Το παράδοξο του “καλού Σαμαρείτη”


Ευχή και κατάρα τελικά η ύπαρξη (ή προσδοκία ύπαρξης) πρόνοιας και οικονομικής βοηθειας μετά από καταστροφικά γεγονότα; Μ.- 


 

9 σχόλια


1
Από: Roark

Άντε τώρα να αποδείξω ότι δεν είμαι ελέφαντας, και ότι δεν είχα υπόψη μου αυτό το κείμενο όταν έγραφα κάτι πάρα πολύ παρόμοιο. lol

7 September, 2005 στις 12:24 pm
2
Από: yorgos

Είναι ενδιαφέρουσα η ιδέα της ενσωμάτωσης του κινδύνου στο κόστος ζωής. Θα μπορούσε να είναι και πρακτική – αν η Ν. Ορλεάνη ήταν μεσοαστικό προάστειο =) Tα λιμνάζοντα underclasses, που είναι αποκλεισμένα από την αγορά και δεν έχουν πολιτική εκπροσώπηση, παραμένουν αόρατα και στην ανάλυση του Becker. Το μόνο συμπέρασμα που μπορεί να εξαχθεί γι’ αυτά είναι ότι δε θα έπρεπε να υπάρχουν καν στην πόλη. Κι ένα δεύτερο, ελαφρώς καμουφλαρισμένο: ότι η ίδια η ύπαρξή τους είναι αποτέλεσμα του παραδόξου του “Καλού Σαμαρείτη.”

Ακόμα πιο provocative βρήκα το ερώτημα του Posner: “Αξίζει να ξαναχτιστεί η Ν. Ορλεάνη;

Roark: Ωραίο το ποστ σου. Μου δίνεις πάντως την εντύπωση ότι δε θα μπορούσες να πουλήσεις κοινωνική ευαισθησία if your life depended on it =)

7 September, 2005 στις 3:31 pm
3
Από: S G

η αγορα ευτυχως τυγχανει να ειναι πολυ πιο δημοκρατικη απο τα πολιτικα μας συστημτα γιωργο…

Ενα συστημα οπου αποφασιζει το 50% +1 μπορει υπο γενικες προϋποθεσεις να αγνοει απολυτως την γνωμη και τις αναγκες του υπολοιπου 50% -1.

Με τις αγορες αυτο ειναι σχεδον αδυνατο να συμβει. Υπαρχουν αγορς για σχεδον καθε αναγκη…

7 September, 2005 στις 3:50 pm
4
Από: yorgos

Δεκτό. Τί αλλαγές/βελτιώσεις χρειάζεται λοιπόν για να γίνει πρακτική η ιδέα του Becker σε πόλεις όπως η NO;

Επίσης: αυτές οι αγορές στις οποίες αναφέρεσαι υπάρχουν έξω από πολιτικά συστήματα; Είναι ανεπηρέαστες από κοινωνικούς, γεωγραφικούς και πολιτισμικούς παράγοντες;

7 September, 2005 στις 4:29 pm
5
Από: μαικωλ

Η προσδοκία της λήψης γενναιόδωρης κρατικής βοήθειας σε περίπτωση σημαντικής καταστροφής (ακόμα και αν αυτή είχε μικρή πιθανότητα στο μυαλό όλων) πιθανώς για πολλές δεκαετίες διαστρέβλωνε κίνητρα τοπικών αρχών, επιχειρήσεων και πολιτών όσον αφορά αποφάσεις π.χ. γενικότερης χωροθέτησης και κατασκευής / επισκευής φραγμάτων. Όλοι αυτοί λοιπόν (και δεν μιλάμε για τους φτωχούς της ΝΟ οι οποίοι δεν έχουν ιδιαίτερο λόγο σε αυτές τις αποφάσεις) μάλλον επέλεξαν να μην αναλάβουν την δαπάνη του κοινωνικού κόστους των αποφάσεων τους με την προσδοκία της οικονομικής βοήθειας στη μικρή πιθανότητα του “shit hittting the fan”. Και φυσικά είδαμε ποιοι βγήκαν τρομερά χαμένοι τελικά…

Κάποια ερωτήματα έχουν αρχίσει να τίθονται από τις πρώτες μέρες μετά το πέρασμα του Κατρίνα… δείτε εδώ
και εδώ.

Περί πρακτικότητας της ιδέας του Becker: Όπως γράφει και ο Kahn στο blog του (βλέπε ανωτέρω links), το πρόβλημα του παραδόξου αυτού στην συγκεκριμένη περίπτωση είναι η αδυναμία της (πολιτικής) δέσμευσης. Πως δηλαδή θα πάρει ο κόσμος σοβαρά μια κυβερνητική πολιτική που ορίζει πως δεν θα παράσχει οικονομική βοήθεια μετά από τόσο σημαντικές καταστροφές όπως και αυτή; Η δέσμευση λοιπόν δεν είναι αξιόπιστη και το παράδοξο χάνει αρκετή από την αίγλη του. Τα ίχνη κάποιων αιτιών του βαθμού αυτής της καταστροφής χάνονται πολλά χρόνια στο παρελθόν… ΄Αλλά θα συμφωνήσω με όσους σκέφτονται πως η βλακώδης αδράνεια της ομοσπονδιακής κυβέρνησης ήταν ίσως ο πιο σημαντικός παράγοντας για την τραγωδία που παρατηρούμε – με παράγοντες όπως αυτό το παράδοξο να ακολουθούν από κοντά.

