No i in Team?


Λοιπόν, αυτό πρέπει να είναι το πιο σούπερ-ντούπερ νέιλμπάιτερ Ευρωμπάσκετ της τελευταίας εικοσαετίας τουλάχιστον. Ανατροπές, εκπλήξεις, παιχνίδια που κρίθηκαν στον πόντο ή την παράταση, χαμός. Οι χτεσινοί ημιτελικοί όχι μόνο δεν ήταν εξαίρεση – ο υποφαινόμενος χοροπήδαγε σα βλαμμένο, με αποτέλεσμα να χυθούν τα κόλυβα απ’ το ποτήρι της σαμπάνιας -, αλλά προετοίμασαν και με τον καλύτερο τρόπο το έδαφος για το κεντρικό δράμα του αποψινού μεγάλου τελικού.

Δύο ημιτελικοί, δύο διαφορετικές φιλοσοφίες παιχνιδιού. Ελλάδα και Γαλλία ποντάρουν στη σκληρή άμυνα και τον επιθετικό πλουραλισμό. Καμιά τους δεν έχει κλασικούς σκόρερ. Κι αν για το Γιαννάκη η επιλογή είναι θέμα αρχής (οι επιθετικές πριμαντόνες έχουν φάει πόρτα από την εθνική εδώ και χρόνια), ο Μπερζό μοιάζει να την έκανε μεσούντος του τουρνουά, βλέποντας ότι ο σταρ του, Τόνι Πάρκερ, σερνόταν όπως αρμόζει σε έναν πρωταθλητή του ΝΒΑ τέτοιο καιρό. Το slugfest ήταν αναμενόμενο και σε περίπτωση που μόλις συνήλθατε από κώμα, σας ενημερώνω ότι νενικήκαμεν, ή όπως πάει το παλιό καλό κλισέ, πέσαμε από την Ακρόπολη και βρήκαμε και πορτοφόλι – όπου πορτοφόλι πιθανότατα ο νέος go-to guy της ομάδας, Θοδωρής Παπαλουκάς.

Το δεύτερο ματς ήταν τόσο διαφορετικό, που έμοιαζε με ταξίδι στο χρόνο. Ο Λύκος της Στέππας πρέπει να το χάρηκε πολύ. Η απολαυστική μονομαχία του Ναβάρο με το Νοβίτσκι, ειδικά την τελευταία περίοδο, είχε κάτι από Γουίλκινς εναντίον Μπέρντ, Τζόρνταν εναντίον Μπάρκλεϊ, Όσκαρ εναντίον Ντράζεν. Ισπανοί και Γερμανοί έπαιξαν ένα διαφορετικό μπάσκετ, στηρίζοντας αμφότεροι την επιθετική τους παραγωγή σε έναν κλασικό σκόρερ. Νικητής της μονομαχίας αναδείχτηκε ο διαστημικός Ντιρκ, που, μεταξύ μας, σε τέτοια βραδιά, ακόμα και 50 να χρειαζόταν να βάλει για να πάει τελικό, θα τους έβαζε.

Σε λίγες ώρες οι δύο φιλοσοφίες, αν όχι οι δύο εποχές, θα βρεθούν αντιμέτωπες. Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο, είναι όμως σίγουρα η πιο χαρακτηριστική. Η Ελλάδα που έχουμε δει μέχρι σήμερα στο Βελιγράδι είναι μια ακραία και μάλλον αντιτουριστική έκδοση του πλουραλιστικού στυλ (δοκιμάστε μια σύγκριση με την παλιά Γιουγκοπλάστικα, ή τους περσινούς πρωταθλητές του ΝΒΑ, Detroit Pistons), με τη Γερμανία να δίνει σεμινάρια ρετρό επιθετικού υδροκεφαλισμού: ο κορυφαίος, ίσως, Ευρωπαίος παίκτης όλων των εποχών σε ένα one man show, περιστοιχισμένος από φιλότιμους νάνους.

Ο προπονητής του καναπέ είναι συγκρατημένα αισιόδοξος. Είναι ματς που μπορούμε να κερδίσουμε, αρκεί να πάρουμε επιτέλους και λίγο σκορ από την περιφέρεια, γιατί με Νοβίτσκι και Φέμερλινγκ η ρακέτα των Γερμανών δεν είναι ακριβώς παιδική χαρά. Αν σουτάρει όπως μπορεί ο Χατζηβρέττας, αν πάρει προσωπικές προσπάθειες ο Ζήσης απέναντι στα κοντά γκάρντ των Γερμανών, τα πράγματα θα πάνε καλά.

