Μετρημένες Αναλύσεις: Roy, Kepel, Mamdani


Ας τελειώνουμε με απλουστεύσεις του στυλ “μπόμπες εσείς, μπόμπες κι αυτοί”. Ο φασισμός των αποκλεισμένων είναι πλέον συστημική νόσος του Παγκόσμιου Χωριού™. Οι πολιτικές λύσεις στη Μ. Ανατολή είναι απαραίτητες για τον περιορισμό του, όχι όμως και αρκετές για την εξάλειψή του.

Αξίζει να διαβάσετε το op-ed του Γάλλου πολιτικού επιστήμονα και μελετητή του σύγχρονου Ισλάμ, Olivier Roy, στους χτεσινούς NY Times. Πολύ ενδιαφέρον και το σχετικό review essay του Mahmood Mamdani, συγγραφέα του πολύ δυνατού Good Muslim, Bad Muslim.



3 σχόλια


1
Από: alberich

Η παράλληλη ανάγνωση των θέσεων του Keppel και του Roy, αποκαλύπτει ότι πρόκειται στην πραγματικότητα για δύο προβλήματα. Ο εκφασισμός σαν συνέπεια του αποκλεισμού τόσο σε επίπεδο χωρών (μέση ανατολή και μουσουλμανικές χώρες γενικότερα) όσο και σε επίπεδο ομάδων εντός του δυτικού κόσμου.
Οι πολιτικές ηγεσίες της δύσης αισθάνονται αρκετά ισχυρές στρατιωτικά για να αντιμετωπίσουν ένα εκφασισμένο κράτος κάπου στην Ασία, αλλά αμήχανες μπροστά στο εσωτερικό πρόβλημα.Είναι αρκετά οξύμωρο κυβερνήσεις όπως του Μπους που υιοθέτησαν τον ανορθολογισμό την απλοικότητα και εν τέλει έναν δυτικό φονταμενταλισμό σαν εργαλείο κοινωνικής μηχανικής , να βρίσκονται τώρα στην ανάγκη να διαπιστώσουν ότι απειλούνται οι “αξίες μας”. Μοιαζει σαν ένα νέο είδος ψυχρού πολέμου με τη διαφορά ότι η αντίστοιχη “Μέκκα του σοσιαλισμού”( mo pun intended) είναι πλέον η φαντασιακή ούμα που λέει και ο Roy και ο νέος ιδεολογικός μύθος -θρησκευτικός/μουσουλμανικός μόνο ως προς το περιτύλιγμα – συγκροτείται από το ρεπερτόριο της αμφισβήτησης της ανοιχτής κοινωνίας από την δυτική διανόηση.

24 July, 2005 στις 3:15 am
2
Από: yorgos

Πολύ ωραίο σχόλιο. Μια (δυτικού bias) “καθαρή” ιστορία των ιδεών μπορεί φαντάζομαι να αξιολογήσει τον Ψυχρό Πόλεμο ως εμφύλιο μεταξύ δύο ρευμάτων του ευρωπαϊκού διαφωτισμού, και αυτόν το σημερινό ως τελικό γύρο ενός άλλου δυτικού εμφυλίου – εκείνου μεταξύ Γερμανών ρομαντικών και ‘διαφωτιστών’. Πρακτικά όμως, όλα αυτά έχουν λίγη αξία – άσε που είναι τελικά και στη βάση θεωρητικών κατασκευασμάτων σαν αυτό του Huntington.

Ο εντοπισμός και η καταπολέμηση των αποκλεισμών (που φυσικά ενδημούν και στις ισλαμικές κοινωνίες), αντίθετα, είναι μάλλον το κλειδί του πολέμου. Mακάρι, μετά και τα τελευταία γεγονότα, οι σύγχρονοι δυτικοί πολέμαρχοι να καταλάβουν ότι ο λεγόμενος ισλαμοφασισμός δεν είναι φαινόμενο αποκλειστικά πολιτικό, ή αποκλειστικά πολιτισμικό, αλλά πολιτικό και πολιτισμικό και κοινωνικό μαζί. Ότι οι επόμενες επιθέσεις αυτοκτονίας σε δυτικές πόλεις είναι πολύ πιθανό να στελεχωθούν από μετανάστες 2ης και 3ης γενιάς, που μεγαλώνουν σε μέρη σαν το γκέτο της Courneuve στα βόρεια προάστεια του Παρισιού (κάποτε σπίτι του εξόριστου Χομεϊνί – με 51% ανεργία στο δημογραφικό μπλοκ των 19-25 σήμερα).

Ως γνήσιος link-dumper δεν μπορώ να μην κάνω και 2 σχετικές παραπομπές:
* Μιλώντας για το Παρίσι: βρήκα αυτό το άρθρο στο δεξιό City Journal ενδιαφέρον, παρά τις ακραίες απόψεις και τον υφέρποντα ρατσισμό του συγγραφέα.
* Μια ματιά στην ψυχοσύνθεση του “μετανάστη-επαναστάτη” 2ης και 3ης γενιάς από τον πολυσυζητημένο Dilpazier Aslam, που απολύθηκε απ’ το Guardian λίγο μετά το σχόλιό του για τις επιθέσεις της 7/7.

24 July, 2005 στις 3:43 pm
3
Από: alberich

Μπα, δεν είναι Χάντιγκτον γιατί στο δικό μου μοντέλο η σύγκρουση υπάρχει διαχρονικά και διαπερνά τα σύνορα.
Μάλλον στον C.P. Snow οφείλει περισσότερα και εν πάσει περιπτώσει είναι μια περιγραφή.
Θα συμφωνήσω λοιπόν ότι τα αίτια είναι υλικότατα και ότι το κλειδί είναι η άρση των κραυγαλέων αποκλεισμών, με την έννοια ότι τότε θα υπάρχουν πολύ λιγότεροι επαναστάτες που ψάχνουν για αιτία.
Πάντως μια και ανέφερες τον Χάντιγκτον δες και εδώ για να καταλάβεις ότι οι εξουσίες κάνουν τους δικούς τους υπολογισμούς.

24 July, 2005 στις 11:40 pm