Απ’ το Abu Ghraib στο Bagram


Έχει περάσει ένας χρόνος από τις φωτογραφίες του Αμπου Γκράιμπ. Ένας χρόνος που έχει δει την πλήρη κατάρρευση του μύθου των “μεμονωμένων πράξεων βαρβαρότητας.” Πώς έχει αντιδράσει σε όλα αυτά η παλαιότερη δημοκρατία του πλανήτη; Με την ποινική και πολιτική αμνήστευση των πραγματικών υπευθύνων – ενίοτε και την επιβράβευσή τους.

Ο μύθος της “στυγνής συμμορίας των νεοσυντηρητικών” δεν μπορεί να σταθεί ως άλλοθι για μια ευρύτερη αδράνεια, που αγγίζει, δυστυχώς, τα όρια της συνενοχής. Όταν, μέσα σ’ αυτόν το χρόνο, οι Αμερικανοί είχαν τη δυνατότητα να καταδικάσουν πολιτικά τη φρίκη του Αμπου Γκράιμπ, επέλεξαν να αφοσιωθούν στην πρόληψη της φρίκης των γκέι γάμων.

Δε χρειάζονται άλλες αποδείξεις ότι η Αμερική χάνει τον πόλεμο ενάντια στο φονταμενταλισμό – εντός και εκτός συνόρων. Το σημερινό άρθρο των NY Times για τα βασανιστήρια στο Μπαγκράμ είναι μια ακόμη κλωτσιά στην ήδη πεθαμένη ψευδαίσθηση του moral high ground. Ίσως η πιο ανατριχιαστική.

Κι όμως, φοβάμαι ότι θα χαθεί κι αυτή μέσα στις κραυγές για τις ανακρίβειες του Newsweek.