Blog ‘n’ Roll Revisited: Τα μπλουζ της μπλογκοκενωνίας


(μια αναδημοσίευση, λίγη γκρίνια, και υπερβολικές φήμες για τον επικείμενο θάνατο του monitor)

*

Μας κούρασαν και οι ποιητικοί τρόποι, τα μεγαλεία του τόπου, η ρητορεία. Μας κούρασε και το μεταμοντέρνο παρόν μας, αυτή η διαρκής αναζήτηση λίγης λάμψης πάνω στα καπνισμένα ερείπια. Μας επέτρεψε τουλάχιστον αυτός ο συγχυσμένος καιρός να πούμε τα λιγοστά μας λόγια, έστω λειψά και μισοτελειωμένα. Είναι κι αυτό μια πρόοδος, ένα μικρό βήμα προς μια κοινωνία πιο ανοιχτή, λιγότερο ανελεύθερη. Θα το εκμεταλλευτούμε.

Ένα σεμνό μανιφέστο.

Δε γράφει για επαναστάσεις, ορμητικά ποτάμια κλπ. Είναι ένα μανιφέστο κατά των μανιφέστων – γιατί η ίδια η ιδέα του μανιφέστου είναι θαμμένη κάτω απ’ τα καπνισμένα ερείπια, μαζί με τις μεγάλες αφηγήσεις. (Ένας λόγος που δε με συγκινεί αυτό το κείμενο, που διάβασα πριν λίγο καιρό μέσω του open).

Έχει μια κλίση προς τον πεσιμισμό – και λίγο απ’ το σύνδρομο χρονίας κοπώσεως του μπλόγκερ. Βλέπει τα αεροδρόμια δίπλα στα ερείπια, αλλά διστάζει να μιλήσει γι’αυτά. Νομίζω καλά κάνει. Μ’ ενοχλεί η μπλογκόφουσκα, κυρίως εδώ στην Αμερική.

Είμαι πολύ περίεργος να δω τι θα βγει απ’ όλη αυτή την ιστορία..

*

Αυτά γράφαμε το Φεβρουάριο. Ούτε 4 μήνες δεν πέρασαν κι αποκτήσαμε επιτέλους τη δική μας, πτωχή πλην τίμια μπλογκόφουσκα. Είδαμε την εισβολή στα παραδοσιακά ΜΜΕ, ίντριγκα, ρητορεία επανάστασης, κυνηγούς κεφαλών. Και αρκετό (αποτελεσματικό, δυστυχώς) trolling και ανώνυμο λίβελο.

Σ’ αυτό το τελευταίο καταλαβαίνω ότι αναφερόταν η “προειδοποίηση” του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου – όχι στους μπλόγκερς που γράφουν με ψευδώνυμο. Όπως σωστά σχολιάζουν ο Ναυτίλος, η Κουρούνα, ο netpen, η Σοφία, και άλλοι, οι “ψευδώνυμοι” τελικά λειτουργούν (ή θα λειτουργήσουν, όταν κατακάτσει η σκόνη) σε μια αγορά αξιοπιστίας που είναι εξίσου σκληρή (κι εξίσου χαλαρή) με εκείνη των επωνύμων.

Αναρωτιέμαι πάντως τι θα είχε συμβέι αν το κείμενο του Σ.Τ. το είχε γράψει “κάποιος από μας.” Ψέματα, δεν αναρωτιέμαι. Δε θα είχε γίνει τίποτα. Αφού όμως προήλθε από το βασίλειο των mainstream media, πρέπει να είχε δόλο και φθόνο, και να αποτελεί εξ’ ορισμού πατρονάρισμα. Ακόμα κι αν πρόκειται εν μέρει για πατρονάρισμα, δεν είναι κρίμα να μη μπορούμε να δώσουμε σ’ έναν αξιόλογο δημοσιογράφο το benefit of the doubt και να του απαντήσουμε όπως θα απαντούσαμε σ’ ένα σοβαρό σχολιαστή του μπλογκ μας; Η οργίλη αντίδραση προδίδει τελικά το ίδιο τσουβάλιασμα και γενίκευση που καταλογίζουμε στον Σ.Τ.

Και τελικά διαφωνεί κανείς ότι η συζήτηση για το πρόβλημα του ανώνυμου σχολιασμού και την “αυτορύθμιση” της μπλογκόσφαιρας (σαν αυτή που γίνεται εδώ) είναι απείρως πιο ενδιαφέρουσα από τις πολεμικές κραυγές; Εκεί θα βλέπαμε πόσο μπερδεμένη είναι και η δική μας αντίληψη αυτού του μέσου που θεωρούμε ότι γνωρίζουμε τόσο καλά. Ίσως τότε να βλέπαμε, ας πούμε, ότι η χαρωπή μπλογκοκενωνία δεν είναι παρά ένα artifact της lilinas.

Νύσταξα όμως και φοβάμαι ότι θα γίνω ασυνάρτητος. Αφήνω τα περί θανάτου του μόνιτορ για αύριο. Και θυμίζω ότι η μεγαλύτερη δύναμη του μέσου είναι ότι μπορείς να βγαίνεις στα παράθυρα με τις πιτζάμες σου – σαν τον αλησμόνητο πρώην πρόεδρο της ΕΠΟ, τον Κώστα Τριβέλλα, αν ενθυμείστε.



4 σχόλια


1
Από: Κατ

Το άρθρο στην Athens Voice το είδες?

http://www.athensvoice.gr/titloi/titlos2.asp

24 June, 2005 στις 1:40 am
2
Από: Yorgos

Ναι Κατ, το είδα. Σπάνια περίπτωση έντυπου, επώνυμου trolling. Κατά τ’ άλλα, Bullocks =) Θα το έβαζες ποτέ πλάι στο κείμενο του Τσαγκαρουσιάνου λέγοντας “ορίστε, τάλε κουάλε”;

24 June, 2005 στις 10:30 am
3
Από: S G

much ado about nothing…

24 June, 2005 στις 3:18 pm
4
Από: Yorgos

Μμμ δεν είμαι σίγουρος ότι είναι “about nothing.” Ακόμα κι αν ο σημερινός τζερτζελές είναι τελικά intramurals δημοσιογράφων, stakes υπάρχουν. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, όλα αυτά θα επηρεάσουν μακροπρόθεσμα την οικολογία των μήντια και στην Ελλάδα.

24 June, 2005 στις 11:20 pm