Καινοτομία και Σιωνισμός


Εδώ και ενάμισι χρόνο το κύριο κομμάτι της δουλειάς μου είναι να έρχομαι σε επαφή με εταιρείες που αναπτύσσουν καινοτόμες τεχνολογίες στους τομείς των φωτοβολταϊκών, της μετατροπής ισχύος, της αποθήκευσης ενέργειας και του ευφυούς ηλεκτρικού δικτύου (smart grid), με στόχο να κρίνω το δυναμικό του προϊόντος αλλά και του ίδιου του προμηθευτή.

Χάρη στις δομές που έχουν αναπτυχθεί στις ΗΠΑ ώστε να γίνει εμπορικά εκμεταλλεύσιμη η καινοτομία (συνεργασία πανεπιστημίων και βιομηχανίας, μεγάλη διαθεσιμότητα και ιστορική παράδοση venture capital, χαμηλά εμπόδια στην επιχειρηματικότητα, κουλτούρα που δε στιγματίζει την εμπορική αποτυχία), η συντριπτική πλειοψηφία των εταρείων αυτών έχει τη βάση της στην Αμερική και η πλειονότητά τους στη Silicon Valley. Η δεύτερη πολυπληθέστερη — ως προς τη γεωγραφική κατανομή — ομάδα από startups όμως έχει τη βάση της στο Ισραήλ.

Με την καινοτομία ισραηλινής προέλευσης είχα πρωτοέρθει σε επαφή στην αρχή της δεκαετίας όταν η Applied Materials όπου δούλευα τότε απορρόφησε μια σειρά από ισραηλινά startups με τεχνολογία αιχμής στη μετρολογία με εφαρμογή στην παραγωγή ημιαγωγικών κυκλωμάτων. Με αυτή την κίνηση η Applied κατάφερε να εισχωρήσει με σοβαρές αξιώσεις _και_ στον τομέα της μετρολογίας, ενώ με παρόμοιες κινήσεις που ακολούθησαν (απορρόφηση ισραηλινού startup) κυριάρχισε και στην αγορά του chemical mechanical planarization.

Βέβαια, το γεγονός που επιβεβαίωσε το Ισραήλ ως κοιτίδα καινοτομίας με παγκόσμια ακτινοβολία ήταν οι μικροεπεξεργαστές Centrino (Pentium M) της Intel, που σχεδιάστηκαν κυρίως στο εγχώριο κέντρο σχεδιασμού και ανάπτυξης, το οποίο ήταν και το πρώτο που άνοιξε η εταιρεία εκτός αμερικανικού εδάφους, το 1974. Τα Ισραηλινά τοπωνύμια Banias, Dothan, Yonah και Merom “αποθανατίστηκαν” στις εκδόσεις Centrino που κυκλοφόρησαν στα μέσα της δεκαετίας.

Η πρώτη ευθεία σύγκριση με την “ελληνική εμπειρία” έγινε σε μια ημερίδα που οργάνωσε στο Σικάγο το ΣΑΕ το 2005 με στόχο να ενημερωθεί το επιστημονικό και επιχειρηματικό δυναμικό της Διασποράς για την προσπάθεια να τονωθεί η ελλαδική ανάπτυξη με επενδύσεις στον τομέα της έρευνας και της τεχνολογικής καινοτομίας. Αν και δεν έχει πια σημασία, ούτε η υπουργός Παιδείας ούτε ο γενικός γραμματέας Έρευνας κ Τεχνολογίας παρέστησαν παρά τις διαβεβαιώσεις του ΣΑΕ στο προσκλητήριο.

Σ’αυτή την ημερίδα έδωσαν ομιλίες και εκπρόσωποι δυο άλλων μικρών κρατών (της Νοτίου Κορέας και του Ισραήλ) που χάρη στην αναπτυξιακή τους στρατηγική πέρασαν μέσα σε λίγες δεκαετίες στην αιχμή της τεχνολογικής ισχύος. Περισσότερο συγκράτησα το παράδειγμα του Ισραήλ όπου έγινε ευθεία αναφορά στο χαρακτήρα των εξαγωγών στη δεκαετία του 60 (κυρίως πορτοκάλια) και στην τρέχουσα δεκαετία (κυρίως τεχνολογία και τεχνογνωσία).

Φέτος, χάρη σε πρωτοβουλία ελλήνων μεταπτυχιακών φοιτητών του Stanford διοργανώθηκε άλλη μια ημερίδα — συνοδευόμενη από την εκκωφαντική αδιαφορία του προξενείου του San Francisco — όπου μίλησαν εκπρόσωποι της κυβέρνησης (γραμματείς υπουργείων αν θυμάμαι καλά), του ελληνικού venture capital, και της ελληνικής βιομηχανίας ημιαγωγών. Κάποιος από τους συμμετέχοντες αναφέρθηκε συγκεκριμένα στην πολιτική του Ισραήλ που αφορά το μοντέλο της τεχνολογικής ανάπτυξης και το φορολογικό και νομοθετικό πλαίσιο: το Ισραήλ, σύμφωνα με τον ομιλητή, επέλεξε να αντιγράψει όσο το δυνατόν πιστότερα το αμερικανικό πλαίσιο ώστε να ελαχιστοποιήσει τα εμπόδια σε αμερικανικές εταιρείες τεχνολογίας και venture capital να συνεργαστούν και να επενδύσουν σε ισραηλινά startups. Αντίστοιχη αναφορά έγινε και στο Technion, το σημαντικότερο τεχνολογικό ίδρυμα της ΝΑ Ευρώπης και της Μέσης Ανατολής.

