Κατατρεγμένοι Ρώσοι Ολιγάρχες: Ύμνος στην Τσέλσκι


Μου έκανε εντύπωση το πάθος με το οποίο πολλοί – ανάμεσά τους και αρκετοί έλληνες μπλόγκερς* – πανηγύρισαν το τέλος της Τσέλσι στο φετινό Τσάμπιονς Λιγκ. Κάτι σαν το ποδοσφαιρικό ανάλογο του Πολέμου των Άστρων, ο θρίαμβος της Λίβερπουλ δεν ήταν τόσο η δική της μεγάλη επιστροφή στην Ευρωπαϊκή ελίτ, όσο η απελευθέρωση της ποδοσφαιρικής Ευρώπης από τον ασφυκτικό εναγκαλισμό της νεότευκτης αυτοκρατορίας του Ρομάν Αμπράμοβιτς.
 
Χάρηκα κι εγώ για τους κόκκινους, κι ανατριχιάζω ακόμα όταν βλέπω τα τελευταία λεπτά από το απίστευτο προχτεσινό παιχνίδι. Δεν ξέρω αν το πλασέ του Χαβιέ Λουίς Γκαρθία πέρασε τη γραμμή, αν η ανατροπή του Μπάρος απ’ τον Τσεχ ήταν πέναλτι, αν ήταν το πανέξυπνο στήσιμο του Μπενίτεθ, η εντυπωσιακή επανεμφάνιση ενός ακόμα ξεχασμένου τραυματία (στο Τορίνο ήταν ο Τσάβι Αλόνσο, προχτες ήταν ο Χάμαν) ή οι απουσίες της ξεκληρισμένης – ειδικά στα άκρα – Τσέλσι που έγειραν την πλάστιγγα υπέρ της Λίβερπουλ. Το μόνο για το οποίο η μάχη του Άνφιλντ δεν άφησε καμιά αμφιβολία, ήταν ότι η αφήγηση που διάφοροι γραφιάδες ύφαναν γύρω της ήταν για γέλια.

 
Αν το δίδαγμα του προχτεσινού γκραν γκινιόλ ήταν ότι “η φανέλα, η καρδιά και η ιστορία νίκησαν τα δισεκατομμύρια”, τότε κάποιος επέλεξε να αγνοήσει το πάθος και την καρδιά του Τέρι, του Γκουτγιόνσεν, του Λάμπαρντ (υστερήσαντα τον έβγαλαν οι ειδικοί, εμένα μου φάνηκε καταπληκτικός). Ή το γεγονός ότι ανάμεσα στους 14 μπλε που πάτησαν το χορτάρι δε βρισκόταν ούτε ο Ρονάλντο, ούτε κανένας άλλος “πολυδιαφημισμένος μισθοφόρος.” Κι όμως, για μια σελίδα ύμνων για το πάθος του Τζέιμι Κάραγκερ και το παραλήρημα του Ρίισε με το σφύριγμα της λήξης, ζήτημα να διάβασα πέντε αράδες για το εφάμιλλο πάθος του Τζον Τέρι και τα κλάματα του Γκαλάς.

 
Ο άλλος μύθος που συνοδεύει την Τσέλσι αφορά τη δήθεν τυπική σχέση του Ζοζέ Μουρίνιο με την “ομορφιά του παιχνιδιού.”

 
Η ιστορία της περσινής Πόρτο και το ξεκίνημα της Τσέλσι στη φετινή Πρέμιερσιπ έδωσαν κάποια βάση σ’ αυτή τη θεωρία. Όσοι παρακολουθείτε το αγγλικό πρωτάθλημα, θα θυμάστε το εξοργιστικό στυλ παιχνιδιού της κόντρα στα δεύτερα της Γιουνάιτεντ, μέσα στο Λονδίνο, στην αρχή της σεζόν. Όταν όμως η Τσέλσι έδεσε σαν ομάδα και πατούσε στο χορτάρι με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση, μας έκανε να ξεχάσουμε ακόμα και το ποδοσφαιρικό showtime της Άρσεναλ.

