Checkpoint II: Κατεπείγουσα οντισιόν


Το χάι ντράμα ξεκινάει σήμερα και ομολογώ ότι είμαι λίγο σαστισμένος, γιατί αυτό το μουντιάλ έχει πολλά καλά, αλλά του λείπει το πιο σημαντικό: δεν έχει κακό! Ούτε ένας περήφανος θιασώτης της αντι-μπάλας δεν συνεχίζει στους 16, ούτε ένας από τους 16 δεν είναι εκεί από σπόντα, επειδή του έκανε τα κέφια η Τζαμπουλάνι, επειδή κατέστρεψε το παιχνίδι του αντιπάλου.

Κι αυτό είναι πρόβλημα. Μουντιάλ χωρίς μανιχαϊσμό και δαιμονοποιήσεις είναι σαν ομιλία του Πελέ σε σύναξη σόκερ μομζ. Το ’06 ήταν η Ιταλία του Ματεράτσι κι η σκοτεινή Πορτογαλία του Φελιπάου. Το ’04 η Ελλάδα του Ότο. Το ’00 η Ιταλία των βράχων Φάμπιο και Αλεσσάντρο. Το ’98 η Γαλλία του δράκουλα Αιμέ. Το ’96 η Γερμανία του Μπίρχοφ. Το ’94 άλλη μια Ιταλία (τη Γερμανία τη σκότωσε νωρίς η καράφλα του Λέτσκοφ). Το ’90 η Αργεντινή του Γκοϊκοετσέα και του Φρέντρικσον. Το ’86 η Γερμανία, το ’82 οι κακοί έπαιξαν τελικό. ’78 και ’74 οι αντίπαλοι της Οράνιε, και πάει λέγοντας.

Φέτος δεν έχει τίποτα. Οι κακοί είτε ήταν για λύπηση, είτε το πάλεψαν αλλά δεν τους έκατσε, είτε σκόνταψαν στο τελευταίο σκαλοπάτι, είτε αποδείχθηκαν πρόβατα και απέσπασαν ακόμα και συμπάθεια, παίζοντας α ρεμπούρ. “Οι μούντζες που έγιναν λάγκριμε” έλεγε ο Ρίνο το βράδι που η χειρότερη ιταλική άμυνα όλων των εποχών κι ο Λίπι πρόδιναν το υποτιμημένο ταλέντο μπροστά και η ατζούρα υποκλινόταν στους Σλοβάκους. Οι υπόλοιποι συνήθεις ύποπτοι συνεχίζουν στους ρυθμούς του ’06, πείθοντας ότι έχουν κάνει μεταμόσχευση καρδιάς. Οι Τεντέσκοι είναι χαρά θεού, οι Αργεντίνοι χορεύουν μπροστά, ξεχνώντας ότι έχουν αφήσει τον Γκουτιέρες να φυλάει τσίλιες στα μετόπισθεν.

Ένας μόνο είναι η ελπίδα μας και τον λένε Φάμπιο Καπέλο. Να μετατρέψεις την κατακαημένη Ρούμελη των μεγάλων διοργανώσεων σε bona fide villain είναι δύσκολο, αλλά αν μπορεί να το καταφέρει κάποιος, είναι ο Φάμπιο. Θα το ξέρουμε σύντομα.

Ratings μετά την πρώτη φάση:

1. Αρχεντίνα: ιστορικά αχώνευτη για μένα, αλλά εδώ παίζει την πιο απολαυστική μπάλα. Από ταλέντο ξεχειλίζει, αλλά δε μου φαίνεται επαρκώς lethal. Το πρώτο νοκ άουτ με το Μεξικό θα είναι πολύ πονηρό — όπως και το ’06.

2. Γερμανία: παραμένω γοητευμένος, αν και η ατυχία με τον Κλόζε της έκοψε λίγο τη φόρα.