Υπάρχει ένα ακόμη στοιχείο της ισραηλινής εμπειρίας στο οποίο δεν έγινε αναφορά στις ημερίδες και εδώ έγκειται η «προσφορά» του post με την «εκ των έσω» οπτική: στη συντριπτική πλειοψηφία τους τα ισραηλινά startup (τουλάχιστο τον τομέα της «πράσινης τεχνολογίας» έχουν ιδρυτικά στελέχη που κατείχαν σημαίνουσες θέσεις στις Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις (IDF) με επιχειρησιακό ρόλο.

Την πιθανή ηθική προέκταση αυτού του στοιχείου — αν είναι ηθικό για μια εταιρεία να συναλάσσεται με πρώην αξιωματούχους δυνάμεων κατοχής — δε θα την εξετάσω γιατί τη θεωρώ άσχετη με το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγω.

Υπάρχουν όμως χαρακτηριστικά που προκαλούν τον παραλληλισμό — έστω και φαινομενολογικό — με την ελληνική εμπειρία. Ως κράτος διατηρούμε και εμείς πολυάριθμο στρατό με υποχρεωτική θητεία αν και δεν αντιμετωπίζουμε το είδος της απειλής που αντιμετωπίζει (ή έστω αντιμετώπιζε το Ισραήλ). Παρόλα αυτά η σχέση του Ε.Σ. ως θεσμού με την εγχώρια τεχνολογική ανάπτυξη και των στελεχών του — έστω και χαμηλόβαθμων — με την επιχειρηματικότητα αιχμής είναι απλώς πολύ σύντομα ανέκδοτα.

Το επιφανειακό μου παράπονο μπορεί να διατυπωθεί και ως εξής: διατηρούμε που διατηρούμε τόσο στρατό με τόσο οικονομικό και κοινωνικό κόστος, γιατί να μην μπορούμε να διαμορφώσουμε μια κουλτούρα όπου η θητεία να αποβαίνει πραγματικά χρήσιμη και στους στρατευμένους και στην κοινωνία μετά την απόλυσή τους;

Οι αντιρρήσεις, ως προς την ορθότητα του παραλληλισμού, πιθανόν να είναι πολλές. Για παράδειγμα, το πραγματικό «μάχιμον» της IDF είναι σίγουρα τάξεις μεγέθους ανώτερο από αυτό του Ε.Σ. για λόγους που έχουν να κάνουν με τη γεωπολιτική πραγματικότητα στις δύο χώρες. Βεβαια, αν η συνεχής απειλή, οι επιχειρήσεις σε εχθρικό έδαφος και ο μιλιταρισμός είναι οι μόνες συνθήκες που μπορούν να «ξυπνήσουν» την επιχειρηματικότητα π.χ. στους εφέδρους, ίσως να είναι καλύτερα για την Ελλάδα να μείνουν τα πράγματα όπως έχουν. Παρόλα αυτά, νομίζω ότι οι διοικητικές ικανότητες που μπορεί να παρέχει η στράτευση σε συνδυασμό με την εκτίμηση και — κυρίως — την ανάληψη του ρίσκου είναι προσόντα ανεκτίμητης αξίας για ένα νέο επιχειρηματία.

Μια άλλη αντίρρηση αφορά το μέγεθος και το είδος της στρατιωτικής βοήθειας που λαμβάνει το Ισραήλ από τις ΗΠΑ. Δεν μπορώ όμως να υποστηρίξω ότι η αμερικανική στρατιωτική βοήθεια έδωσε την κύρια ώθηση στην ανάπτυξη της ειρηνικής τεχνογνωσίας στο Ισραήλ. Πλουσιοπάροχη στρατιωτική βοήθεια λαμβάνει και η Αίγυπτος χωρίς όμως ανάλογα αποτελέσματα.

Στα καθ’ημάς είναι γνωστό ότι εδώ και δεκαετίες συμμετέχουμε σε εξοπλιστικά προγράμματα για την ανάπτυξη ή συντήρηση οπλικών συστημάτων. Παρόλα αυτά οι λίγες εταιρείες του χώρου (πέρα από το κομμάτι της Intrakom που ασχολείται με αμυντικής φύσης έργα) έχουν μάλλον φτάσει σε ένα μέγεθος κορεσμού ενώ δε φαίνεται να έχει σχηματιστεί ούτε το οικοσύστημα από εταιρείες εξειδικευμένου μηχανολογικού και ηλεκτρολογικού εξοπλισμού που βοηθάει στη φάση της ανάπτυξης βιομηχανικών πρωτοτύπων για προϊόντα υψηλής τεχνολογίας.

