Ποιός θυμάται τη Ντιζόν;


Μπράβο μάγκες. Δικαιώσατε τη γενιά σας. Άντε, να σας δούμε τώρα που γίνατε επιτυχημένοι. Μπορούμε να έχουμε μια Λιέτουβα στον ημιτελικό; 


 

6 σχόλια


1
Από: talos

Όχι Λιέτουβα, βιβ λα φρανς! ευτυχώς γιατί η Λιθουανία δεν μας πήγαινε στο στιλ. Τους Γάλλους μπορούμε να τους ξανανικήσουμε (ελπίζω)!

22 September, 2005 στις 1:29 pm
2
Από: yorgos

Επειδή τους πήραμε εύκολα στον όμιλο τους φοβάμαι. Δε βαριέσαι, 50-50 θα είναι το ματς (…μετά από δύο παρατάσεις =D)

22 September, 2005 στις 2:01 pm
3

Πάντως, σύντροφοι και συντρόφισσες καταναλωτές, δεν μπορώ να μην παρατηρήσω ότι το άθλημα χάνει όλο και περισσότερο την λάμψη του, τις προσωπικότητες-μαγνήτες του, την παιγνιώδη αίσθησή του. Μην αρχίσω τις αναπολήσεις, πόσο μάλλον τις συγκρίσεις, με τους πλάβι του ιταλικού ευρωμπάσκετ ή την πρώτη dream team –πιστέψτε με, δεν το θέλετε αυτό.

23 September, 2005 στις 7:48 am
4
Από: yorgos

Ίσως να’ναι έτσι, ίσως να γεράσαμε λίγο κι εμείς σύντροφε =)

Μεγάλοι σταρ υπάρχουν ακόμα στον κόσμο της FIBA: Νοβίτσκι, Νας, Στογιάκοβιτς, Γιασικέβιτσους, Τζινόμπιλι, Σκόλα, Κιριλένκο, Γκασόλ, Ματσιγιάουσκας, Μποντιρόγκα, Γιάο. Και καλοί νέοι παίκτες υπάρχουν. Και ποιοτικό μπάσκετ παίζεται – δεν ξέρω αν είδες το Ισπανία-Κροατία απόψε. Και τα τουρνουά είναι πλέον πολύ πιο αμφίρροπα απ’ το Ευρωμπάσκετ του ’91 ή την Ολυμπιάδα του ’92.

23 September, 2005 στις 1:36 pm
5

Καλώς ή κακώς νοούμενοι σταρς υπάρχουν, το άθλημα ως τέτοιο και ως μπίζνα καλά κρατεί — το παιγνίδι όμως έχει χαθεί, και οι προσωπικότητες που ανεδείκνυε μαζί του. Συμπαθείς ο Γιασικεβίτσιους, ο Νοβίτσκι, ο Πέτζα, ο Γκασόλ, ή ο Ναβάρο αν θες, επειδή ακόμη θυμίζουν κάπως πώς ήταν το παιγνίδι. Αντίθετα, με απωθεί η έλλειψη φαντασίας του Μποντίρογκα, οι φάσεις που ο Γιάο έμαθε εγχειριδιακά κι εκτελεί σα στρατιωτάκι, τα σκριν για να σουτάρει ο [κάθε] Ματσιγιάουσκας, το καντενάτσιο των προπονητών, μη εξαιρουμένου του συμπαθούς ως παίκτη Γιαννάκη, και κυρίως τα υπερπροικισμένα ζωντόβολα τύπου Σακίλ.

Δεν ξέρω, μπορεί όντως να γέρασα και να έχω πια “μουδιάσει”…

…αλλά δεν ξέρω κι εγώ τι θα έδινα για να ξαναδώ τον Μάτζικ να χαμογελά μετά από μια ένα φαντασιακό ντελίριο που έκανε το Σπάικ Λι και τον Τζακ Νίκολσον να πεταχτούν όρθιοι, το Μπάρκλεϋ να καμακώνει όταν έπεφτε στην κερκίδα πλάι στην μελαχροινή τάχα για να σώσει την χαμένη μπαλιά, τη σφιγμένη γροθιά του Τζόρνταν αφού χόρευε μια άμυνα, τα ανοιχτά χέρια του Γιούιν όταν επέστρεφε αφού είχε καρφώσει πάνω από δυο-τρεις, τα μεθυσμένα τρίποντα του Μάλιν και τα παλαβά σουίνγκς του Αίζάια, τον Λάρυ να τρελαίνει τον κόσμο στην προσποίηση, τον Μότσαρτ να χαζεύει τους αντιπάλους [κατά προτίμηση τον αδελφό του] στην τρίπλα, τον Οσκάρ να τα βάζει από το Ρίο, τον Κούκοτς να βρίσκει τους άλλους δίχως να βλέπει, τον Ντανίλοβιτς να βάζει τα τρίποντα το ένα πίσω απ’τ’άλλο για να πικάρει την κερκίδα –την όποια κερκίδα– που τον έβριζε εν χορώ. Ας μην συνεχίσω.

Πες με περίεργο, πες με υπερβολικό, αλλά όσο τεχνικά άρτιοι και να είναι οι καινούργιοι, τους λείπει αυτή η μαγεία του παιγνιδιού, μου μοιάζουν υπερβολικά pros, εξειδικευμένοι ηλίθιοι, με πολύ λίγες εξαιρέσεις. Φταίει το zeitgeist; Τι να πω. Ίσως.

23 September, 2005 στις 6:08 pm
6
Από: yorgos

.. το Ρέτζι στο MSG, το πικ εν ρολ στο Σολτ Λέικ Σίτι, τη μπέιζμπολ πάσα του Γιαννάκη στο Γκάλη (αργότερα στο Ζάρκο), το σόου του Μπόμπαν Γιάνκοβιτς, που έδινε ενδιαφέρον στις βαρετές Τετάρτες του Κόρατς.

Ωραίο σχόλιο – και να ‘θελα να διαφωνήσω δε μου βγαίνει. Έχει αλλάξει το μπάσκετ, αλλά πρέπει να σε παρηγορεί το γεγονός ότι η αγορά ακόμα επιβραβεύει το ‘παιχνίδι’. Ο Στιβ Νας ήταν φέτος MVP, ο Τζινόμπιλι… people’s choice στους τελικούς, ο ΠΑΟ του Ομπράντοβιτς έκοβε 100 εισιτήρια, … =)

24 September, 2005 στις 12:34 am