Όταν ρίξαν τα λιοντάρια στους χριστιανούς


tschiavo

Η ευθύνη βαραίνει το δικαστικό μας σύστημα, που δεν προστατεύει αυτούς που έχουν πραγματικά ανάγκη. Αυτό θα αλλάξει…
Θα έρθει η ώρα που οι υπεύθυνοι θα λογοδοτήσουν για τη συμπεριφορά τους…
(Tom DeLay, House Maj. Leader)

Η Τέρι Σκιάβο, η κυρία που πλημμύρισε τις τελευταίες μέρες το mediascape με το τρομακτικό της χαμόγελο, είναι εδώ και λίγες ώρες μάρτυρας για την υστερική υποκρισία που αυτοαποκαλείται “κουλτούρα της ζωής.” Αυτήν που εδώ και δύο εβδομάδες δαιμονοποιεί το διαχωρισμό των εξουσιών που απάλλαξε τον κυβερνήτη Τζεμπ Μπους από την ηθική υποχρέωση να στείλει την πολιτειακή φρουρά στο νοσοκομείο. Αυτήν που υπαγορεύει την πλατφόρμα του νέου ρεπουμπλικανικού κόμματος. Αυτήν της οποίας τη ρητορική δυστυχώς ασπάστηκαν και κάποιοι πιο λογικοί άνθρωποι τις τελευταίες μέρες – άνθρωποι που δεν είδαν διαφορά ανάμεσα στον ηθικό ιρασιοναλισμό που αντιτίθεται, ας πούμε, στην ευγονική και τον υστερικό ιρασιοναλισμό που αμφισβητεί το δικαίωμα στην αξιοπρεπή έξοδο.

Είναι όμως μάρτυρας και για τους υπόλοιπους θεατές της συμφοράς της – εμάς που μπορούμε πλέον χωρίς δισταγμούς και αναβολές να κάνουμε αυτό που εκείνη είχε αμελήσει.

Το σόου θα συνεχιστεί τώρα στο νεκροτομείο – το πραγματικό και το τηλεοπτικό. Γιατί υπάρχουν ερωτήματα που πρέπει να απαντηθούν και υπεύθυνοι που πρέπει να τιμωρηθούν. Και γιατί, για ανθρώπους σαν τον DeLay και τους πρωταγωνιστές του media circus, ούτε η ιδιωτικότητα, ούτε η αξιοπρέπεια της εκλιπούσης δεν ήταν ποτέ το ζητούμενο.

Οι καλύτεροι επικήδειοι για την Τέρι Σκιάβο έχουν ήδη δημοσιευτεί:

Raging Bullshit (Lee Siegel, στο New Republic)

Did Descartes Doom Terri Schiavo? (John Leland, στους New York Times)

Schiavo and Republicanism: A Battle for the Soul of Conservatism (Andrew Sullivan, στους Sunday Times του Λονδίνου)

In the Name of Politics (John C. Danford, στους New York Times)



5 σχόλια


1
Από: Tassos

«Το δικαίωμα στην αξιοπρεπή έξοδο» της Τέρι, Γιώργο, δε νομίζω ότι ήταν κάτι τόσο εξώφθαλμα προφανές. Αλίμονο, θεωρώ θλιβερό τον ακτιβισμό της ρεπουμπλικάνικης μηχανής, αλλά θα ήθελα να σημειώσω δυο-τρία πράγματα.

Μπορεί να είναι εύκολο να κατακρίνουμε την ουσιαστικά εγωιστική στάση των γονιών της Τέρι αλλά δεν είναι εύκολο να μετρήσουμε την αγάπη του κάθε γονιού προς το σπλάχνο του. Μπροστά σ’αυτήν τη γονική αγάπη/εγωισμό οι συνεχείς αρνήσεις από τη δικαστική εξουσία για επανεξέταση της υπόθεσης μου θύμισαν τη γνωστή σκηνή από τη «Δίκη» του Κάφκα με τον Κ. να περιμένει μπας και γίνει δεχτός από το Νόμο.

Δεδομένης της περίπλοκης νομικής υφής της όλης ιστορίας δε νομίζω ότι αρμόζει να τασσόμαστε με τόση σιγουριά ως προς το αλάθητο των συγκεκριμένων αποφάσεων. Καταλαβαίνω ότι το συνεχές second-guessing δεν μπορεί να συντηρήσει την εύρυθμη λειτουργία μιας κοινωνίας, αλλά νομίζω ότι είναι απαραίτητο να αντιλαμβανόμαστε ότι δεν είναι όλες οι αποφάσεις της εξουσίας (έστω και δημοκρατικής) το ίδιο στέρεα πακτωμένες σε κάποια ασάλευτη βάση (είτε αυτό λέγεται καταστατικός χάρτης, είτε inalienable rights, είτε «καθαρός λόγος»).