Η σχέση της στρατιωτικής τεχνολογίας αιχμής με εκείνη για ειρηνικές εφαρμογές είναι καλά μελετημένη και έχει αποδειχθεί πολλαπλά ωφέλιμη για τις χώρες που την αναγνώρισαν και την εκμεταλλεύτηκαν, με πρώτες φυσικά τις ΗΠΑ. Και πάλι θέλω να διευκρινίσω ότι δεν εννοώ πως ο μόνος τρόπος να αναπτυχθεί πρωτοπόρα ειρηνική τεχνολογία είναι η επένδυση στην ανάπτυξη στρατιωτικής τεχνολογίας. Απλά όταν για τον ένα ή τον άλλο λόγο μια χώρα επιλέγει να κάνει μεγάλες δαπάνες στρατιωτικής φύσης, είναι πολύ πιο συμφέρον να ενεργήσει με τρόπο που δημιουργεί μακροπρόθεσμα κέρδη και πλεονεκτήματα σε και σε άλλους τομείς της οικονομίας.

Επανερχόμενος στον τομέα των «πράσινων» ενεργειακών τεχνολογιών, θέλω να υπογραμμίσω ότι η φράση «η Ελλάδα μπορεί να γίνει η Σαουδική Αραβία της πράσινης ενέργειας» είναι διπλά ατυχής – αφενός μεν γιατί το δυναμικό των ΑΠΕ στην Ελλάδα ως ποσοστό του παγκόσμιου (ή έστω Ευρωπαϊκού) δυναμικού δεν είναι καθόλου αντίστοιχο με το δυναμικό των κοιτασμάτων πετρελαίου της Σ. Αραβίας ως ποσοστό του παγκόσμιου δυναμικού, αφετέρου γιατί ενώ η Σ. Αραβία της ηλιακής ενέργειας είναι η… Σ. Αραβία, τα Ισραηλινά startups είναι αυτά που κυνηγούν με αξιώσεις σημαντική παρουσία στην αυριανή αγορά της ενεργειακής τεχνολογίας. Θα ήταν λοιπόν πολύ προτιμότερο να προσπαθήσουμε «να γίνουμε το Ισραήλ της πράσινης ενέργειας».

Υ.Γ.: Θέλω να διευκρινίσω ότι μεταχειρίζομαι τον όρο Σιωνισμός με την αυστηρά ιστορική του σημασία: τον αγώνα για να υπάρξει ένα κράτος στην Παλαιστίνη όπου οι Εβραίοι μπορούν να ορίζουν την τύχη τους. Είναι νομίζω προφανές ότι ο Ισραηλινός στρατός έχει παίξει σημαίνοντα ρόλο στη δικαίωση του αγώνα αυτού και την προστασία των Ισραηλινών συνόρων οπότε μπορεί να θεωρηθεί ένας από τους φύλακες της Σιωνιστικής ιδέας.



26 σχόλια


1
Από: buzz

Καινοτομία και Σιωνισμός…

“Θα ήταν λοιπόν πολύ προτιμότερο να προσπαθήσουμε «να γίνουμε το Ισραήλ της πράσινης ενέργειας».”…

7 August, 2009 στις 8:53 am
2

Για να δώσει κανείς σαφή απάντηση σε αυτό το κείμενο θα πρέπει να ζήσει κάποια χρόνια στο Ισραήλ, για να βιώσει τις συνθήκες που επικρατού στον επιχειρηματικό κόσμο του.

Η βάση του προβλήματος, είναι η παιδεία. Η κατάσταση των πανεπιστημίων, διαφθορά, δημοσιονομικό, κλπ. Είναι χιλιοειπωμένα and it gets worst every day.

Επίσης διαφωνώ στο ότι η βοήθεια των ΗΠΑ στο Ισραήλ, ειδικά επί G. W. Bush ήταν “απλά και μόνο στρατιωτική”, ισάξια αυτής που απολαμβάνει η Αίγυπτος. Είναι αστείο, ακόμη κι ως επιχείρημα.

Ακόμη και η αναφορά της intracom ως παράδειγμα είναι άστοχο. Η intracom παρά τα όποια κατορθώματα της, είναι μια εταιρία, συσχετισμένη με το Ελληνικό δημόσιο σε μεγάλο βαθμό. Με ότι αυτό συνεπάγεται, στην Ελληνική πραγματικά…

7 August, 2009 στις 10:59 am
3
Από: Tassos

Παναγιωτη βάζεις κάποια λόγια στο στόμα μου (ή στο πληκτρολόγιό μου) με δική σου πρωτοβουλία.

Καταρχάς δεν είπα ότι μόνο χάρη στην IDF το Ισραήλ έχει πρωτοπόρο θέση στην τεχνολογική καινοτομία.

