“A rat-a-tat one-touch jazz odyssey”


Από μια άποψη, ήταν ένα ακόμα εντυπωσιακό γερμανικό ξεκίνημα σε μουντιάλ (θυμάμαι πρόχειρα: ’90, ’02, ’06). Από μια άλλη, ήταν ιδιαίτερο. Ο Λεβ κατόρθωσε να στήσει μια ομάδα που αναδίδει ακόμα περισσότερη φρεσκάδα και ποδοσφαιρική joie de vivre από την οικοδέσποινα του προηγούμενου μουντιάλ. Και η εμφάνιση των πάντσερ ήρθε τη στιγμή που το τουρνουά τη χρειαζόταν περισσότερο. Βρήκαμε, τέλος πάντων, κάτι να κουβεντιάσουμε, πέρα από τη βουβουζέλα (ο υπόλοιπος κόσμος, δηλαδή, γιατί στη ΕΡΤ συζητούσαν ακόμα για τις εντεκάδες του Ρεχάγκελ και τις δηλώσεις του Καραγκούνη).

Μπορεί κανείς να πει πολλά για τα λάθη και την αφέλεια των Αυστραλών χθες, αλλά θα αδικήσει τη μεγάλη μπάλα που έπαιξε η Γερμανία. Ήταν απλά φανταστική. Δεν ξέρω πόσο μακριά θα φτάσει γιατί είναι πολύ νέα ομάδα, έχει σχετικά δύσκολο bracket και παίζει να βρει μπροστά της μάστορες του ποδοσφαιρικού κυνισμού, που δεν θα της δώσουν ούτε για πλάκα τους χώρους που είχε χτες. Αλλά με συνεκίνησε nonetheless. Και έφαγε το ψωμί της Οράνιε — είχα μια αμυδρή ελπίδα ότι θα ήταν οι δικοί μου που θα έκαναν σεφτέ στις επιβλητικές εμφανίσεις.

Οι Σέρβοι ήταν σκέτη απογοήτευση για 70 λεπτά. Έχασαν κατά κράτος το κέντρο, αναλώθηκαν σε μακρινές μπαλιές, έμοιαζαν ξεχαρβαλωμένοι — και όταν ξύπνησαν ήταν αργά. Δεν αποκλείεται να κοντράρουν τη Γερμανία μεθαύριο, αλλά θα χρειάζονται ένα μικρό θαύμα από τους Αυστραλούς για να μείνουν σε τροχιά πρόκρισης. Εκτός συνταρακτικής ανατροπής, θα είναι σπίτι τους μέχρι τις 25.

Σήμερα τα ωραία — σε παρένθεση οι φοβερές προβλέψεις μου: Ολλανδία-Δανία (2-1), Ιαπωνία-Καμερούν (0-1), Ρίνο-Παρανγκουάη (1-1).

* Ο τίτλος από ατάκα του Σκοτ Μάρεϊ στο liveblog του Guardian.



2 σχόλια


1

Νομίζω ότι το ποστ χρειάζεται κι ένα βίντεο (περισσότερα εδώ).

15 June, 2010 στις 4:12 pm
2
Από: yorgos

χαχα!

17 June, 2010 στις 11:17 am

Σχολιάστε