Νομπλές Ομπλίζ – πειράζει;


fleur

Έμπλεξα σερζαμί. Έμπλεξα άσχημα μ’αυτό το ημπαίη και το πάθος μου για παλαιοκομμουνιστικά παραφερνάλια (ε.. και λίγο τέξας χόλντεμ για να σκοτώνω την ώρα ανάμεσα στις δημοπρασίες). Μπροστά στον κίνδυνο αναξιοπρεπούς ντεματεριαλιζασιόν και σε μια στιγμή σπάνιας ρεφλεξιβιτέ, ο Ροζεριανός ψυχαναλυτής μου – ένα παλιό πισί της τοπικής τεχνομογκούλας, της Χέλγκας Μπράουερ δηλαδή – μου συνέστησε δίμηνο ινφοντάιετ.
 
Πού όμως τέτοια τύχη! Αναγκάζομαι να διακόψω άρον-άρον τη νηστεία διότι όπως το πάνε αυτοί εδώ, σε λίγο θα αρχίσουν να δημοσιεύουν ισολογισμούς και δικογραφίες. Από το ζενίθ του σελυλόιντ συρρεάλ στο ναδίρ του βιζικάλκ και του “όλα για το πτυχίο”, μέσα σε τρίαντα μέρες. Μόλις χτες είδα εφιάλτη ότι με είχε αντικαταστήσει ο Μιχαήλ Γελαντάλις στη λίστα των κοντριμπιτέρ. Ξέρετε, εκείνος ο χαριέστατος κύριος που έλεγε τα νέα του χρηματιστηρίου στην ΥΕΝΕΔ προ της αναδομήσεως κι έμοιαζε σα να είχε μόλις γυρίσει από οντισιόν για μπι-μούβι με το φάντασμα του Μπέλα Λουγκόζι. (Δε θέλω να είμαι σκληρή, γιατί μπορεί να μη φταίει ο άνθρωπος. Ξέρω από πρώτο χέρι ότι και η δημοτική τηλεόρασις της Κλακσβίκης χρησιμοποιεί μακιγιέρ από γραφείο τελετών)

Ίσως έπρεπε να αφήσω αδιατάραχτο το κουρ της πνευματικής τους εντροπίας και να περιμένω το ριάλητι τέηπ να πέσει ως ώριμο φρούτο στα δικά μου χέρια, αλλά.. νομπλές ομπλίζ σερζαμί, νομπλές ομπλίζ.

Να μη σας τα πολυλογώ, διότι είχα αφήσει και υπόλοιπα στο προηγούμενό μου κομιουνικέ (έντιτορ, λινκ σε παρακαλώ), η ρετροσπεκτίβα στο Ρας Μάγιερ ήτο τριομφάλ! Προβάλαμε δέκα ταινίες, το Μπωζάρ γέμισε όλες τις βραδιές, η Ούσι συνήρπασε με την ιστορία της γνωριμίας της με το Ρας, τα σουκιουμπί κρύφτηκαν στα ανήλιαγα υπόγεια της αισθητικής τους μιζέριας (μετά τις απειλές του Ίγκυ και μια ιδέα απ’το δικό μου το πολιτικό λεζερντεμάν).

Πλημμυρίς άνευ αμπώτιδος οι ύμνοι απ’ όλες τις γωνιές της Ευρώπης. Σε κατάσταση παραληρήματος ο αρχισυντάκτης των Καγιέ Ζαν-Μισέλ Φροντόν υπεκλίνετο στο φουαγιέ του Μπωζάρ μιλώντας μς στόμφο για “ιστορική δικαίωση του εβρ του Μεγιέρ και του αδικημένου ζανρ της σεξπλουατασιόν (σικ)” και φτύνοντας μασημένα κρακεράκια και φουαγκρά μεσ’ στο πινό μου. Ο παλιός μου συμμαθητής ο Γκέοργκ Ντιτς αφιέρωσε στη ρετροσπεκτίβα ολόκληρο το εντιτοριάλ των τεχνών στη Φρανκφούρτερ Αλγκεμάινε της προπερασμένης εβδομάδας, με τίτλο δανεισμένο απ’ τον αγαπημένο Κλάους Κίνσκι – “Εποκάλ!”. Η Πράβντα έβαλε οκτάστηλο για τις τρέλες της Ούσι στο Τορσάβεν. Μέχρι και η Καθημερινή έμαθα ότι έγραψε κάτι για τη σιλουέτα μου.