Κι ο Νοβίτσκι; Ο τύπος έχει τινάξει τη μπάνκα στον αέρα και πραγματικά αξίζει να πάρει το κύπελλο σπίτι του. Ελπίζω απλά ότι αυτή η τελευταία μπουκιά θα αποδειχθεί πολύ σκληρή για τα δόντια του. Αν καταφέρουμε να κρατήσουμε τους κομπάρσους – τον ψηλό, το Ρόλερ, το Γκάρετ, τον Πέσιτς – σε χαμηλά νούμερα, ο Ντιρκ θα ιδρώσει πολύ για να μας κερδίσει. Μόνο να μην πάει το ματς στον πόντο, γιατί τότε φοβάμαι ότι θα πάμε άκλαφτοι σαν τους Ισπανούς. Ή τους Γάλλους, for that matter.

Κλείνω με το μείζον ερώτημα – αυτό που δε σηκώνει αναλύσεις και σοφιστείες: Θα το σηκώσουμε το γαμημένο;

Η σωστή απάντηση είναι “Όχι βέβαια!” =)



4 σχόλια


1
Από: S G

ε οχι και ο ισως καλυτερος Ευρωπαιος!!!

Σαμπονις, Κουκοτς, Ρατζα, Ντιβατς, Πετροβιτς, Γκαλης, Έπι….

μεχρι και σαυτο το Ευρωμπασκετ ο Ναβάρρο ηταν μαλλον καλυτερος (ιδιους ποντους εβαλε, με μια πολυ πιο πλουραλιστικη ομαδα).

τεσπα, ας δουμε σημερα τι θα γινει στο Νοβιτσκι εναντιον Ελλαδας… θα δω το ματς με Γερμανους φιλους και Ισπανους πικραμενους, ελπιζω να παρουμε το αιμα της Ισπανιας πισω…

25 September, 2005 στις 7:07 am
2
Από: yorgos

Εντάξει, δύσκολες συγκρίσεις αυτές (για μένα είναι στο τοπ 3, μαζί με Σαμπόνις και Κούκοτς). Ας πούμε απλά “ο καλύτερος forward στον κόσμο” =)

Την Ελλάδα του τελικού δεν μπορούσε να την κερδίσει ό,τι και να έκανε. Το standing ovation που πήρε όταν βγήκε απ’ το παιχνίδι ήταν από τις πιο όμορφες στιγμές του Ευρωμπάσκετ.

25 September, 2005 στις 6:59 pm
3

Τους χάρηκα, όντως, στους ημιτελικούς. Ο τελικός κρίθηκε νωρίς και με άφησε, όπως και πολλούς άλλους υποθέτω, με μια αίσθηση ανικανοποίητου, παρότι υπήρξαν όντως όμορφες στιγμές, κυρίως το standing ovation για τον απελπιστικά μόνο Νοβίτσκι και το ανέβασμα του Παπαλουκά στο τραπέζι της γραμματείας.

…Αλλά [δεν άκουγες ένα “αλλά” να έρχεται καλπάζοντας;] όταν μπήκαν στο παρκέ οι 5, μαγκώθηκα· το χαμένο στο υπερπέραν βλέμμα του πρίγκηπα του σκότ… συγγνώμη, Sasha, το μεγαλόψυχο αλλά μελαγχολικό χαμόγελο του Ντίβατς, η αρχοντιά του Σάβιτς, το σκληρό ύφος του Τζορτζεβιτς και η αμηχανία του Ζάρκο με πήγαν χρόνια πίσω, στην διάλυση μιας χώρας που κάποτε την έλεγαν Γιουγκοσλαβία.

Γενικά πάντως, πλάκα είχε.

26 September, 2005 στις 7:41 am
4
Από: S G

καλα και γω σκεφτομουνα για μια ακομη φορα τι θα ειχε συμβει αν η Γιουγκοσλαβια κατεβαινε ενωμενη. Θα χτυπουσαν την Ντριμ Τιμ? (την πραγματικη, οχι τις μετεπειτα μαϊμουδες).

Παντως νταξει, καλα πηγαμε. Και πηρε και το χειροκροτημα του ο Νοβιτσκι (ενω φοβομουνα να πω την αληθεια μην τον γιουχαρουν τα χουλιγκανια…)

26 September, 2005 στις 3:55 pm