7 September, 2005 στις 5:08 pm
6
Από: S G

το προβλημα της δεσμευσης ειναι ενα κλασικο προβλημα, αλλα υπαρχουν μερικες (με την εννοια του εν μερει, οχι του καμποσες) λυσεις.

Μπορει ας πουμε το κρατος να παραδιδει τον ελεγχο των κεφαλαιων για φυσικες καταστροφες σε μια τριτη ανεξαρτητη αρχη με συγκεκριμενες οδηγιες (οπως ειναι ας πουμε η Κεντρικη Τραπεζα) και δια νομου η ιδια η κυβερνηση να απαγορευεται να ανακατευεται.

7 September, 2005 στις 5:30 pm
7
Από: Tassos

Παιδιά, δε νομίζω ότι υπάρχει πολύς κόσμος που σκέφτεται σοβαρά ότι “έτσι και γίνει καταστροφή, στ’αρχίδια μου, θα έρθει το κράτος να με σώσει”. Να το πω λόγια, το disincentive της κρατικής βοήθειας σε περίπτωση θεομηνίας είναι ελάχιστο στις αποφάσεις του μέσου ανθρώπου.

Παρόλα αυτά, αν και φαίνεται απόλυτα λογικό να επιβάλεται η ασφάλιση σε περιοχές υψηλού κινδύνου – όπως π.χ. επιβάλεται για τους οδηγούς αυτοκινήτων κλπ. – νομίζω ότι δεν είναι πολύ απλό. Θυμάμαι ότι ο Δ. Παχ. μου είχε πει ότι οι ασφαλιστικές δεν ασφαλίζουν κτιριακές εγκαταστάσεις απέναντι σε σεισμούς, ή κάτι τέτοιο, εξαιτίας της ευρείας καταστροφής. Πέρα από αυτή τη σημαντική λεπτομέρεια, όσοι μένουν σε επιδοτούμενες κατοικίες θα έχουν προφανώς και πληρωμένη την ασφάλιση, ή μέρος αυτής.

Όσο για την αντίδραση του κόσμου και του κράτους μπροστά σε τέτοιου είδους καταστροφές, όπου ο ανθρώπινος πόνος περισσεύει, είναι απόλυτα φυσικό να συνοδεύεται από την παντοειδή προσφορά βοήθειας. Πιστεύω ότι ο σαμαριτισμός είναι βαθειά ανθρώπινο χαρακτηριστικό.

Τέλος, Σωτήρη, καλό το σπιν περί δημοκρατικότητας των αγορών, αλλά δυστυχώς απείρως κενό. Ούτε είναι η δημοκρατία (με την έννοια της απόφασης του 50%+1) η βέλτιστη απάντηση σε όλα τα κοινωνικά προβλήματα.

7 September, 2005 στις 7:50 pm
8
Από: S G

τασσο δεν σε πιανω.

τι εννοεις απειρως κενο? το κενο ειναι κενο, δεν ειναι απειρο… ή μηπως ειναι μονο σχημα λογου?

και προφανως η δημοκρατια του 50%+1 πασχει, αυτο λεω και γω. Αλλα οι αγορες δεν υποφερουν σχεδον ποτε απο αυτο…

9 September, 2005 στις 11:25 am
9
Από: Tassos

Σωτήρη εννοώ ότι η «δημοκρατικότητα» των αγορών συνήθως δενέχει καμιά σχέση με τη δημοκρατικότητα σε ένα πολίτευμα, ενώ δεν είναι σπάνιο να έρχεται σε μετωπική σύγκρουση μαζί της.

Πιστεύω ότι ο υπαρκτός καπιταλισμός είναι ασύμβατος με τη δημοκρατία (το τσαμπουνάω συχνά αυτό τελευταία). Time and again πολιτικές που ψηφίστηκαν δημοκρατικά αναιρούνται κάτω από την πίεση επιχειρήσεων. Insane just to think of it…

Η ουσία του προβλήματος είναι ότι το οργανωμένο χρήμα μπορεί να κάνει skew τον πολιτικό διάλογο υπονομεύοντας έτσι τη λειτουργία του πολιτεύματος.

(Απείρως κενό σημαίνει ότι δεν έχει κανένα περιεχόμενο, ούτε ένα νετρίνο 🙂

9 September, 2005 στις 4:12 pm