Πουθενά δεν είπα ότι η βοήθεια ήταν “απλά και μόνο στρατιωτική”, ή ότι η Αίγυπτος λαμβάνει ισάξια βοήθεια. Και οι δυο χώρες λαμβάνουν μεγάλη βοήθεια, το Ισραήλ σίγουρα μεγαλύτερη. Το επιχείρημα είναι ότι το Ισραήλ κατόρθωσε και δημιούργησε ένα καινοτομικό οικοσύστημα το οποίο δεν μπορούμε να αποδώσουμε _αποκλειστικά_ (κατά τη γνώμη μου) στη βοήθεια που παίρνει από τις ΗΠΑ.

Δεν ανέφερα την Intracom ως παράδειγμα προς μίμηση, την ανέφερα ως εταιρεία του αμυντικού τομέα που γνώρισε μεγέθυνση μεγαλύτερη από τις λοιπές ελληνικές. Είναι πολύ πιθανο η μεγέθυνση να οφείλεται στις δραστηριότητες πέραν των αμυντικών συστημάτων.

(Και φυσικά, κάθε μεγάλη εταρεία της αμυντικής βιομηχανίας σε όλον τον κόσμο είναι συσχετισμένη με τον εγχώριο Δημόσιο Τομέα).

Παραδεχομαι ότι είναι παράλειψη που δεν ανέφερα στο κείμενο την πάγια θέση μου ότι η Intracom έχει μερίδιο ευθύνης στην έλλειψη υποδομής που ανέφερα — «κανονικά«\» γύρω από εταιρείες που παίρνουν κατ’εξακολούθηση συμβόλαια εξοπλισμών αναπτύσσεται ένα περιβάλλον από εξειδικευμένα μηχανολογικά και ηλεκτρολογικά συνεργεία τα οποία μπορούν να παρέχουν υπηρεσίες και σε εταιρείες υψηλής τεχνολογίας για ειρηνικές εφαρμογές.

7 August, 2009 στις 2:46 pm
4

Συγνώμη, παρανόησα.

Η απάντηση στα ερωτήματα που θέτεις είναι “τετρημένη”.

Δεν υπάρχει η παιδία στην Ελλάδα για να ελπίσει κάποιος ότι θα μπορούσε να υλοποιηθεί κάτι τέτοιο.

7 August, 2009 στις 4:08 pm
5
Από: S G

Το Ισραηλ εχει δυο μεγαλα πλεονεκτηματα: μια παραδοσιακα τρομερα δυνατη επιστημονικη κοινοτητα διασπαρτη στον κοσμο (αρχικα στην Γερμανια, τωρα κυριως στις ΗΠΑ) και μια καλη σχεση με τις ΗΠΑ που μεταφραζεται κυριως σε ελλειψη συμπλεγματων οταν προκειται για αναζητηση προτυπων και συνεργασιων.

Σε ενα ελληνικο ΑΕΙ αν μιλησεις για αντιγραφη του αμερικανικου μοντελου ανωτατης παιδειας (του πιο επιτυχημενου στον πλανητη) θα πεσει ξυλο. Στο Ισραηλ (και σε χωρες οπως Κινα βεβαια) τους φαινεται απολυτα λογικο και το εφαρμοζουν με ενθουσιασμο.

8 August, 2009 στις 6:30 am
6

[…] ελληνική οικονομία. Λίγες ημέρες αργότερα ο Τάσσσος έγραψε σχετικά με το θέμα στο reality-tape, παρουσιάζοντας παράλληλα την […]

8 August, 2009 στις 1:54 pm
7
Από: Tassos

Σωτήρη, επιπλέον η καλή σχέση του Ισραήλ με τις ΗΠΑ δεν είναι μόνο σε αφηρημένο επίπεδο. Προσωποιείται μέσα από τις σχέσεις της Εβραϊκής κοινότητας και Διασποράς με το Ισραήλ (και δε μιλάω για το AIPAC αλλά για την πληθώρα των εβραϊκής καταγωγής entrepreneurs & managers). Όλα τα startups από το Ισραήλ που γνωρίζω έχουν στις τάξεις τους (εβραϊκής καταγωγής) βετεράνους της Silicon Valley.

Αυτό το είδος σχέσης θα μπορούσε να το προωθήσει το ελλαδικό κράτος. Αν και δεν τίθεται θέμα σύγκρισης μεγεθών, υπάρχει ελληνική Διασπορά στις ΗΠΑ που θα μπορούσε να παίξει το ρόλο γέφυρας.

Αυτό που κατά τη γνώμη μου πρέπει να εντοπιστεί είναι η αιτία όλων αυτών των διαφορών (στη δομή της παιδείας, τη διαχείριση της καινοτομίας, τη μακροπρόθεσμη διαχείριση των αμυντικών δαπανών προς ευρύτερο όφελος κλπ.) παρά τις επιφανειακές ομοιότητες (2 μικρές χώρες στη μεσόγειο, με μεγάλη ιστορία και θεσμική ασυνέχεια — πλην της θρησκευτικής, κατεξοχήν αγροτικές μέχρι πριν λίγες δεκαετίες).