3. Βραζιλία: Χωρίς Κακά (κυρίως) και Ρομπίνιο ήταν βαρετή. Δεν βγάζει μάτια αλλά είναι εξαιρετικά σοβαρή και καλοστημένη. The team to beat. (Και — ύβρις, το ξέρω — dark horse για τον τίτλο του κακού)

4. Ισπανία: Δεν έχει δείξει ακόμα όσα μπορεί και έχασε πόντους με το κατενάτσιο στο τέλος του ματς με τη Χιλή. Θα περάσει δια πυρός και σιδήρου τους Πορτογάλους, θα πάει τετράδα και μετά βλέπουμε.

5. Ολλανδία: Μαζί με την Αργεντινή οι μόνες με 3×3. Περιμένω περισσότερα τώρα που γυρίζει ο Ρόμπεν. Μπορεί να τους νικήσει όλους, αλλά έχει ένα ύπουλο νοκ άουτ με τη Σλοβακία και μετά την περιμένει ο Ντούνγκα. Δεν έχει κερδίσει νοκ-άουτ από το 2004 και έχει να ξορκίσει και την ανεξήγητη κατάρρευση του ’08.

6. Χιλή: ομαδάρα, με πολύ ταλέντο και εξαιρετικό προπονητή. Πρεσάροντας ψηλά καταφέρνει να μεταφέρει όλο το παιχνίδι στο μισό του αντιπάλου. Μέχρι την αποβολή, το ψιλοκατάφερε και με τους Ισπανούς. Με τρέξιμο, κίνηση και διάβασμα του χώρου έμοιαζε να παίζει με παίκτες παραπάνω (μπερδεύοντας και τον δύσμοιρο τον Αλέκο που για κάνα δεκάλεπτο δεν είχε πάρει χαμπάρι ότι έσκασε κόκκινη). Είναι όμως σπάταλη μπροστά και αποδεκατισμένη πίσω και φοβάμαι ότι θα την φάει για πρωινό ο Ντούνγκα.

7. ΗΠΑ: περίμενα περισσότερα μετά την πολύ δυνατή πρεμιέρα, αλλά τα κατάφεραν έστω και δύσκολα να είναι στους 16 και μάλιστα στο ευκολότερο μπράκετ τετράδας. Αγνοώ τα εξωαγωνιστικά και επιμένω.

8. Αγγλία: τα είπαμε παραπάνω. Συνήλθαν στο κρίσιμο ματς με τους Σλοβένους, αλλά απέχουν πολύ από το να παίξουν ελκυστικό ποδόσφαιρο. Μπορούν να πετάξουν έξω τη Γερμανία και να γίνουν ο villain του μουντιάλ.

9. Ιαπωνία: πολύ ανώτερη του αναμενόμενου. Σοβαρή αμυντικά, απρόσμενα επικίνδυνη μπροστά, με τον Κεϊσούκε Χόντα να οργιάζει.

10. Ιταλία: τιμής ένεκεν. Όσο κι αν τους μισείς, ξέρεις ότι έμειναν έξω γιατί άδειασε η κλεψύδρα. Το βρήκαν, αλλά το βρήκαν αργά.

Προβλέψεις για απόψε:

Ν. Κορέα – Ουρουγουάη 0-1
ΗΠΑ – Γκάνα 2-1



5 σχόλια


1
Από: buzz

Checkpoint II: Κατεπείγουσα οντισιόν (The Reality Tape)…

“Μουντιάλ χωρίς μανιχαϊσμό και δαιμονοποιήσεις είναι σαν ομιλία του Πελέ σε σύναξη σόκερ μομζ. Το ‘06 ήταν η Ιταλία του Ματεράτσι κι η σκοτεινή Πορτογαλία του Φελιπάου. Το ‘04 η Ελλάδα του Ότο. Το ‘00 η Ιταλία των βράχων Φάμπιο και Αλεσσάντρο…” (Πα…

27 June, 2010 στις 8:59 am
2
Από: VV

Ωραία όλα αυτά, παρακολουθώ και χαίρομαι να διαβάζω. Αλλά μου λείπει ο Ρίνο… Ένα αποχαιρετιστήριο τουλάχιστον; Τώρα που τελείωσαν τα παιχνίδια, δεν μπορεί να κάνει καμμιά αναμετάδοση για χάρη του reality-tape-TV;

Ρίνο, γύρνα πίσω!

