Πρωτοδικείο Πειραιά και safe harbor (?)


Ο elawyer σχολιάζει την πολύ ενδιαφέρουσα απόφαση του Πρωτοδικείου Πειραιά, σύμφωνα με την οποία τα ιντερνετικά μέσα ρυθμίζονται από τον νόμο περί τύπου. Συμπεραίνει ότι αν η άποψη αυτή επικρατήσει:

– Τα διαδικτυακά δημοσιεύματα που περιέχονται σε ιστολόγια καλύπτονται από την συνταγματική προστασία της ελευθεροτυπίας.

– Εφόσον δεν υπάρχει σχέση “εξάρτησης”, δεν εφαρμόζεται στα ιστολόγια ο νόμος για την αντικειμενική ευθύνη του τύπου, επομένως ούτε και τα minimum αποζημιώσεων που προβλέπει.

Το δεύτερο θα μπορούσε να σημαίνει ότι θεσπίζεται νομολογιακά ένα safe harbor για τα social media. Ότι ο ιδιοκτήτης ιστολογίου, λ.χ., δεν ευθύνεται για το περιεχόμενο των σχολίων σε αυτό. Λέω “θα μπορούσε” γιατί δεν είμαι σίγουρος τι σημαίνει “σχέση εξάρτησης” εδώ. Αν μιλάμε αποκλειστικά για σχέση εργοδότη-εργαζομένου, τότε ο ιδιοκτήτης του μπλογκ μπορεί να κοιμάται ήσυχος όχι μόνο για τα σχόλια, αλλά και για την αρθρογραφία άλλων contributors. Αν όμως η σχέση εξάρτησης μπορεί να συμπεριλαμβάνει και την τεχνολογική, ας πούμε, εξάρτηση (τη δυνατότητά μου να ενεργοποιήσω moderation στα σχόλια, να σβήσω σχόλιο αφού που έχει ήδη αναρτηθεί, ή να καταργήσω λογαριασμό χρήστη), η απόφαση πρακτικά αποκλείει το safe harbor.

Αναρωτιέμαι τι θα μπορούσε να σημαίνει αυτή η απόφαση και για την υπόθεση blogme.



Ένα σχόλιο


1
Από: e-lawyer

Πρέπει να δούμε την απόφαση στο στενό πλαίσιό της: αφορούσε τη διαδικτυακή έκδοση μιας εφημερίδας, όχι ένα blog. Προφανώς η εφαρμογή του νόμου περί τύπου συνδέεται με όλα τα στοιχεία που θα ενέτασσαν και το κανονικό φύλλο της εφημερίδας στο πεδίο εφαρμογής του.
Από εκεί και πέρα υπάρχει και η άλλη νομολογία για την επιλογή των επιστολών αναγνωστών και την ευθύνη που φέρει ένα μέσο σε αυτές τις περιπτώσεις. Όπως και για τον προσκεκλημένο σε μια εκπομπή (βλ. υπόθεση Λιοναράκη).

3 May, 2009 στις 12:21 am

Σχολιάστε