Δυστυχώς, μια τόσο τραγική ιστορία αντί να οδηγήσει στην ενδοσκόπηση ως ώφειλε, μας έφερε αυτόν τον απίστευτο ορυμαγδό από pontifications από αμφότερες τις όχθες.

31 March, 2005 στις 4:47 pm
2
Από: Yorgos

Τάσο δεν αναφέρομαι στους γονείς, που είναι όντως τραγικές φιγούρες. Δυστυχώς στο θέμα Σκιάβο, η πολιτική και η συνταγματική διάσταση επισκίασαν την ανθρώπινη* . Κι αυτό ήταν σκληρό και για τους γονείς, αλλά κυρίως για το σύζυγο. Αποκλειστικά υπεύθυνοι είναι το πολιτικό σκέλος του καλτ της ζωής και τα μήντια (ο τιμωρός DeLay και οι φίλοι του στο Fox News για παράδειγμα..).

Μάλλον διαφωνούμε (;) στα περί δικαιώματος “στην αξιοπρεπή έξοδο.” Για μένα είναι εξώφθαλμα προφανές. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, ο τρόπος του θανάτου (αν δεχτούμε ότι η Σκιάβο ήταν “ζωντανή” τα τελευταία 15 χρόνια) ενοχλεί, όπως στενοχωρεί και η αγωνιώδης και τελικά άκαρπη προσπάθεια των γονιών. Μιλάμε όμως για μια ιστορία που πηγαίνει από δικαστήριο σε δικαστήριο εδώ και 7 χρόνια. Οι δικαστές πείστηκαν ότι η επιθυμία της ίδιας της Σκιάβο θα ήταν αντίθετη από αυτή των γονιών της. Σκληρή απόφαση, αλλά θα ήταν σκληρή either way.

* Και την ενδιαφέρουσα φιλοσοφική: είναι “ζωντανός” ο άνθρωπος του οποίου ο εγκέφαλος δεν εμφανίζει – και ούτε πρόκειται ποτέ να εμφανίσει – καμία δραστηριότητα; (ορίστε, μπορώ να το πω with a straight face όταν οι περιστάσεις το απαιτούν)

31 March, 2005 στις 5:57 pm
3
Από: Tassos

Περί του «δικαιώματος» δε θέλω να υποστηρίξω ότι τα δικαστήρια σώνει και καλά έκαναν λάθος. Αλλά κάθε φορά που στη ζυγαριά εκείνης της τυφλής κυρίας μπαίνει μια ανθρώπινη ζωή* δεν μπορώ να υπερασπιστώ χωρίς second thoughts μια «καταδικαστική» απόφαση. Στη συγκεκριμένη περίπτωση αυτά τα second thoughts είναι κατά τι πιο εφιαλτικά γιατί τα τελευταία εφτά χρόνια οι αποφάσεις ήταν περί του πόσο η ετυμηγορία του Michael ανταποκρινόταν στην πραγματική επιθυμία της Terri. Και πάλι, αντιλαμβάνομαι ότι δεν υπάρχει (με τη δικαστική έννοια) απόλυτη αλήθεια, αλλά όπως είπα είναι το context που με κάνει φειδωλό στις δηλώσεις μου. (Όπως και 2 χρόνια πριν, δεν είχα καμιά ψευδαίσθηση περί της αμερικανικής αυθαιρεσίας και υποκρισίας, αλλά με ενοχλούσε αφάνταστα η ιδέα να είναι το αποτέλεσμα της διαμαρτυρίας μου – as if – η παραμονή του Σαντάμ στην εξουσία.)

* Όντως το πιο ουσιώδες ερώτημα είναι αυτό που αφορά στον ορισμό της ζωής. Θα μπορούσα να δεχτώ ότι η ύπαρξη βούλησης (ή η στατιστικά δυνατή ανάπτυξή της, για να πιάσουμε και τα βρέφη) είναι αναγκαίος όρος. Πάντως νομίζω ότι η όποια απάντηση στο ερώτημα ενέχει σοβαρή ποσότητα αυθαιρεσίας.

31 March, 2005 στις 10:10 pm
5

Πολύ ωραίος ο γερουσιαστής στο “In the name of politics” (4o link).

2 April, 2005 στις 3:24 am