O tempora, O mores!


Ο Παύλος Οτελλίνι στο πηδάλιο του Chipzilla. Αν και το περιμέναμε, μια που κατά παράδοση στη συγκεκριμένη εταιρεία ο επόμενος χαλίφης γίνεται groomed χωρίς μυστικότητα ή μυστικοπάθεια από τα ανώτερα κλιμάκια των αξιωματούχων, είναι η πρώτη φορά που Διευθύνων Σύμβουλος της Ίντελ γίνεται κάποιος που πήρε το πτυχίο του σπουδάζοντας κάποια fluffy “επιστήμη” (ο Paul Otellini σπούδασε Οικονομικά στο USF και πήρε το MBA του από το UCB). Δεν αμφισβητώ στο ελάχιστο – μέχρις αποδείξεως του εναντίου – της ηγετικές δυνατότητες του νέου CEO, ούτε καν την πιθανότητα να έχει κάποιος οικονομολόγος ηγετικά προσόντα (σοβαρομιλώντας, ξέρω πολύ καλά ότι κλάδος σπουδών και ηγετικές ικανότητες δε συσχετίζονται). Αλλά αναρωτιέμαι τι είδους σεβασμό θα μπορέσει να “εκμαιεύσει” από τους “στρατιώτες” μιας εταιρείας που είναι τόσο επικεντρωμένη στην τεχνολογία.

Βέβαια, για να πούμε την αλήθεια, η Ίντελ δεν έγινε Chipzilla χάρη στην πρωτοπόρα τεχνολογία της. Για παράδειγμα, νομίζω ότι έπρεπε να μπούμε στον 21ο αιώνα για να πουληθεί ο πρώτος Pentium με τεχνολογία χαλκού, τη στιγμή που η IBM πουλούσε τσιπάκια με χάλκινα κυκλώματα από το 1998. Αλλά ο όγκος παραγωγής ολοκληρωμένων κυκλωμάτων από τη μεγάλη μπλε κυρία πραγματικά ωχριά μπροστά στην παραγωγή της Ίντελ – μόνο στην αγορά των μικροεπεξεργαστών η Ίντελ έχει 80-85 φορές περισσότερες πωλήσεις από την ΙΒΜ. Και αν δεν απατώμαι, αν υπολογίσουμε τις πωλήσεις κάθε τύπου ολοκληρωμένου κυκλώματος, η ΙΒΜ δεν είναι καν στην πρώτη 30άδα.

Σ’αυτή τη βιομηχανία το μυστικό της επιτυχίας είναι στη μεγάλη ποσότητα και όχι στην άριστη ποιότητα. Παρόλα αυτά – και εδώ είναι που το παιχνίδι (no pun intended) γίνεται ενδιαφέρον – και οι τρεις πλατφόρμες παιχνιδομηχανών του μέλλοντος θα χρησιμοποιούν τσιπάκια που θα φτιάχνονται από την …ΙΒΜ! Και εδώ πρέπει να παραδεχτώ την ικανότητα του τμήματος πωλήσεων της μπλε κυρίας, γιατί αν ήταν τετριμμένο να πουλήσουν (περίπου) φύκια για μεταξωτές κορδέλες στον Steve Jobs (δεν είχε ο άνθρωπος και άλλες σοβαρές επιλογές – αν και έβαλε το παροιμιώδες ποδάρι στο στόμα του με την υπόσχεση για 3GHz τον Ιούνιο του 2004) σίγουρα δε θα ήταν τόσο εύκολο να πλασάρουν μια από τα ίδια στον Bill Gates.

Ξέρετε ήδη βέβαια, ότι το XBox 360 θα βγει το Χριστούγεννο με τσιπάκια της ΙΒΜ που θα τρέχουν στα …3.2GHz. Προς το παρόν τα πρωτότυπα που παρουσιάστηκαν στην Ε3 χρειάζονται δύο διπλά PowerMac στα 2.7(;;)GHz με υδρόψυξη _και_
αερόψυξη!!!11!1eleventyone1!!1



6 σχόλια


1
Από: Κωστής

Καλά, ο Οτελίνι πρόβλημα σεβασμού δεν πρόκειται να έχει. Μπορεί να είναι οικονομολόγος, αλλά αυτό δε σημαίνει και πολλά. Σε πληροφωρώ πως αν και είμαι ο μόνος οικονομολόγος σε μια παρέα με 6 engineers, 5 από τους οποίους σε EECS, σε πολλές περιπτώσεις ξέρω πιο πολλά από όλους.

