας μου με τον πολιτισμό της Άπω Ανατολής δεν κράτησε και πολύ, ίσως γιατί με κέρδισε ο προγραμματισμός βάσεων δεδομένων σε BASIC… αλλά θυμάμαι ότι πριν ακόμη περάσω τον Ατλαντικό στα μέσα της περασμένης δεκαετίας σκεφτόμουν σοβαρά να επισκεφτώ και να ζήσω στην Ιαπωνία (για λίγο τουλάχιστον, πριν καταλήξω στο Παρίσι). Ούτε 10 χρόνια δεν έκλεισαν από το πρώτο μου υπερωκεάνειο ταξίδι και βρέθηκα να δουλέυω για μια εταιρεία που ουσιαστικά αντιπροσωπεύει μια από τις μεγαλύτερες Ιαπωνικές επιχειρήσεις στο χώρο του εξοπλισμού κατασκευής ημιαγωγικών κυκλωμάτων, οπότε, άουτ οφ δε φάκιν μπλου, το ταξίδι στο Ναρίτα έμοιαζε τόσο προσιτό όσο και τα G5 στα 3GHz τον Ιούνιο του 2003. It was only a matter of time.
(more…)