Αρχείο: July, 2005


 
 I tell you what, if this is an "Islamic" terrorist attack, they're doing a piss-poor job. The pubs are all packed out, people sipping their pints happily, all a tad pissed off, but basically fine with it. Nice one, Al Quaeda - you profess to be from a teetotal religion, and you've given the pub trade a massive mid-week boost.

Nosemonkey, Λονδρέζος μπλόγκερ 

06.07.2005

Παρωδία Ελευθεροτυπίας

, 10:04 pm

Στο σημερινό τους editorial, οι NY Times στηρίζουν τη δημοσιογράφο τους, Judith Miller, που επέλεξε να πάει φυλακή για 3 μήνες, αρνούμενη να καταθέσει στον εισαγγελέα για την υπόθεση Valerie Plame. Τα επιχειρήματά τους δεν πείθουν. (more…)

The Turning of the Tide?

, 1:19 pm

Η σημερινή αδυναμία της ΕΕ να φτάσει σε κοινά αποδεκτή ντιρεκτίβα για τις πατέντες λογισμικού έχει δύο διαστάσεις – μια πολιτική και μια τεχνολογική. Παραδόξως, μπορούμε να ανοίξουμε σαμπάνιες και για τις δύο.

Πολιτικά, γιατί σε μια εποχή που το “δημοκρατικό έλλειμμα της Ένωσης” τείνει να γίνει επικίνδυνο κλισέ, το Ευρωκοινοβούλιο πήρε μια πρόταση της Κομισιόν (της οποίας η όλη πορεία, από την κατάρτιση μέχρι το λεγόμενο second reading, ήταν περίπου προσβολή για τους θεσμούς της Ένωσης) και της την έτριψε στα μούτρα μεγαλοπρεπώς. Αλλά και γιατί μια grassroots καμπάνια έφερε εντυπωσιακά αποτελέσματα – και μάλιστα κόντρα σε πραγματικό όργιο lobbying από την ισχυρή Business Software Alliance, Ευρωπαίους IT heavyweights (Nokia, Siemens) και άλλους.

(more…)

... and everything in between. Η ατμόσφαιρα μυρίζει έντονα μπαρούτι - και δεν είναι από τα πυροτεχνήματα της 4ης Ιουλίου. Την καλύτερη ανάλυση των σημερινών δεδομένων κάνει ο David Corn του Nation.
Χαλάλι, χαλάλι (αν και λείπουν ακόμα πολλές απαντήσεις). Το απαραίτητο background εδώ.

03.07.2005

Παραμύθια: Everyday is Like Sunday

, 8:16 pm

Ούτε που κατάλαβα για πότε φτάσαμε να σβήνουμε το πρώτο κεράκι, συμπρωταθλητές. Για τους αθεράπευτα και περήφανα εξωγήινους, θυμίζω ότι τέτοια μέρα πέρσι γραφόταν ο ιδανικός επίλογος σ’ ένα από τα ομορφότερα παραμύθια στην ιστορία του παγκόσμιου ποδοσφαίρου.

Τα σημάδια ότι το Κύπελλο Εθνών της Πορτογαλίας θα έμενε στην ιστορία είχαν φανεί από τη φάση των ομίλων: η συγκλονιστική ανατροπή στο Αγγλία – Γαλλία, που λες κι ήταν βγαλμένη από ποδοσφαιρικά κόμικς (με το Ζιζού στο ρόλο του Έρικ Καστέλ)˙ το πρόσωπο του Κασάνο, που πανηγύριζε σαν τρελός το γκολ στην εκπνοή του αγώνα με τη Βουλγαρία, μέχρι που έμαθε από τον πάγκο ότι υπάρχει τελικά και σκανδιναβική παράγκα˙ η άγρια ομορφιά στο φινάλε ενός Ιβηρικού ντέρμπι χωρίς αύριο˙ ο ποδοσφαιρικός ρομαντισμός της Τσεχίας, που είχε επενδύσει στην άμυνά της όσα περίπου και η Βραζιλία του Σόκρατες, 22 χρόνια νωρίτερα.

Και μέσα σ΄όλα αυτά ήταν και η σταχτοπούτα η εθνική μας. (more…)

 [Β]ρίσκομαι στο 105', στο τελευταίο λεπτό της παράτασης, όταν ακούγεται ένα κρακ, και το ύψιλον του Ντραγκάο, η συντεταγμένη αυτή του χωρόχρονου, τουμπάρει τρεις μοίρες προς τα κάτω.

Γκολ.

Βγαίνω από τον εαυτό μου, χάνω την ατομικότητά μου, χαμένος στο ύψιλον δεν είμαι ο εαυτός μου, το όνομά μου και η ηλικία μου, οι προσδοκίες μου και οι φόβοι μου, οι προκαταλήψεις μου και οι ενοχές μου, τα φωτεινά και τα μαύρα σημεία της ψυχής μου, είμαι ολόιδιος με τον διπλανό μου που αγκαλιάζω, είμαι ο διπλανός μου που κλαίει και με φιλάει, είμαι μια κουκίδα του γαλάζιου, μια μπλε μπλούζα ακόμη που χοροπηδά, μια φωνή ακόμη που κραυγάζει, κραυγή μεσ' τις κραυγές, αγκαλιά μεσ' τις αγκαλιές, δάκρυ μεσ' τα δάκρυα, έκσταση μεσ' τις εκστάσεις, είμαι πανηγυρισμός...

Old Boy, Έλληνας μπλόγκερ