Deep Throat: Η αξία των ταπεινών ελατηρίων


Τελικώς, αντί για μεταθανάτια αποκάλυψη, είχαμε ένα περίεργο coming out party. Ο θρυλικός Deep Throat, η πιο διάσημη ανώνυμη πηγή της ιστορίας, ομολόγησε – με λίγο σπρώξιμο από την οικογένειά του και μέσω του δικηγόρου του, John D. O’ Connor – στο Vanity Fair (!). Η είδηση διέρρευσε αμέσως στο Δίκτυο. Απαλλαγμένη από το βάρος της υπόσχεσης του 1974, σύσσωμη η παλιά τρόικα της Washington Post (Woodward, Bernstein, Bradlee) έσπευσε να την επιβεβαιώσει. Ό άνθρωπός μας υπάρχει, λέγεται W. Mark Felt, και ήταν το νο.2 του FBI τον καιρό του Watergate.

Δεν είναι μεγάλη έκπληξη το όνομα. Κάποιο περιοδικό είχε κατονομάσει το Felt το 1974, ενώ το όνομά του είχε εμφανιστεί και σε ουκ ολίγες έρευνες επίδοξων sleuths. Μέχρι πριν λίγο καιρό όμως, εκείνος διέψευδε επίμονα. Κάποιοι γράφουν για το αίσθημα ευθύνης του αφοσιωμένου κρατικού λειτουργού, που του επέβαλε να κρατήσει το ρόλο του μυστικό. Μάλλον όμως πρόκειται για μια πολύ λιγότερο ηρωική επιθυμία του Felt να αποφύγει τη συζήτηση των κινήτρων του.

Όπως ας πούμε την πικρία του όταν, λίγες μέρες πριν τη διάρρηξη στο Watergate, ο Νίξον είχε προτιμήσει έναν έμπιστο του άνθρωπο, τον Patrick Gray, για τη θέση του διευθυντή του FBI που έιχε πρόσφατα αδειάσει. Ή τον ψυχρό πόλεμο των επόμενων δύο χρόνων, καθώς ο Λευκός Οίκος προσπαθούσε να θέσει υπό τον έλεγχο του μια υπηρεσία που είχε συγκεντρώσει τεράστια πολιτική ισχύ κατά την 50ετή θητεία του διαβόητου J. Edgar Hoover.

Ούτε όμως και η πρότερη ιστορία του Felt στο FBI δεν τον αναδεικνύει ακριβώς σε αγνό υπερασπιστή των θεσμών. Είχε καταδικαστεί για παράνομες έρευνες στα σπίτια πολιτών που η υπηρεσία θεωρούσε εμπλεγμένους στην οργάνωση των Weathermen (του δόθηκε χάρη απ’ το Ρέιγκαν), ενώ χρωστούσε την ανέλιξή του στη θέση του υποδιευθυντή στον Hoover, του οποίου υπήρξε έμπιστος υφιστάμενος.

Είναι λοιπόν ο λιγότερο ρομαντικός ή αναπάντεχος Deep Throat που θα μπορούσαμε να έχουμε, κι η προσωπική του ιστορία θέλει μπόλικο ρετουσάρισμα για να την αγοράσουν τα μεγάλα στούντιο. Αν όμως οι σημερινές αποκαλύψεις έδωσαν το αναμενόμενο αντικλιμακτικό τέλος σ’ ένα από τα μεγάλα μυστήρια του τέλους του 20ου αιώνα, η σημασία της εξόχως συμβολικής φιγούρας και της δράσης του Deep Throat για τη σύγχρονη αμερικανική ιστορία παραμένει αναμφισβήτητη.

Τι άλλο μάθαμε σήμερα; Ο Deep Throat είχε κόψει το τσιγάρο από το 1943! Γι’ αυτό, και για άλλα μικροψεματάκια ας περιμένουμε το άρθρο του Bob Woodward στην Washington Post της Πέμπτης. Να κι ένας επικήδειος που δε θα είναι μπαγιάτικος.



5 σχόλια


1
Από: Oneiros

Μάθαμε επίσης ότι ο Tricky Dick είχε υποψίες για τον Felt απ’ το ’73, αλλά αυτός υποπτεύονταν τους πάντες (πρέπει να ξαναδω το Nixon, σαν κάτι να είχε πάρει το αυτί μου στους διαλόγους της ταινίας).

Συμπαθητική η νοσταλ-γκρίνια που βγάζει το essay του Stuever, προσπαθώντας να δώσει άλλοθι στο συνάφι του για την απάθεια της κοινής γνώμης.

1 June, 2005 στις 4:47 am
2
Από: Yorgos

Μάθαμε επίσης ότι ο Tricky Dick είχε υποψίες για τον Felt απ’ το ‘73

Από σημερινό άρθρο της WaPo:

White House officials suspected Felt was leaking to The Post as early as October 1972. According to an account written five years ago by Chase Culeman-Beckman, who contended that Bernstein’s son had told him Felt was Deep Throat, Nixon, Haldeman and Dean were speculating about Felt during one of the sessions tape-recorded in the White House.

“Is he Catholic?” Nixon asked. Told by Haldeman that Felt was Jewish, Nixon replied, “[Expletive], [the bureau] put a Jew in there?” To which Haldeman responded, “Well, that could explain it.”

Contrary to their belief, Felt is not Jewish.

On Feb. 28, 1973, Nixon and Dean again tagged Felt as the potential leaker. He was, Dean told Nixon, “the only person that knows” such details. But Nixon was skeptical. No one would risk his career to become an informant.

According to a tape recording from that day, Nixon said, “You know, suppose that Felt comes out and unwraps the whole thing? What does that do to him? . . . He’s in a very dangerous situation. . . . The informer is not wanted in our society. Either way, that’s the one thing people do sort of line up against. They . . . say, ‘Well, that [expletive] informed. I don’t want him around.’ “

Δες όμως κι αυτό.
Πόσο λίγοι εκτίμησαν τη μεγαλοψυχία αυτού του ανθρώπου! =)

1 June, 2005 στις 11:55 pm
3
Από: ilias

Από την χτεσινή Post:
“Felt, 91 and enfeebled by a stroke, lives in California, his memory dimmed.”
Μου φαίνεται πως το λίγο σπρώξιμο στον παππού “από την οικογένειά του” δεν ήταν καν απαραίτητο…

2 June, 2005 στις 2:09 am
4
Από: Oneiros

Πόσο λίγοι εκτίμησαν τη μεγαλοψυχία αυτού του ανθρώπου! =)

Ο Hunter, σίγουρα!

Άσχετα με τα κίνητρα του καθενός για να γίνει γνωστή η ιστορία (ο ίδιος για την υστεροφημία, η οικογένειά του για τα φράγκα, η Post ..milking past glory for all it’s worth κλπ.), ο Felt είχε κάθε δικαίωμα να αποκαλυφθεί. Κι αν ο Woodward κρατάει κάποια χαρτιά κλειστά ακόμα, και ωραιοποιεί κάποιες λεπτομέρειες για χάρη της αφήγησης, δε μπορώ να πω ότι ξενέρωσα όπως με την αποκάλυψη της 17Ν (“γεράσαμε, δεν είμαστε πιά για ταρζανιές”, σατίριζαν οι ΑΜΑΝ, λίγους μήνες πριν την εξάρθρωση).

2 June, 2005 στις 6:21 am
5
Από: Oneiros

Α, και για το δεύτερο dramatization, νομίζω ότι ο Christopher Walken είναι ότι πρέπει για το ρόλο του Felt!

2 June, 2005 στις 6:24 am