Αρχείο: May, 2005


 

17.05.2005

Inflection Point?

, 1:11 pm

(Σκόρπιες σκέψεις για τη Microsoft, την 8η γενιά παιχνιδομηχανών και το τέλος του PC)

Είδα τελικά προχτές το βίντεο της παρουσίασης του Xbox 360 (να ‘ναι καλά το bittorrent). Για όσους ήθελαν να ενημερωθούν για τη νέα κονσόλα και τις εντυπωσιακές δυνατότητές της, το ημίωρο σόου στο MTV ήταν μια σκέτη απογοήτευση: μέτρια σκηνοθεσία, άθλιο acting, ελάχιστη πληροφορία. Θα ήταν ίσως καλό για τους insomniacs που πιστεύουν στις θεραπευτικές ιδιότητες των μεταμεσονύκτιων infomercials – αν δεν είχε τόσο θόρυβο.

Ήταν όμως και εξόχως αποκαλυπτικό, ως μία ακόμα ένδειξη ότι οι παραδοσιακές προτεραιότητες στο Redmond τελούν πλέον υπό αίρεση. (more…)

Κι ενώ το έθνος περιμένει το αποψινό επεισόδιο με κομμένη την ανάσα, ο Spencer Ackerman απαντάει καίρια ερωτήματα - και ρίχνει και μερικά spoilers -, στο σημερινό Salon.
Ο Πούτιν κι ο Λουκασένκο δεν ήταν οι μόνοι στόχοι στην περίφημη πρόσφατη ομιλία του Μπους στη Ρίγα. Ο μεγαλύτερος ήταν το φάντασμα του FDR. Περισσότερα εδώ κι εδώ.

13.05.2005

Μπι Ολ Γιου Καν Μπι

, 2:11 pm

Ένα σκουπιδάκι μπήκε στο μάτι μου όταν άνοιξα το γραμματοκιβώτιο σήμερα το πρωί και αντίκρισα την εικονιζόμενη επιστολή. Απευθυνόταν σε μένα προσωπικά και όχι στην κυρία Κάρεντ Ρέζιντεντ – που δε μένει πια εδώ. Μου έδειχνε ότι, όπως ένα σωρό τράπεζες με θεωρούν ικανό να διαχειριστώ μια πιστωτική κάρτα, έτσι και η δεύτερη πατρίδα μου με θεωρεί πλέον άξιο να την υπηρετήσω στον τίμιο αγώνα που δίνει για την Ελευθερία και τη Δημοκρατία στον κόσμο (κι ας είμαι μόνο ένας ταπεινός επισκέπτης με φοιτητική βίζα). (more…)

12.05.2005

(Υπο)ανάπτυξη και παιδική εργασία

Η καυστική απάντηση του Ναυτίλου (π.χ. παράγραφος περί μερέντας!) στο post του S G για την παιδική εργασία (δριμύ κατηγορώ κατά του αγνώστου Έλληνα μαστερά και του αόρατου εχθρού – νέα ταξη πραγμάτων/παγκοσμιοποίηση/φιλελευθερισμός) με έβαλε σε σκέψεις. Χαίρομαι που μου δίνεται η ευκαιρία να τις εκφράσω στο RT .

IMHO, η παιδική εργασία δεν συνδέεται με την οικονομική μεγέθυνση και ως επί το πλείστον είναι αντιφατική έννοια με τον όρο ανάπτυξη: στους δείκτες ανάπτυξης ενσωματώνεται η εκπαίδευση (καθώς και η υγεία). Δυτικές οικονομίες δεν βρίσκονται εκεί που είναι σήμερα επειδή χρησιμοποιήθηκε φθηνό παιδικό εργατικό δυναμικό – τουλάχιστον προσωπικά δεν γνωρίζω οικονομολόγο που να υποστηρίζει κάτι τέτοιο. Το οποίο σημαίνει πως το επιχείρημα ας δουλέψουν για να πάει η επόμενη γενιά σχολείο είναι αμφίβολο. Άλλοι είναι οι παράγοντες που οδηγούν στην μακροπρόθεσμη οικονομική μεγέθυνση. Η φθηνή εργασία γενικότερα στις μέρες μας χρησιμοποιείται ως δόλωμα για να φτάσουν διαμέσου άμεσων ξένων επενδύσεων καινούργιες τεχνολογίες και κεφαλαιουχικός εξοπλισμός στις αναπτυσσόμενες χώρες με την ελπίδα της σωτηρίας ή του γρήγορου κέρδους των διεφθαρμένων στελεχών της κυβέρνησης (το αν θα αναπτυχθεί η χώρα όμως είναι ανεξάρτητο θέμα και οι άμεσες ξένες επενδύσεις δεν είναι ο μοναδικός τρόπος για να γίνει η μεταφορά τεχνογνωσίας και κεφαλαίου). (more…)

Μετά από μάχη δύο ετών, το Κακό κέρδισε. Και να που ξάφνου ο Αμπράμοβιτς γίνεται κομμάτι ενός ποδοσφαιρικού ρομαντισμού που αργοσβήνει. Who'duv thunk?

