The Nukular Pastoral


Τέτοιες μέρες ήταν, πριν 19 χρόνια, που έσκασε το Τσέρνομπιλ. Πάσχα πάλι. Θυμάμαι την καταιγίδα της Μεγάλης Πέμπτης, τις διαψεύσεις της κρατικής τηλεόρασης (χίλιες φορές τα λαγωνικά του Σταρ!) και της τότε κυβερνήσεως, την ίδια ώρα που τα διεθνή μήντια βούιζαν ότι η Ελλάδα ήταν μέσα στο ροζ συννεφάκι που ερχόταν απ’ τα Βορειοανατολικά. Και μετά από λίγες μέρες θυμάμαι τα μπεκερέλ, το ιώδιο-131 και το καίσιο-137, τις ουρές έξω απ’ το Δημόκριτο, το γάλα από τη Νέα Ζηλανδία, τα no-no ζαρζαβατικά, τη ραδιενεργή Ντιναμό Κιέβου.

Αλλά σκοπός του ποστ δεν είναι να θυμηθούμε τις μαύρες εκείνες μέρες. Είναι να πάμε ακόμα πιο πίσω, στην εποχή της πυρηνικής μας αθωότητας, πριν τα διάφορα Three Mile Islands και τα Τσέρνομπιλ μας χαλάσουν το πάρτι. Τότε που η ραδιενέργεια σε έκανε σούπερ-ήρωα, τότε που “το μανιτάρι” θα ανάσταινε ακόμα και το Λάζαρο (αν δεν ήταν Ιάπωνας)

Πρώτο-πρώτο το περίφημο ραδιενεργό ύδωρ Radithor, σωστό ελιξήριο της ζωής. Ο κύριος Ήμπεν Μπάιερς, Αμερικανός μεγαλοβιομήχανος και μέγας ζεν πρεμιέ, ορκιζόταν στο όνομά του – μέχρι που έγινε σαν το Γκόλουμ.
Και το τουρ ντε φορς: λίγο μετά το τέλος του Β’ΠΠ, τα ραδιοϊσότοπα υπόσχονταν τη θεραπέια πάσας νόσου και πάσας μαλακίας! Το συγκινητικό φωτομοντάζ είναι από αφιέρωμα του Collier’s Magazine, το Μάιο του ’47. Ahh, those were the days…