Κι ο Φέλγκε-Στράους; Αυτός βίωσε εξευτελισμό χειρότερο κι από κείνον του λιμπιντινάτου ονείρου του Φλεβάρη στο Χάφνια. Σα να μην έφτανε η μούντζα που εισέπραξε από τη μινιστρέσσα της κουλτούρας, το Χάρσκετ Μος του ανέθεσε να καλύψει τη ρετροσπεκτίβα. Η τελική μούντζα αριβάρισε δια ταχυδρομικής περιστεράς, μαζί με το λετρ της απόρριψης της κακοήθους – είμαι βεβαία – ανταποκρίσεως. Κελ ορέρ, ποβρ Φελζ-Στρος!

Με το πέρας της ρετροσπεκτίβας, αιωνία δόξα στη λαρζές της κεντροαριστεράς, κατήλθα στας Αθήνας για το Συνέδριον. Μπουρδολόγησε ο Ζωρζ, μπουρδολόγησαν και κάτι άλλοι. Ήτο διασκεδαστική η άτσαλη μεταρεβιζιονιστική σύνθεσις που επεχειρήθη, αλλά πουθενά ελάφια, πουθενά θάλασσες, πουθενά η ποεζί του πρόσφατου συνεδρίου του Συνασπισμού. Να επιχειρήσω σουαρέ τεατράλ μετά από τέτοιο κλύφτραϊσε θα ήταν σαν να έτρωγα τούρτα σαιντ’ονορέ μετά από τζίζμπουργκερ (ή τζίζμπεργκερ, θα σας γελάσω). Κι έτσι η νύχτα μ’ έφερε στα λημέρια του παλιού φίλου, του Γιάννη του Φλωρινιώτη.

goufou

Με το Γιάννη έχω συνεργαστεί στο παρελθόν. Ήμουν σύμβουλος φωτογραφίας στη θαυμάσια ταινία “ο Δέσκαλον” – επιλαχούσα στα φεστιβάλ Ανκοράζ και Τραπεζούντος και θριαμβέυσασα στα συνοικιακά βίντεο κλαμπ. Και λίγα χρόνια αργότερα σκηνοθέτησα ένα αισθησιακό βιντεοκλίπ του με την Καλή Φέρρη. Αν θυμάστε κάτι παλιά βίντεα του Έρος Ραματζότι, σαν εκείνο το “λα λούτσε μπουόνα ντελε στέλε”… ε για κάτι τέτοιο πήγαμε. Η αισθητική μας δεν εξετιμήθη όταν της έπρεπε, αλλά είμαι σίγουρη ότι η ποστεριτέ θα τη δικαιώσει.*

Ο Γιάννης έχει πολεμηθεί όσο λίγοι. Πέρσι του κλέψανε το χρυσοποίκιλτο κοστούμι μέσα από το καμαρίνι. Φέτος του φάγανε το ντομαίην. Κι άμως άναι ακόμα αδώ, αγλαός, αστραποβόλος, αειθαλής, ανόθευτος. Η ενέργεια του Μόμπι, η γκαρνταρόμπα του Τομ Τζόουνς, η αισθητική του Αλμοδοβάρ. Ναν Γκόλντιν, λεωφόρος Καβάλας, Κανάλι 67 και Γιουροβίζιον μετά την πρώτη κολονοσκόπηση. Α ρεμπούρ! Πειράζει;

* Η πρόσφατη απόφασις της Σινεματέκ Φρανσαίζ να βραβεύσει την Έφη Πίκουλα για τη συνολική προσφορά της στην έβδομη τέχνη ήταν το πρώτο βήμα.



Ένα σχόλιο


1
Από: (η γνωστή) ανώνυμη

Καλέ κ. Δήμητρα, εσείς δεν είχατε πεί ότι θα πάτε Αθήνα για να παρακολουθήσετε τον τελικό του φέιμ στόρυ ζωντανά από το στούντιο του ΑΝΤ1 και να πάρετε και αυτόγραφο/φιλί από τη μεγάλη σας συμπάθεια (τον Πέρι)? Πήγατε τελικά? Πότε γυρίσατε?

6 April, 2005 στις 8:27 am