“Μας χρειάζεται το Μέλλον;”

, 9:33 am

Η δυστοπία του Karel Capek και τα σενάρια τεχνο-τρόμου του Bill Joy και του K. Eric Drexler επιστρέφουν.
 
Στην πραγματικότητα, το κατόρθωμα της ομάδας του Hod Lipson* στο Cornell δεν είναι παρά ένα πολύ μικρό βήμα προς το όνειρο (ή τον εφιάλτη) της αυτοαναπαραγόμενης μηχανής. Διαβάστε το άρθρο που δημοσιεύεται στο Nature αυτής της εβδομάδας, δείτε το εντυπωσιακό video, θυμηθείτε αγαπημένες ταινίες και συζητήσεις, αγοράστε και καμιά μετοχή εταιρίας που έχει το μαγικό συνθετικό “nano” στο όνομά της, αλλά μην τρέξετε και στα σούπερ-μάρκετ =)
 
* Ο Lipson είχε την πρώτη του επαφή με τη δημοσιότητα το φθινόπωρο του 2000, χάρη στο Golem Project που ξεκινούσε τότε στο πανεπιστήμιο Brandeis. Ήταν μόλις λίγους μήνες μετά το mid-life crisis του Joy στις σελίδες του Wired.

Κάτι γίνεται. Κι ας μη βλέπουμε ακριβώς το σενάριο που φανταζόταν ο Negroponte προ τριετίας. Ή μήπως..

09.05.2005

Γκέι Συνωμοσίες / Γκέι Πραγματικότητες

Επιστρέφοντας στα πέριξ του κάστρου της ακολασίας, διαβάζω το σχόλιο του Ναυτίλου πάνω σε άρθρο της “Ε” για τη διαβόητη “γκέι συνωμοσία” της ελληνικής τηλεόρασης.

Τα περί συνωμοσίας τα βρίσκω μάλλον αστεία. Δε θεωρώ όμως ιδιαίτερα πειστική ούτε την άποψη του Βαλλιανάτου – ότι επιχειρείται δηλαδή ένας συστηματικός soft διωγμός των gay μέσω του βομβαρδισμού με τηλεοπτικές καρικατούρες. Πρόκειται απλά για μια ελαφρώς θλιβερή εικόνα, που υπακούει πρώτιστα στους νόμους της σκουπιδοτηλεόρασης και – δευτερευόντως – αποτελεί σύμπτωμα (και δεκανίκι) των διάφορων ταμπού και συμπλεγμάτων μας. (more…)

06.05.2005

Κατατρεγμένοι Ρώσοι Ολιγάρχες: Ύμνος στην Τσέλσκι

, 3:57 am

Μου έκανε εντύπωση το πάθος με το οποίο πολλοί – ανάμεσά τους και αρκετοί έλληνες μπλόγκερς* – πανηγύρισαν το τέλος της Τσέλσι στο φετινό Τσάμπιονς Λιγκ. Κάτι σαν το ποδοσφαιρικό ανάλογο του Πολέμου των Άστρων, ο θρίαμβος της Λίβερπουλ δεν ήταν τόσο η δική της μεγάλη επιστροφή στην Ευρωπαϊκή ελίτ, όσο η απελευθέρωση της ποδοσφαιρικής Ευρώπης από τον ασφυκτικό εναγκαλισμό της νεότευκτης αυτοκρατορίας του Ρομάν Αμπράμοβιτς.
 
Χάρηκα κι εγώ για τους κόκκινους, κι ανατριχιάζω ακόμα όταν βλέπω τα τελευταία λεπτά από το απίστευτο προχτεσινό παιχνίδι. Δεν ξέρω αν το πλασέ του Χαβιέ Λουίς Γκαρθία πέρασε τη γραμμή, αν η ανατροπή του Μπάρος απ’ τον Τσεχ ήταν πέναλτι, αν ήταν το πανέξυπνο στήσιμο του Μπενίτεθ, η εντυπωσιακή επανεμφάνιση ενός ακόμα ξεχασμένου τραυματία (στο Τορίνο ήταν ο Τσάβι Αλόνσο, προχτες ήταν ο Χάμαν) ή οι απουσίες της ξεκληρισμένης – ειδικά στα άκρα – Τσέλσι που έγειραν την πλάστιγγα υπέρ της Λίβερπουλ. Το μόνο για το οποίο η μάχη του Άνφιλντ δεν άφησε καμιά αμφιβολία, ήταν ότι η αφήγηση που διάφοροι γραφιάδες ύφαναν γύρω της ήταν για γέλια. (more…)