A Propos of Anakin Skywalker


The single most important thing a genuinely liberal person can do now is walk away from the house the left has built.

Άλλος ένας παλιός liberal νιώθει πλέον ιδεολογικά άστεγος – και σύμπασα η δεξιά πολιτική μπλογκόσφαιρα σπεύδει να του προσφέρει στέγη και τροφή. Η κριτική του για την αμερικανική αριστερά (κυρίως την ακαδημαϊκή) έχει, δυστυχώς, βάση. Όλα τα ιδεολογικά ταξίδια, όμως, έχουν και κάποιον προορισμό. Σκέφτομαι το Χόροβιτς πριν καμιά εικοσαριά χρόνια.



2 σχόλια


1
Από: Κωστής

Η λέξη liberal είναι περίεργη. Διάβαζα τις προάλλες την ειδική έκδοση του Spiegel, που βγήκε στα Αγγλικά, για τα 60 χρόνια από τον πόλεμο. Είχε ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο για την extreme αριστερή γενιά του 60, και την κατάληξη τους στο ότι κάναν αρκετά λάθη, και/ή την μετάπτωση τους στην ακροδεξιά.

Ο Τόμσον έχει δίκιο πάντως. Αν είσαι liberal με αυτή τη σημασία της λέξης, τότε παλιά θα έπρεπε να είσαι με τους δημοκρατικούς, και τώρα με τους ρεπουμπλικάνους. Το θέμα είναι πως η μια μάχη ήταν εσωτερική, και ήταν φανερά τα όρια του εφικτού, ενώ η άλλη είναι εξωτερική, και πραγματικά it’s anybody’s guess που θα καταλήξουμε.

24 May, 2005 στις 3:06 am
2
Από: Yorgos

Όντως η λέξη liberal (μτφ. φιλελεύθερος) σημαίνει διαφορετικά πράγματα στην Ευρώπη και την Αμερική. Οι Αμερικανοί liberals είναι κοινωνικά φιλελεύθεροι, ως επί το πλείστον ειρηνιστές, και οικονομικά σοσιαλίζοντες.

Δεν μπόρεσα να βρω online το άρθρο στο οποίο αναφέρεσαι, αλλά μου θύμισες το πιο προφανές παράδειγμα τέτοιων ιδεολογικών ταξιδιωτών – τους διαβόητους νεοσυντηρητικούς (neocons), που ξεκίνησαν από την τροτσκιστική αριστερά, για να καταλήξουν σ’ αυτό το περίεργο μίγμα (διακριτικού) κοινωνικού φιλελευθερισμού, πολιτικού ρεαλισμού και μεσσιανισμού στην εξωτερική πολιτική. Κάποιοι από αυτούς είναι πιο κυνικοί, άλλοι περισσότερο ιδεολόγοι (σχεδόν αιθεροβάμωνες). Στους τελευταίους φαντάζομαι αναφέρεσαι όταν γράφεις “αν είσαι liberal με αυτή τη σημασία της λέξης, τότε παλιά θα έπρεπε να είσαι με τους δημοκρατικούς, και τώρα με τους ρεπουμπλικάνους.” Αυτοί όμως είναι πολύ μικρή μειοψηφία στο σημερινό GOP.

Btw ψάχνοντας το online αρχείο του Spiegel βρήκα ένα πολύ ένδιαφέρον άρθρο από το 2003, με τίτλο “The Leo-conservatives.” Συζητάει τη σχέση των neocons με την πολιτική φιλοσοφία του Γερμανού Λέο Στράους (δίδασκε στο Σικάγο στα 50s-60s, την ίδια εποχή που μεσουρανούσαν ο Hans Morgenthau κι ο Milton Friedman). Μέσω του Στράους, ο συγγραφέας του άρθρου προσπαθεί να εξηγήσει και τη συγκατοίκηση νεοσυντηρηρικών και χριστιανικής δεξιάς μέσα στο ρεπουμπλικανικό κόμμα. Ενδιαφέρουσα και η αναφορά του στον Άλμπερτ Βόλστετερ, επίσης Γερμανό καθηγητή, που έφτασε στο Σικάγο λίγο μετά την αποχώρηση του Στράους και διαμόρφωσε σε μεγάλο βαθμό την πολιτική φιλοσοφία του Γούλφοβιτς και του Ρίτσαρντ Περλ.

Σε επόμενο ποστ θα επεκταθώ και στο σκοτεινό ρόλο του Υπόγειου Ράιχ =)

24 May, 2005 στις 6:00 pm