Ας μη ξεχνάμε πως όταν το υπόλοιπο management της Intel, including πολλούς engineers, έλεγε τις βλακείες τους για 10GHz, ο Οτελίνι προοθούσε το Pentium M. Ο CEO μιας τέτοιας εταιρίας δε θα κάτσει να σου βγάλει σιλικόνη, θα κάτσει να αποφασίσει και να διαλέξει μεταξύ σιλικόνης. Και αυτό έχει δείξει πως μπορεί να το κάνει.

Τώρα όσον αφορά τη next-gen νίκη της IBM, είναι όντως πολύ ενδιαφέρουσα κατάσταση. Η Intel γενικά δεν έχει κάτι καλό να επιδείξει σε αυτή τη φάση, και η AMD μάλλον δεν έπαιζε, και για να μην την παραμπούν στην Intel, και εξαιτίας του κλασσικού προβλήματος της AMD, το ότι δεν έχει capacity.

Αν η AMD είχε αντίστοιχο capacity και production tech όπως η Intel, τότε θα είχε καταφέρει πολλά περισσότερα τα τελευταία δύο χρόνια, και η μάχη των dual core θα τελείωνε πολύ σύντομα. Αλλά η Intel πάντα είναι κανά εξάμηνο μπροστά στο επόμενο fabrication process, και η AMD ποτέ δε μπορεί να πείσει τις Dell του κόσμου ότι αν το γυρίσουν σ’αυτή, δε θα υπάρξουν delivery problems.

19 May, 2005 στις 9:57 pm
2
Από: Sakis

Από την άλλη, ο Otellini υπήρξε το δεξί χέρι του Barrett εδώ και χρόνια, ενώ είναι και παλιά καραβάνα (30 χρόνια) στην Intel οπότε σίγουρα δεν είναι άσχετος με τα τεχνολογικά. Επιπλέον, αυτός ήταν ο αρχιτέκτονας της στρατηγικής της Intel από το 2001 και δώθε και, σε τελική ανάλυση, το θέμα δεν είναι τόσο το τι και πώς το φτιάχνεις αλλά πώς το μαρκετάρεις.

20 May, 2005 στις 4:15 am
3
Από: Oneiros

Πολύ ενδιαφέρον το άρθρο, κι αναρωτιόμουν τι μαγειρεύει η IBM με την αποδέσμευση της από τη γραμμή παραγωγής των laptops (και των σκληρών δίσκων, πριν 3 χρόνια). Μήπως, όπως πάντα, βλέπει μακρύτερα απ’ τους άλλους, όσον αφορά την εξέλιξη της κονσόλας;

ΥΓ: Links, more links! Ειδικά στην τρίτη παράγραφο 🙂

20 May, 2005 στις 4:34 am
4
Από: Tassos

Όπως άφησα να εννοηθεί δε θεωρώ εξ αρχής τον Οτελλίνι ακατάλληλο για το πόστο. Άλλωστε η δουλειά του CEO είναι να δώσει focus και στρατηγική κατεύθυνση στην εταιρεία.

Αυτό που ήθελα να θίξω ήταν σε ένα άλλο επίπεδο, επικεντρωμένο στην κουλτούρα και την ψυχοσύνθεση αυτών που δουλεύουν στη συγκεκριμένη βιομηχανία. Έχει να κάνει από τη μια με προκαταλήψεις και από την άλλη με την παραγωγή αξίας και υπεραξίας. Απλώς αυτόν τον καιρό δεν έχω χρόνο να γράψω το άρθρο που θέλω, οπότε αρκέστηκα στο μισο-ελιτίστικο, μισο-προβοκατόρικο σχόλιο για τις σπουδές του Οτελλίνι. Μετά από 5 χρόνια στο Στάνφορντ και άλλα 5 στην ευρύτερη βιομηχανία υψηλής τεχνολογίας έχω αποκτήσει μια αρκετά εκ των ένδον άποψη για το πώς προσλαμβάνονται κάποια πράγματα στη Silicon Valley αλλά και για το πώς αντιμετωπίζουν κάποιες τεχνολογικές εξελίξεις hoi polloi. (Προσοχή, δεν επιχειρηματολογώ – ακόμη – οπότε μη με κατηγορήσετε για appeal to authority 😉 )