Αυτό το “όλα ξεκινάν από την παιδεία” δεν προφέρει ουσιαστική απάντηση — υπάρχει λόγος που οι κοινωνίες επιλέγουν οι ανέχονται συγκεκριμένες δομές στην εκπαίδευση. (Προφανώς ερμηνεύω την παιδεία ώς εκπαίδευση εδώ).

9 August, 2009 στις 12:03 am
8

Με ένα χαμόγελο θα ήθελα να σημειώσω όλες τις άμυνες και εξηγήσεις που θεώρησες σκόπιμο να προ-χορηγήσεις στους πιθανούς σχολιάστες για όσα αφορούν τον παράδειγμα που βρήκες να θέσεις.

Οσο αφορά το κείμενο προσωπικά πιστεύω οτι περισσότερο από την Παιδεία, ρόλο παίζει η διαφθορά που διαμορφώνει ένα γενικότερο κλίμα στην χώρα μας.

12 August, 2009 στις 6:48 pm
9
Από: S G

μια μεγαλη διαφορα που εντοπιζω σε χωρες οπως Κινα και Ισραηλ σε σχεση με Ελλαδα ειναι οτι ειναι ρε παιδι μου φιλοπροοδοι χωρις συμπλεγματα. Το λενε στα ισα: οι ΗΠΑ κανουν την κορυφαια ερευνα στον πλανητη, θα τις αντιγραψουμε και ακολουθησουμε. Αυτο σημαινει οτι σε αυτες τις χωρες καποιος που ερχεται με καλες σπουδες ή εμπειρια στις ΗΠΑ, ειναι καλοδεχουμενος. Στην Ελλαδα ειναι αδιαφορος εως και μερικες φορες περιωθριακος.

13 August, 2009 στις 1:42 pm
10
Από: ΚΑΛΛΙΡΡΟΗ ΝΙΚΟΛΗ

Ειναι μια ενδιαφερουσα προσεγγιση με πολυ καλη τεκμηριωση.
Συμφωνω απολυτα με τις ιδεες σας ,ΑΛΛΑ λησμονειτε οτι οι Ελληνες και Ελληνιδες κατα μεγιστη πλειοψηφια δεν υιοθετουν την Αξιοκρατια.Δεδομενου οτι και η Παιδεια μας ειναι σε πολυ χαμηλα επιπεδα ,γινεται αντιληπτο οτι οι καινοτομες προτασεις σας μαλλον πεφτουν σε κενο εδαφος.

15 August, 2009 στις 3:58 pm
11
Από: tassos

Δεκτά όλα αυτά που λέτε, αλλά πάλι δε φτάνουμε στη ρίζα του προβλήματος — το ότι η παιδεία παραπαίει και η αξιοκρατία εκλείπει είναι συμπτώματα σε μια μακριά αλυσίδα.

Επίσης μου κάνει εντύπωση ότι κανείς δεν επιχειρηματολόγησε για την αξία του στρατού ως πεδίο κοινωνικής μηχανικής. (Ούτε εγώ το έκανα εκπεφρασμένα). Για παράδειγμα το racial integration στον αμερικανικό στρατό προηγήθηκε αυτού της ευρύτερης κοινωνίας κατά δεκαετίες — για την ακρίβεια η αμερικανική κοινωνία δε θα γίνει ποτέ τόσο integrated όσο ο στρατός της.

Προφανώς ισχύει και το ότι ο στρατός σε μεγάλο βαθμό είναι καθρέφτης της κοινωνίας, αλλά και το ότι συνήθως ο στρατός υπολείπεται της ευρύτερης κοινωνίας σε άλλες συμπεριφορές (π.χ. ομοφυλοφιλία). Το ζήτημα είναι να εκμεταλλευτεί η κοινωνία τις θετικές ιδιαιτερότητες που μπορεί να έχει η μικροκοινωνία του στρατεύματος — τουλάχιστο μια κοινωνία που θέλει ή ανέχεται ο στρατός να έχει τόση σημασία.

Αυτό το τελευταίο με οδηγεί βέβαια στο άλλο συμπέρασμα: η ισραηλινή (εβραϊκή) κοινωνία θεωρεί το στρατό πολύ πιο σημαντικό πυλώνα του έθνους και της ίδιας απ’ό,τι η ελληνική — δεν το λέω αυτό για να υποτιμήσω την ελληνική επιλογή, το κάνω για να πω τα πράγματα με το όνομά τους. Η IDF στο φαντασιακό των εβραίων ισραηλινών είναι πολύ πιο στενά συνδεδεμένη με το όραμα του Σιωνισμού, από ό,τι ο Ε.Σ. με αυτό του Ελληνισμού στο μυαλό και την ψυχή των Ελλήνων.

Αυτό μάλλον είναι αποτέλεσμα της έλλειψης του αισθήματος απειλής στην Ελλάδα παρά τα κατα καιρούς θερμά επεισόδια, την περιπέτεια της Κύπρου, και τη “χλιαρή” ένταση που υπάρχει στο Αιγαίο τα τελευταία 30 χρόνια.