27 June, 2010 στις 10:27 am
3
Από: MadNihilist

+1 (Ποιό εξαψήφιο ποσό ζητάει πια αυτό το παιδί που δεν έχουμε να του δώσουμε ;-))

27 June, 2010 στις 7:30 pm
4
Από: Νομίζω

Χθες 27 Ιουλίου ήταν ημέρα άδικα ακυρωμένων γκολ για το μουντιάλ. Οι Άγγλοι θα μπορούσαν να ισοφαρίσουν και διαφορετική ψυχολογία στο ημίχρονο, δημιουργεί διαφορετικά αποτελέσματα στο τελικό σκορ.
Πάντως για μένα η Γερμανία είναι το φαβορί για τον τίτλο, αν και θα προτιμούσα τα outsiders. Υπέρ των αδυνάτων αφού οι “ομαδάρες” δεν είναι σε θέση να κλέψουν την καρδιά μου.
Στον δεύτερο αγώνα, οι Μεξικάνοι “χτυπήθηκαν” δυνατά στην ψυχολογία τους με ένα γκολ που δεν υπήρχε και ένα “αυτογκολ” ουσιαστικά (2-0). Φαινότανε ότι χρειαζόντουσαν time out για να ηρεμήσουν και να καταλαγιάσουν τους δαίμονες του θυμού και μετά την ανάπαυλα του ημιχρόνου, επέστρεψαν δριμύτεροι κι άξιζαν την πρόκριση απέναντι στην Αργεντινή που δεν είχε να δείξει τίποτα το συνταρακτικό, εκτός από το επιθετικό δίδυμο Τέβες και Μέσι και μια καλή άμυνα στην μικρή περιοχή. Αλλά η απόσταση των 2 γκολ που είχε δημιουργηθεί δεν ήταν εύκολο εν τέλει να καλυφθεί.
Σε αυτό το σημείο προκύπτει το ερώτημα: Γιατί σε έναν αγώνα υπάρχει γιγαντο-οθόνη η οποία δείχνει ότι βλέπουμε κι εμείς στους δέκτες μας, παίζοντας σε ριπλέι αμφισβητούμενες φάσεις, χωρίς να έχει καμία εφαρμογή στην τροπή του αγώνα παρά δημιουργώντας ένταση και νεύρα;

Είναι άξιο αναφοράς ότι το παιχνίδι των ομάδων βασίζεται όλο και πιο πολύ στην δραματικότητα και πολύ σημαντικό ρόλο σε αυτό παίζει η κούραση από τις υποχρεώσεις των παικτών στο πρωτάθλημα και το champions league.
Ξενίζει την “παιδική” μου καρδιά να βλέπω παίχτες της Βραζιλίας να εκβιάζουν την υπόθεση του διαιτητή. Υπάρχουν βεβαίως και παίχτες υπερήφανοι αλλά οι τσάτσοι κλέβουν την παράσταση.

28 June, 2010 στις 8:25 am
5
Από: Yorgos

Είναι μεγάλος ο πόνος ασφαλώς, αλλά ελπίζω ότι ο γίγας θα επανέλθει πριν το τέλος του τουρνουά.

@Νομίζω, όλα είναι μέρος του παιχνιδιού. Η χτεσινή Αγγλία ίσως να μην άξιζε το βαρύ 4-1, ούτε όμως άξιζε να προκριθεί. Για το Μεξικό γράφω στο σημερινό ποστ. Η υποκριτική είναι όντως σημαντικός παράγοντας στο παιχνίδι σήμερα. Και σε κάποιες περιπτώσεις απαραίτητη για να πάρεις σφύριγμα (ακόμα και σε κραυγαλέα πέναλτι, η πτώση έχει ένα δραματικό στοιχείο). Νομίζω πάντως ότι στο απόγειο έφτασε με την Πορτογαλία του Φελιπάου =)

28 June, 2010 στις 3:09 pm

Σχολιάστε