Αρχείο: April, 2005


 
... ή κάτι τέτοιο. Ενδιαφέρουσα σούμα των εργαλείων συμμετοχικής οργάνωσης του νέφους της πληροφορίας. Από το εντυπωσιάστε-τους-φίλους-σας-department.

19.04.2005

Sim Revolution

Ένα military-entertainment complex χτίζεται αργά αλλά σταθερά στις Η.Π.Α. εδώ και 15 περίπου χρόνια. Στην καρδιά του βρίσκονται εταιρίες σαν τη μικρή Breakaway Games, που σχεδιάζει πολεμικές προσομοιώσεις για το Πεντάγωνο, αλλά και για μας τους μπλιμπλικάδες. Το τελευταίο της πρότζεκτ, το πρωτότυπο A Force More Powerful, ίσως να ήταν χρήσιμο σαν εργαλείο στρατολόγησης στον κοινωνικό ακτιβισμό (ένα καλοήθες America’s Army, ας πούμε). Δυστυχώς πλασάρεται σαν κάτι αρκετά διαφορετικό: μια “προσομοίωση” ανατροπής καθεστώτος, που αναπαράγει το δημοφιλές – και ελαφρώς fictional – μοντέλο της “βελούδινης επανάστασης.”
 
Υπάρχει μέσα μου ένα υπό διαμόρφωση rant για την εντελώς καταχρηστική χρήση του όρου “προσομοίωση” στον κόσμο των video games (από το SimCity μέχρι το FIFA). Σύντομα θα βγει =)

Σχέδια που δεν υλοποιήθηκαν ποτέ. Κάποια είναι σαν να έχουν βγει από τα σχεδιαστήρια της UFA. Η μνημειώδης αρχιτεκτονική που άρεσε στον Πατερούλη και για την οποία έπεσαν σε δυσμένεια οι πραγματικά μεγάλοι - Λεονίντοφ, Μέλνικοφ, Γκίνζμπουργκ.
Ο Eric Hobsbawm συναντά το Μιχαήλ Γκορμπατσώφ και άλλους πρωταγωνιστές του "τέλους της Ιστορίας."

15.04.2005

Τοπικισμός

, 12:45 am

Το εστιατόριό του έσπασε την ποτοαπαγόρευση. Η προεδρική του σουίτα έχει φιλοξενήσει τον JFK με την ερωμένη του, Μέριλυν Μονρό. Το δωμάτιο 419 τον Τζον Στάινμπεκ, το 505 το Νιλ Κάσαντυ, το 207 τη Σάρλετ Βισάια. Στο σκοτεινό αρτ-ντέκο ανελκυστήρα του έχουν παγιδευτεί εργασιομανείς εργένηδες, νεαρές καλλιτέχνιδες, συνταξιούχοι Hell’s Angels, junkies, παράνομοι μετανάστες και βετεράνοι του Βιετνάμ. Το θρυλικό Χοτέλ Πρέζιντεντ, όπως το απαθανάτισε ανώνυμος φωτογράφος στις αρχές της δεκαετίας του ’30. (more…)

Η πτώση της Μητρόπολης κι η άνοδος του Ρούπερτ Μέρντοκ.
Έφτασε το βαρύ πυροβολικό. Το background εδώ.

10.04.2005

Imágenes deportivas

, 3:32 am

Τρίτη βράδι, Λίβερπουλ: Είκοσι χρόνια μετά. Κάποιοι Γιουβεντίνοι γυρίζουν την πλάτη στο “μωσαϊκό φιλίας” του Kop. Ο Λουις Γκαρθία κάνει τη σταχτοπούτα πριγκήπισσα – για ένα ημίχρονο. Το ρολόι χτυπάει μεσάνυχτα κι ο πιτσιρικάς Κάρσον γίνεται ξαφνικά Ντούντεκ. Η Γιούβε θέλει νίκη με 1-0 για να πάει στους “4”. Σα να λέμε ο ήλιος θέλει να ανατείλει.

Τρίτη βράδι, Madison Square Garden, Νέα Υόρκη: Η Ιντιάνα κερδίζει τους παραπαίοντες Νικς, στην τελευταία βόλτα του “μισητού” Ρέτζι Μίλερ από το μπασκετικό θέατρο των ονείρων. Ο Ρέτζι φέυγει σαν ήρωας, με standing ovation και μια αγκαλιά από το Σπάικ Λι. Το Σύνδρομο της Στοκχόλμης. (more…)

09.04.2005

Το Παποκίνητο γκρέμισε το Τείχος

, 11:55 am

Δυστυχώς η κεραία μου εδώ δεν πιάνει ούτε Άλτερ ούτε Σταρ, κι έτσι δεν μπόρεσα να ενημερωθώ σωστά για τις κοσμοϊστορικές εξελίξεις στην πλατεία του Αγ. Πέτρου – ούτε να μάθω επιτέλους ποιός είναι αυτός ο Κάρολ Βοϋτίλα. Από το κείμενο του harry lime πάντως νομίζω πως καταλαβαίνω τι παίχτηκε (κάτι είναι κι αυτό αν το καλοσκεφτείτε: από τον αυτισμό με τα εκκλησιαστικά και τη Γιουροβίζιον, στην ισότιμη συμμετοχή σε πιο οικουμενικές υστερίες).
 
Τα μήντια βέβαια δε γνωρίζουν σύνορα και πατρίδες. Κι επειδή δε θα μπορούσα ποτέ να τα πω καλύτερα από το Mark Steel και το Jon Stewart, σας παραπέμπω στα παρακάτω απολαυστικά σχόλια για την παγκόσμια υστερία με τον εκλιπόντα (αλλά και για τις μεγαλοφυείς προσπάθειες προσεταιρισμού της άλως του από κάποιους πενθούντες).
 
The Daily Show (7/4/05): [9MB .mp4 video]
Το άρθρο του Mark Steel στην προχτεσινή Independent.

Σε χυδαίο κοντράστ με το παρακάτω, παραθέτω το πολύ δυνατό op-ed του Eric Schlosser στους χτεσινούς NY Times, με θέμα μερικά ακόμα μποϋκοτάζ που πρέπει να κάνουμε. Έχουμε τα εργαλεία. Αν δεν τα είχαμε, δε θα μπορούσατε να διαβάζετε τώρα αυτό το κείμενο.