@Don: βασικά ήθελα να σπρώξω το διάλογο πέρα από τις προφανείς αντιδράσεις μπας και αναδειχθεί κάποια καινουργια ιδέα με καλύτερη εξηγητική ικανότητα. Απ’ό,τι φαίνεται στις δευτεροκλασάτες χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας (Ελλάδα, Τουρκία, Ισραήλ) η αξιοκρατία και ο μιλιταρισμός πάνε χέρι-χέρι — όταν εκλείπει το δεύτερο ασθενεί και το πρώτο. Δε θα ειμαι όμως αυτός που θα προτείνει μιλιταρισμό για να επανέλθει η αξιοκρατία στην Ελλάδα. (Χα, σήμερα είναι και η μέρα των Ενόπλων Δυνάμεων!)

(BTW, διαφθορά, μπόλικη κιόλας, υπάρχει πάντού — και στο Ισραήλ και στην Αμερική — το ζήτημα είναι αν υπάρχουν μηχανισμοί που τη μάχονται αποτελεσματικά ή αν έχουν και αυτοί κατατροπωθεί).

15 August, 2009 στις 4:44 pm
12
Από: MIKROS NAUTILUS

http://mariatweety.blogspot.com

ENA A3IOLOGO BLOG ENOS KORITSIOU PALEUEI

16 August, 2009 στις 2:03 am
13
Από: yorgos

Ντοτόρε, καθυστερημένα συγχαρητήρια για το εξαιρετικό ποστ!

Τα κλισέ για την παιδεία και οι προσδοκίες ότι οι ελληνικές ΕΔ (με το δεδομένο institutional culture) μπορούν να εξελιχθούν σύντομα σε βασικό συστατικό οικοσυστήματος καινοτομίας* είναι και για να περνάει η ώρα. Το θέμα είναι να δούμε κατά πόσο ο στόχος (αμυντική δαπάνη ως καταλύτης καινοτομίας στις ΑΠΕ, στην Ελλάδα) είναι ρεαλιστικός. Αν υπάρχει κάποιου είδους procurement strategy που θα μπορούσε να τον σπρώξει, προφανώς έμμεσα.
Ήτοι:
i) αν υπάρχουν στοιχειωδώς relevant ανάγκες των ΕΔ που να μπορούν να δικαιολογήσουν χρήματα για R&D και επενδύσεις σε μικροηλεκτρονική, μπαταρίες, λογισμικό, κλπ.
ii) κι αν υπάρχει, έστω δυνητικά, εγχώριο δυναμικό ικανό να ανταποκριθεί σε τέτοια στρατηγική στο supply side.

Για το δεύτερο είμαι μάλλον αισιόδοξος. Για το πρώτο υποπτεύομαι πως ναι, αλλά δεν τα ξέρω σε βάθος — με ενδιαφέρει πολύ να μάθω.

* Εννοώ με την έννοια της εκπαίδευσης και δικτύωσης ανθρώπινου δυναμικού σε τομείς αιχμής. Το procurement είναι άλλη ιστορία.

16 August, 2009 στις 2:19 am
14

There you go: Μεταπυχιακά με κομμάτικο βιογραφικό.

16 August, 2009 στις 8:06 am
15

Sorry για το double post

Yorgos: Το link που έδωσες είναι απλώς ένα πρόγραμμα υποστήριξης. Ναι υπάρχουν αυτά τα προγράμματα, έχεις υλοποιήσει ποτέ ένα από αυτά για να δεις τι απαιτήσεις έχουν; 🙂

Υπάρχει λόγος που τα αποφεύγουν πολλοί μικρομεσαίοι. Τα προγράμματα ανάπτυξης στην Ελλάδα, είναι κομμένα και ραμμένα στα μέτρα των “μεγάλων” παικτών.

16 August, 2009 στις 8:12 am
16

[…] Την κατάσταση της έρευνας και της ανάπτυξης τεχνολογικών καινοτομιών στηο μεσογειακό και παρόμοιο ιστορικά Ισραήλ, αλλά και τη δυσάρεστη σημερινή διαφορα προσανατολισμού Ελλάδος -Ισραήλ, μας τη θύμισε σε φωτισμένο άρθρο του προ ημερών ένας νέος Ελληνας επιστήμονας και τεχνοκράτης, ο δρ Τάσος Γκόλνας, που δουλεύει στις ΗΠΑ ως αναλυτής στην SunEdison, την κορυφαία αμερικανική εταιρεία παραγωγής ηλιακής ενέργειας και τεχνολογίας. Με σπουδές Φυσικής και Μηχανικής (διδάκτωρ του Στάνφορντ) και καριέρα σε εταιρείες υψηλής τεχνολογίας της Σίλικον Βάλεϊ, με ολοκληρωμένη, εν τω βάθει εποπτεία του διεθνούς τοπίου στην ηλιακή ενέργεια και τις ΑΠΕ, αλλά και με επιτόπια γνώση του ισραηλινού «οικοσυστήματος» παραγωγής καινοτομιών, ο δρ Γκόλνας είναι σε θέση να μας πει τι κάνει σήμερα το Ισραήλ. Αυτό κάνει στο άρθρο του, στο μπλογκ reality-tape.com, υπό τον προκλητικό τίτλο «Καινοτομία και σιωνισμός». […]

16 August, 2009 στις 8:56 am
17
Από: yorgos

Ένα τρίτο ερώτημα είναι, προφανώς, αν η δημόσια διοίκηση μπορεί να υποστηρίξει με συνέπεια, διαφάνεια και αποτελεσματικότητα μια τέτοια στρατηγική. Πριν φτάσουμε εκεί, όμως, έχει ενδιαφέρον να δουμε τη στρατηγική καθαυτή.

