Nihonjinron


Από παλιά ασκούσε πάνω μου μια έλξη η Ιαπωνία. Αρκούντως απομακρυσμένη, εξωτική και εξελιγμένη τεχνολογικά ώστε να με κάνει στα πρώτα εφηβικά μου χρόνια να αλληλογραφώ με τρεις (3) γιαπωνέζες της ηλικίας μου. Υποθέτω σε κάποιο συρτάρι του δωματίου μου στο πατρικό μου σπίτι βρίσκονται εκείνα τα γράμματα μαζί με τις φωτογραφίες των pen-pals και ένα ριζόχαρτο με τον οδηγό προφοράς των hiragana. Η απόπειρα γνωριμίας μου με τον πολιτισμό της Άπω Ανατολής δεν κράτησε και πολύ, ίσως γιατί με κέρδισε ο προγραμματισμός βάσεων δεδομένων σε BASIC… αλλά θυμάμαι ότι πριν ακόμη περάσω τον Ατλαντικό στα μέσα της περασμένης δεκαετίας σκεφτόμουν σοβαρά να επισκεφτώ και να ζήσω στην Ιαπωνία (για λίγο τουλάχιστον, πριν καταλήξω στο Παρίσι). Ούτε 10 χρόνια δεν έκλεισαν από το πρώτο μου υπερωκεάνειο ταξίδι και βρέθηκα να δουλέυω για μια εταιρεία που ουσιαστικά αντιπροσωπεύει μια από τις μεγαλύτερες Ιαπωνικές επιχειρήσεις στο χώρο του εξοπλισμού κατασκευής ημιαγωγικών κυκλωμάτων, οπότε, άουτ οφ δε φάκιν μπλου, το ταξίδι στο Ναρίτα έμοιαζε τόσο προσιτό όσο και τα G5 στα 3GHz τον Ιούνιο του 2003. It was only a matter of time.

Για καλή μου τύχη η πραγματικότητα μου φάνηκε σαφώς πιο επιεικής απ’ό,τι στα τσιπάκια της IBM και πέρσι τον Οχτώβρη πάτησα για πρώτη φορά στο νησί όπου γι’αλλους ανατέλλει και γι’αλλους δύει ο ήλιος (π.χ. ρωτήστε αυτούς που ζουν στη Χαβάη). Πριν από δυο βδομάδες ζευγάρωσα τα ταξίδια μου και αυτή τη φορά έχω και λίγο περισσότερο insight και πολλές περισσότερες φωτογραφίες να μοιραστώ με τους αναγνώστες του RT. Ο λόγος είναι ότι αυτή τη φορά από τη μια φρόντισα να ξεστραβωθώ λίγο και στο αεροπλάνο του πηγαιμού καταβρόχθισα το βιβλίο του K. Henshall και από την άλλη κουβάλησα την EOS 10D μου με τον επί σκοπόν αποκτηθέντα φακό της Sigma. Στο πρώτο ταξίδι χειριζόμουν μανιωδώς ένα DV camcorder της Canon, αλλά μέχρι στιγμής δεν έχω καταφέρει ούτε να ξαναδώ τις 3 ώρες raw footage που αποθήκευσα.

Σκοπός μου είναι να δώσω εδώ λίγο χρώμα από αυτή τη μυστήρια χώρα και να εξηγήσω γιατί δε σκέφτομαι πια να ζήσω εκεί ούτε για αστείο 🙂



5 σχόλια


1
Από: Dimitra

ああゴルナスさん、私は羨望する。日本にわ、どこえ行っても珍しくておもしろいものがありますねえ。しかし一番セキシのわ、日本の洗面所ですねえ!

13 June, 2005 στις 9:55 pm
2
Από: twocows

‘Exeis tipota gia iaponeziki mithologia? Auta pou vazei mesa stis tenies tou o Hayao Miyazaki exoun sxesi?

14 June, 2005 στις 3:07 am
3
Από: S G

“και να εξηγήσω γιατί δε σκέφτομαι πια να ζήσω εκεί ούτε για αστείο”

περιεργως ολοι οι Ευρωπαιοι φιλοι μου που χουν ζησει στο Τοκυο λενε το ιδιο!

14 June, 2005 στις 3:38 am
4
Από: Tassos

Dimitra, don’t worry, Toto will get a dedicated post 😉

twocows – από Μιγιαζάκι έχω δει μόνο το Spirited Away. Δεν ξέρω πολλά για τη μυθολογία αλλά έχω ένα δυο ενδιαφέροντα σχόλια για τη θρησκευτικότητα και την ιστορία των Γιαπωνέζων.

14 June, 2005 στις 7:34 pm
5
Από: twocows

Οκ περιμένω τα σχόλια τότε! 🙂

14 June, 2005 στις 10:24 pm