Speed Demons


Την ώρα που κάποιοι Έλληνες παλεύουν να διασώσουν τους σύγχρονους μύθους τους (λέμε τώρα) και κάποιοι Αμερικανοί ετοιμάζονται να γκρεμίσουν τους δικούς τους, η πρώτη εικόνα που μου ήρθε στο μυαλό διαβάζοντας αυτή την πολύ ενδιαφέρουσα εξομολόγηση ήταν η φανταστική τροπαιοθήκη ενός Ντικ Πάουντ on steroids: 19 χρυσά, 24 αργυρά, 2 Nόμπελ, 4 Nέμπιουλα, 3 Mπούκερ.
 
Γιατί αλήθεια βάζουμε για τους αθλητές τον πήχυ ψηλότερα απ’ ότι για οποιονδήποτε άλλο; Γιατί κανείς δεν αποκάλεσε ποτέ τον Μπάροους, τον Aldous Huxley, το Χέντριξ ή τον Philip K. Dick απατεώνες;



5 σχόλια


1
Από: amarkos

>Γιατί κανείς δεν αποκάλεσε ποτέ τον Μπάροους, τον Aldous
>Huxley, το Χέντριξ ή τον Philip K. Dick απατεώνες;

Γιατί κανένας δεν μας ‘υποχρεώνει’ να συνδέσουμε τους παραπάνω με κάποιο ‘αρχαίο πνεύμα αθάνατο’ χάρη του οποίου πρέπει να ξοδευτούν δις από τον κρατικό προϋπολογισμό, δηλ. από τις τσέπες των πολλών, χωρίς να θέλουν όλοι απαραίτητα να πληρώσουν γι’ αυτό το θέαμα. Κανείς, αντίθετα, δεν μας υποχρεώνει να ακούσουμε Hendrix, να διαβάσουμε Philip K. Dick, Aldous Huxley ή οποιονδήποτε άλλο ντοπάρεται επειδή έτσι θέλει.

Αυτό που μ’ ενοχλεί περισσότερο βέβαια δεν είναι το παραπάνω, αλλά ότι στον αθλητισμό όλοι κρύβονται πίσω απ’ το δάχτυλό τους. Θα ικανοποιηθώ αν βγουν επίσημα και μας πούνε ότι ‘ναι κύριοι ντοπαρόμαστε γιατί έτσι γουστάρουμε’, όπως έχουν κάνει άλλοι σε άλλους τομείς.

22 March, 2005 στις 5:14 am
2
Από: Sakis

Το post.
Το σχόλιό μου

22 March, 2005 στις 7:32 am
3
Από: talos

>Γιατί κανείς δεν αποκάλεσε ποτέ τον Μπάροους, τον Aldous Huxley, το Χέντριξ ή τον Philip K. Dick απατεώνες;

Γιατί ουδέποτε δεν ισχυρίστηκαν ότι γράφουν καθαροί. Επίσης γιατί δεν υπάρχει θεσμοθετημένος αγώνας μεταξύ τους και έτσι οι “επιδόσεις” τους δεν συνιστούν αθέμιτο ανταγωνισμό – και δεν αναγκάζουν αυτούς που θέλουν να τους συναγωνιστούν να πάρουν τα ίδια. Τέλος γιατί οι παραπάνω κύριοι δεν αυτοδιαφημίζονται ως πρότυπα ευγενούς άμιλλας και δεν χρυσοπληρώνονται από κρατικούς και ιδιωτικούς φορείς ως τέτοιοι.

22 March, 2005 στις 10:56 am
4
Από: Yorgos

Μιχάλη, ποτέ δεν ισχυρίστηκαν ότι γράφουν καθαροί γιατί ποτέ κανείς δεν απαίτησε από αυτούς κάτι τέτοιο.

Άγγελε, συμφωνώ ότι αυτό που ενοχλεί περισσότερο δεν είναι η ίδια η παράβαση των κανονισμών, αλλά η κοροϊδία και η υποκρισία που αναπόφευκτα προηγούνται και ακολουθούν (οι διαβεβαιώσεις, τα κλάματα, τα ατυχήματα κλπ). Αν όμως αύριο η ΔΟΕ καταργούσε τη λίστα των απαγορευμένων ουσιών και σταματούσαν και οι κρατικές επιχορηγήσεις στους αθλητές, καταλαβαίνω ότι δε θα είχες πρόβλημα (;)

Δεν ισχυρίζομαι ότι ο κυρ-Ντικ πρέπει να επιστρέψει τα μετάλλια, ούτε υπερασπίζομαι την καταγέλαστη πρόσφατη απόφαση του ΣΕΓΑΣ. Εφόσον υπάρχουν συμφωνημένοι κανόνες, οι αθλητές που ντοπάρονται πρέπει να τιμωρούνται. Το πρόβλημά μου δεν είναι με τις τιμωρίες, αλλά με τους κανόνες. Δεν έχω πειστεί για τη χρησιμότητα τους – για να μη μιλήσουμε για εφαρμοσιμότητα -, ενώ μου φαίνεται αυθαίρετη η ύπαρξη τέτοιων κανόνων στα σπορ και όχι σε άλλους, εξίσου ανταγωνιστικούς, χώρους (btw τα λογοτεχνικά βραβεία δεν είναι “θεσμοθετημένος αγώνας;”). Γιατί δεν υπάρχουν αντίστοιχοι κανόνες, έλεγχοι και πρότυπα για τον πωλητή που κάνει cosmetic psychopharmacotherapy, τον ηθοποιό/μοντέλο που κάνει πλαστικές, τον πιανίστα που παίρνει β-αναστολείς, ή το φοιτητή που παίρνει Ritalin ή αμφεταμίνες;

Κι επειδή με το στίβο τα πράγματα είναι μάλλον πιο απλά: πώς θα αντιδρούσατε αν μαθαίνατε σήμερα ότι μερικά από τα καλύτερα παιχνίδια του ο Ντιέγκο τα είχε κάνει υπό την επήρρεια κόκας, ή ότι ο Μάικλ Τζόρνταν έπαιζε ντοπαρισμένος;

22 March, 2005 στις 1:07 pm
5
Από: Sakis

Θα συμφωνήσω με τον Γιώργο. Δεν θα πω πολλά. Μία παρατήρηση μόνο. Όταν κάποιος είναι διάσημος μουσικός, συγγραφέας, αθλητής κ.λπ. και αποκαλυφθεί ότι παίρνει ναρκωτικά, είναι αλκοολικός κ.λπ., τότε είναι απλώς εκκεντρικός. Είναι, απλώς, ανήσυχο πνεύμα, επαναστάτης, αντικομφορμιστής κ.λπ.

Όταν όμως ένας άσημος άνθρωπος χτυπάει ηρωίνη έξω από την πόρτα του σπιτιού μας είναι απλώς ένας άχρηστος τοξικομανής.

22 March, 2005 στις 3:14 pm