Παναγιώτη (χρόνια πολλά! =), δε θέλω να υποβαθμίσω το πρόβλημα της εκπαίδευσης — όλοι συμφωνούμε ότι επηρεάζει καθοριστικά την ποιότητα του εγχώριου ανθρώπινου δυναμικού. Αλλά δε χρειάζεται να το έχουμε λύσει για να κάνουμε αυτή τη συζήτηση.

Το λινκ το έστειλα κυρίως για το χάρτη, που απεικονίζει τη δραστηριότητα (επιχειρηματική και ερευνητική) σε έναν σχετικό τομέα. Αυτή η δραστηριότητα, με εταιρίες μικρές και μεγάλες, αμιγώς ελληνικές ή ξένων συμφερόντων με παρουσία και στην Ελλάδα, σε συνδυασμό με το δυνητικά επαναπατρίσιμο ανθρώπινο δυναμικό είναι που με κάνουν σχετικά αισιόδοξο σε ό,τι αφορά το supply side.

16 August, 2009 στις 11:00 am
18
Από: tassos

ζωρζίνιο, είναι δύσκολο να στοχεύσει κανείς εκ των προτέρων τους τομείς ειρηνικών εφαρμογών που θα ωφεληθούν από τις αμυντικές δαπάνες. Παρόλα αυτά οι ΑΠΕ και οι συμπαρομαρτούσες τεχνολογίες έχουν διττή χρησιμότητα στη νησιωτική επικράτεια. Δε χρειάζεται να έχουμε τακτικά πλάνα για προωθημένες επιχειρήσεις σε εχθρικά εδάφη κ πίσω από τις αντίπαλες δυνάμεις — η προστασία νησιών κ βραχονησίδων μπορεί όντως να γίνει κατάτι ευκολότερη μέσω της ενεργειακής αυτονομίας.

Από κει και πέρα, ένας στρατός πάντα έχει ανάγκη από hardened software και hardware. Δεδομένου ότι εισάγουμε στρατηγικής σημασίας hardware, έχουμε π.χ. εγχώρια ανάπτυξη hardened communications s/w και h/w ώστε να εξασφαλίσουμε κάποια ανεξαρτησία από πιθανά backdoor keys κλπ.;

Σε κάθε περίπτωση, το R&D στρατιωτικής φύσης είναι μακρόπνοη, ακριβή, και υψηλών απαιτήσεων επένδυση. Χωρίς κονδύλια για resident army & weapons labs και δυνατότητα για διαχείριση τέτοιου είδους καινοτομίας (DARPA) δεν πρόκειται να γίνει τίποτε σοβαρό.

Εδώ είναι σημαντικό να γίνει αναφορά στις σχετικές κλίμακες ΗΠΑ-Ισραήλ-Ελλάδα ώστε να εξαχθούν ασφαλή συμπεράσματα. Δε θα εκπλαγώ αν το συμπέρασμα είναι πως δεδομένης της γεωπολιτικής πραγματικότητας στην Ελλάδα (αγορά εξοπλισμού περισσότερο για λόγους διπλωματικής μόχλευσης παρά για επιχειρησιακούς), η χώρα μας δεν μπορεί να συντηρήσει ένα σοβαρό πρόγραμμα στρατιωτικού R&D — δεν μπορούν να βρεθούν τα κονδύλια, το supply side δεν μπορεί να φτάσει την κρίσιμη μάζα, κλπ.

Υπάρχει όμως μελέτη που έχει φτάσει αντικειμενικά σ’αυτό το συμπέρασμα;

16 August, 2009 στις 7:02 pm
19
Από: Ένα σχόλιο εδώ: http://sunday-robin.blogspot.com/2009/08/blog-post_16.html

http://sunday-robin.blogspot.com/

17 August, 2009 στις 2:02 am
20
Από: sunday-robin

Πιο σωστά.
Ένα σχόλιο εδώ:
http://sunday-robin.blogspot.com/2009/08/blog-post_16.html

17 August, 2009 στις 11:54 am
21
Από: Μιχάλης Π.

Εξαιρετικό άρθρο, εξαιρετικό ιστολόγιο. Σας ανακάλυψα μέσω του άρθρου του Ξυδάκη στην Καθημερινή.
Ευτυχώς που υπάρχουν Έλληνες σαν και σας.