 
Μέχρι τα μέσα Μαρτίου, ο μύθος έιχε στην πραγματικότητα καταρρεύσει. Το πρώτο ημίωρο κόντρα στη Μπαρτσελόνα στο Στάμφορντ Μπριτζ ήταν το ποδοσφαιρικό ανάλογο της καταιγίδας. Χειρουργική ακρίβεια, ταχύτητα ηλεκτρονικού παιχνιδιού, απολαυστική ανάπτυξη, εκτελεστική δεινότητα. Κόντρα στην πιο θεαματική ομάδα της Ευρώπης, η Τσέλσι του Μουρίνιο απέδειξε ότι δεν ήταν πλέον η ομάδα που κατέστρεφε, αλλά αυτή που έπρεπε να καταστραφεί. Λίγοι έδωσαν σημασία σ’αυτή τη μεταμόρφωση και γι’αυτό ίσως να φταίει η αντιπαθής φυσιογνωμία του Μουρίνιο και η ενστικτώδης απέχθεια των purists για “τα δισεκατομμύρια του Ρώσου ολιγάρχη.” Γι’ αυτήν όμως τη μεταμόρφωση – σε τόσο σύντομο διάστημα, και με σχετικά σεμνά εργαλεία – είναι που θεωρώ τον Πορτογάλο πραγματικά μεγάλο προπονητή.

 
Κι είναι για τον ίδιο λόγο που δεν αντέχω το κάλτ του απολύτως απαραίτητου, την τσιγγουνιά που πρεσβεύει ο Κάρλο Αντσελότι – που έχοντας στο ρόστερ του παίκτες κλάσης ανάλογης των Γκαλάκτικος της Μαδρίτης, δε διστάζει να πνίγει τις βραδιές μας στα ροχαλητά, προκειμένου να παίρνει τα οριακά αποτελέσματα που τόσο λατρεύει.** Αλλά για κάποιο λόγο, αγνοώντας τη Φεράρι που έφτανε μέχρι την Κωνσταντινούπολη ξεφυσώντας, με ανεβασμένο χειρόφρενο, όλη η χολή της ποδοσφαιρικής Ευρώπης έπεσε πάνω στην Τσέλσι.

 
Αν σώνει και καλά ψάχνουμε για μια μάχη Καλού – Κακού, ποδοσφαίρου – αντιποδοσφαίρου, αυτή έγινε μερικές εκατοντάδες χιλιόμετρα νοτιότερα, μια μέρα αργότερα. Και το κακό τη σκαπούλαρε, όπως πάντα, στις καθυστερήσεις. Ελπίζω ο Ράφα Μπενίτεθ και τα παιδιά του να έχουν άλλο ένα θαύμα στη φαρέτρα τους για φέτος.
 
* Διαβάστε το NicktheCreek και τον Konfet – που πάντως αναγνωρίζει ότι οι storm troopers του Μουρίνιο έχασαν σαν άντρες.
** Αυτή η αντιπάθεια είναι το μοναδικό πράγμα που με ενώνει με τον Καβαλιέρε – άθλιος απατεώνας, υπέροχος ιμπρεσσάριος της καλής μπάλας!



Ένα σχόλιο


1
Από: morpheous

Προσωπικά πιστεύω ότι η Τσελσι είναι αντιπαθής στους εκτός αγγλίας (γιατι μέσα στην αγγλία τους τα χώνουν κυρίως λόγο των χρημάτων του Αμπράμοβιτς λόγο Μουρίνιο! Και φοβερή μπάλα παίζει η Τσέλσι και πάθος έχουν οι παίχτες της και δεν είναι και βεντέτες, αλλά η αλαζονεία του προπονητή της κάνει πολλούς (μεταξύ αυτών και εμένα) να την αντιπαθούν! Επίσης όποιος δεν τον θεωρεί προπονητάρα τοτε δεν βλέπει μπάλα! Αλλά ο χαρακτήρας του έχει διχάσει πολλούς! Πρέπει όμως να πω ότι με ξάφνιασε με την συμπεριφορά του μετα την ήττα!

7 May, 2005 στις 8:31 am