@ Κωστή σωστά τα περισσότερα που λες, αλλά αυτοϋπονομεύεις το credibility σου μιλώντας για σιλικόνη (sic). Ίσως βέβαια έβλεπες κάτι άλλο πριν γράψεις το σχόλιό σου και μπερδεύτηκες (αλλά στο Berkeley μάλλον δύσκολο!) >:-)

@ Sakis: το θέμα είναι και τα δύο – και το τι και πώς το φτιάχνεις αλλά και πώς το προωθείς. Απλά σε μια καταναλωτική κοινωνία είναι πολύ εύκολο να “μετράει” κυρίως το δεύτερο. Σε θεμελιακό επίπεδο η δημιουργία είναι ανώτερη της προώθησης. Σε χρηστικό, utilitarian, επίπεδο, (αυτό δηλαδή στο οποίο βιώνουμε την καθημερινότητά μας οι περισσότεροι) αμφότερα είναι σημαντικά και ενίοτε υπερτερεί η προώθηση.

@ Oneiros: Νομίζω ότι αυτό που μαγειρεύει η ΙΒΜ είναι να αποδεσμευτεί από τα χρονίως ζημιογόνα τμήματά της (αν και δεν είμαι σίγουρος ότι δεν έβγαζε λεφτά από τους σκληρούς δίσκους). Συνάδει και με τη στρατηγική στροφή της εταιρείας (αλλά και της αμερικανικής οικονομίας γενικότερα) προς τον τομέα των υπηρεσιών προστιθέμενης αξίας. Το microelectronics division είναι άλλο ένα τμήμα που αιμορροεί χρήμα. Αλλά – και εδώ είναι άλλον ένα φαινομενικά παράδοξο – ενώ το κέντρο βάρους της παραγωγής τσιπ έχει περάσει τα τελευταία 30 χρόνια από τις ΗΠΑ στην Ιαπωνία και μετα στην Ταϊβάν και τώρα στην Κορέα και αύριο στην Κίνα, το είδος κυκλώματος με τη μεγαλύτερη αξία για τη διατήρηση του δυτικού πολιτισμού όλο και περισσότερο σχεδιάζεται (και εν μέρει παράγεται) στις ΗΠΑ. Αυτη τη στιγμή, εκτός από κάποιους μικροεπεξεργαστές της Fujitsu/NEC δε νομίζω ότι υπάρχει high end MPU που να ανήκει πνευματικά σε μη αμερικάνικη εταιρεία. (Τελευταίο διασκεδαστικό παράδοξο: το Cell σχεδιάστηκε από τη Sony, την Toshiba και την ΙΒΜ, αλλά θα παραχθεί από την εταιρεία με τη μικρότερη εμπειρία σε volume manufacturing: την ΙΒΜ)

20 May, 2005 στις 7:48 am
5
Από: Κωστής

Τάσσο, αν εννοείς ότι δεν έχω πραγματική επαφή με το Industry, τότε σίγουρα. Απλά ένα χόμπυ είναι.

Όσων αφορά το κατά πόσο δεν έχει σημασία τι, αλλά πως πουλάς, έχετε δει αυτό;

20 May, 2005 στις 6:16 pm
6
Από: Yorgos

Κωστή, όχι μόνο αυτό, αλλά νομίζω σε αποκάλεσε και “fluffy” =)
Ωραία τα σχόλιά σου btw. Συμφωνώ.

Η αλλαγή σκυτάλης στην Intel είναι μια από αυτές τις ειδήσεις που μπορούν να διαβαστούν με πολλούς διαφορετικούς τρόπους (δηλαδή όλες). Για μένα, ας πούμε, πιο σημαντική κι από την αναρρίχηση του Οτελίνι στη θέση του CEO, είναι η αποχώρηση του ανθρώπου που συνέδεσε το όνομά του με τη χρυσή εποχή της εταιρίας. “Senior adviser” πλέον ο υπάλληλος νούμερο 4, Andy Grove.

Όπως είπε ο απερχόμενος CEO – και νέος Chairman – Craig Barrrett,

For the first time in many years, I can listen to him and just say, `yeah, maybe.’

Όσο για το αναπάντεχο “μονοπώλιο” της IBM στη νέα γενιά παιχνιδομηχανών, μάλλον οφείλεται σε στρατηγική επιλογή της Microsoft, που λογικά θέλει να αδυνατίσει το λόγο της Intel στην εξέλιξη της κυρίαρχης πλατφόρμας. “They’re tired of Intel drafting their monopoly,” που λέει κι ο McNealy.

21 May, 2005 στις 12:58 am