Είμαι τελειόφοιτος πληροφορικής και η ιδέα του επιχειρείν με ενθουσιάζει. Είχα ακούσει πριν κάποιο διάστημα ένα podcast του Stanford Thought Leader Series με ομιλητή τον Tom Siebel, ο οποίος σαν παλιά -άκρως επιτυχημένη- καραβάνα της Silicon Valley επιχειρεί να κάνει τη μετάβαση from IT to ET (energy tech).

Από την εμπειρία σας πιστεύετε ότι υπάρχει πρόσφορο έδαφος σε αυτό το τομέα;
Το ερώτημα είναι κάπως ρητορικό, αν δεχτεί κανείς ότι παντού και πάντα υπάρχουν ευκαιρίες, αλλά πραγματικά θα ήθελα μια γνώμη από κάποιο domain-expert πάνω σε αυτό.

Ευχαριστώ

22 August, 2009 στις 12:07 pm
22

[…] περί αυτού, και της περίπτωσης του Ισραήλ, είναι εδώ και η αναφορά του στην Καθημερινή […]

29 September, 2009 στις 8:19 pm
23
Από: Themis

Εξαιρετικό άρθρο, αλλά πάντως πιστεύω ότι είναι λίγο δύσκολο να συγκρίνουμε τι κάνει το Ισραήλ και ενδεχομένως να το αντιγράψουμε. Καλός ή κακός στην Ελλάδα υπάρχει εν αντιαμερικάνικο κλίμα και δεν βλέπω πώς προσπάθειες αυτού του τύπου θα μπορούσαν να έχουν κάποιο έρισμα στην Ελληνική κοινωνία. Πιστεύω και εγώ οτι το σημαντικότερο πρόβλημα είναι η διαφθορά. Άμα αφήσουμε την κοινωνία να εκφραστεί σε ένα δίκαιο σύστημα για όλους μόνο τότε θα δούμε βήματα προόδου.

5 October, 2009 στις 4:52 am
24
Από: tassos

@ Μιχάλης Π.: Υπάρχει όντως πρόσφορο έδαφος στο energy-related ΙΤ. Στο βαθμό που θα χρειαστεί εκσυγχρονισμός του δικτύου ώστε να ενσωματωθούν χωρίς προβλήματα μονάδες παραγωγής από πηγές ενέργειας όπως ο ήλιος και ο άνεμος – καθώς και να πραγματοποιηθούν διάφορες τεχνικές εξοικονόμησης ενέργειας – το IT θα παίξει κάιριο ρόλο (το λεγόμενο smart grid είναι ουσιαστικά αυτό το πράγμα: secure and robust 2-way communications — and decision-making infrastructure, i.e. databases, algorithms, etc — to maximize the grid efficiency and its renewable energy content).

Η μεταπήδηση πετυχημένων executives από το IT στο ET είναι εν πολλοίς αποτέλεσμα του διεσταλμένου εγώ των συγκεκριμένων executives. Πρώτος θλιβερός διδάξας ο Martin Roscheisen της Nanosolar. Βασικά πρόκειται για δυο τελείως διαφορετικές βιομηχανίες (ειδικά όταν αναφερόμαστε στο PV solar).

@ Themis: βασικά δεν ξέρω πόσο ο αντιαμερικανισμός είναι μόδα και πόσο ενσυνείδητη πολιτική άποψη. Η διαφθορά είναι αυτή που είναι στην Ελλάδα (και τις παραμεσόγειες χώρες). Αν την αφήσουμε να τα δηλητηριάσει όλα, κακό του κεφαλιού μας.

Πιστεύω ότι η δημοφιλία του Δημοσίου ως ασφαλούς καριέρας και όχι βέβαια ως τρόπος κοινωνικής προσφοράς μέσα στη νέα γενιά τα τελευταία 5+ χρόνια είναι πιο σημαντικό εμπόδιο από τη διαφθορά.

5 October, 2009 στις 10:55 pm
25

[…] the you-heard-it-here-first […]

25 October, 2009 στις 2:44 am
26

@Tassos επανέρχομαι στο άρθρο σου για να επαναδιατυπώσω την άποψη μου. Το άρθρο σου είναι καλογραμμένο ωστόσο δεν καλύπτει επαρκώς το τμήμα και την θέση του IDF. Έτυχε να διαβάσω στο Newsweek της 23/11/09 αυτό το άρθρο Soldier of Fortune. Φυσικά το μυαλό μου γύρισε απευθείας σε αυτό το post.

Διαβάζοντας το άρθρο στo NewsWeek όπου αναλύει τον τρόπο λειτουργίας του IDF, το παρών άρθρο παίρνει μια πιο ολοκληρωμένη διάσταση – στα μάτια μου τουλάχιστων.

Οι διαφορές είναι εμφανείς, ανάμεσα στην προσέγγιση του στρατού σε Ελλάδα και Ισραήλ και δεν χρειάζονται ανάλυση σε ένα blog comment.

28 November, 2009 στις 8:54 am

Σχολιάστε