Internet Liberation: Alive or Dead?


Με μεγάλη ανυπομονησία αναμένω τo δεύτερο τεύχος του Cato Unbound (το νέο και πολλά υποσχόμενο μηνιαίο ιστο-περιοδικό του Cato Institute) που “κυκλοφορεί” από Δευτέρα στις οθόνες σας…
Από το editorial:

As the Internet burgeoned and blossomed through the early to mid-nineties, visionary manifestos about its transformative social, political, and economic potential clogged VAX accounts the world over. After a solid decade of intense commercial development, much go-go nineties prophesying now seems a triumph of Utopian hope over hard reality. Does hope of Internet liberation yet remain? Or has the bright promise of the Internet been dimmed by corporate influence and government regulation? Are ideas like virtual citizenship beyond the nation-state, untraceable electronic currency, and the consciousness expanding powers of radical interconnectivity defunct? Is there untapped revolutionary power waiting to be unleashed?

Ο top-100-διανοούμενος Jaron Lanier γράφει το κύριο άρθρο (το οποίο οι editors χαρακτηρίζουν ως mind-bending!) και οι Barlow (του EFF), Raymond, Reynolds (του Instapundit), και Gelernter σχολιάζουν.



6 σχόλια


1
Από: Avatar

Τα κείμενα του Jaron Lanier είναι από τις αγαπημένες μου διανοητικές απολαύσεις. Πολύ ενδιαφέρουσα η επιλογή και των υπολοίπων συντελεστών.

Συμμερίζομαι την ανυπομονησία σου 🙂

8 January, 2006 στις 5:59 am
2
Από: lazopolis

Κι εγώ συμμεριζόμουν την ανυπομονησία σας, αλλά απογοητεύτηκα οικτρά από το αποτέλεσμα. Πέρα από τον εκνευρισμό που μου προξενούν πάντα άρθρα που χρησιμοποιούν χωρίς λόγο πολύπλοκη, αμφίσημη και αυτοσχέδια ορολογία για να πούν πράγματα απλά, όπως αυτό του Jaron, καθώς διάβαζα το άρθρο, είχα μια σειρά από αλλεργικές αντιδράσεις, που, ως δια μαγείας, βρήκα να συνοψίζονται με διαύγεια στην απάντηση του Eric raymond.

Τί λέτε όμως κι εσείς;

13 January, 2006 στις 4:12 pm
3
Από: μαικωλ

Σωστά, oι περιπέτειες του Lanier στην περιφέρεια της αντι-αγοράς φαίνεται πως χτύπησαν γερό νεύρο από τις πρώτες ώρες τις δημοσίευσης! /. Σιγά σιγά αποδεικνύεται πως το CU πρέπει να κρίνεται από το σύνολο των κειμένων του κάθε μήνα καθώς τα συνοδευτικά άρθρα είναι ίσως πιο σημαντικά από το κύριο άρθρο (δείτε και το τεύχος του περασμένου μήνα). Επιφυλλάσομαι για update με την δημοσίευση των υπολοίπων κειμένων και της τελικής απάντησης του Lanier.

14 January, 2006 στις 1:48 am
4
Από: μαικωλ

Να και το link στο /. που δεν μου έκανε την χάρη στο προηγούμενο comment…

14 January, 2006 στις 1:52 am
5
Από: yorgos

Περιμένω κι εγώ (και θα περιμένω για κάμποσες ακόμα μέρες, αφού το debate προχωράει σε ρυθμούς Ents).

Βρήκα 2-3 ωραίες ιδέες μέσα στον πολτό του Lanier – ειδικά στο δεύτερο μισό του κειμένου του. Καταλαβαίνω βέβαια και το frustration του Raymond με τις πρώτες παραγράφους. Ο Lanier, μοιάζει να μας λέει ότι ολόκληρη η σύγχρονη ιστορία των υπολογιστών είναι ένα προβληματικό lock-in, ότι θα είμαστε όλοι πολύ καλύτερα αν η στροφή προς τους ψηφιακούς υπολογιστές (κάπου στα μέσα της δεκαετίας του ’50) δεν είχε συμβεί ποτέ. Αυτό είναι ένα από τα μεγάλα “what ifs” στην ιστορία της τεχνολογίας.

Στο στυλ των κλασσικών παρεξηγημένων visionaries τύπου Engelbart και Nelson, ονειρεύεται μια σχέση χρήστη-μηχανής την οποία αδυνατεί να εξηγήσει πρακτικά. Έχει μια χρησιμότητα αυτό. Η ατελής εφαρμογή των ιδεών του Engelbart μας έδωσε ένα user interface κατά πολύ ανώτερο του επαναστατικού, κάποτε, command-line. Η ατελής εφαρμογή των ιδεών του Nelson μας έδωσε την καρδιά του Internet. Δεν είναι καθόλου απίθανο να βρεθεί κάποιος μηχανικός που θα μεταφράσει την ψηφιακή γκρίνια του Lanier σε καλό software.

Ο ESR προσπαθεί να δώσει μια πραγματιστική απάντηση, αλλά δεν ξεφεύγει τελείως από τα ιδεολογικά του κολλήματα – μας λέει, π.χ., ότι ο εκτός Microsoft κόσμος είναι περίπου παράδεισος χρηστικότητας, ή ότι το TCP/IP αποτελεί παράδειγμα της βραχυβιότητας των lock-ins. Μ’ όλα τα καλά του, το TCP/IP θα ήταν, νομίζω, ιστορική υποσημείωση, αν δεν είχε το σπρώξιμο του Πενταγώνου. Τέσ’πα, οι cyberlibertarians μας έχουν συνηθίσει σε τέτοια ιστορικά remixes. And they’re not done yet. Ακολουθεί ο γιδοβοσκός από το Wyoming =)

18 January, 2006 στις 10:32 am
6
Από: Avatar

Οι πρώτες παράγραφοι του κειμένου του (στις οποίες στηρίζονται και πολλές υποθέσεις και συμπεράσματα του υπολοίπου μισού) πράγματι είναι αδύναμες.

Το πρώτο που μου χτυπάει άσχημα είναι η σύγκριση της βιολογικής εξέλιξης και της εξέλιξης του software. Αν και υπάρχουν παραδείγματα software, όπως κάποια computer viruses που λειτουργικά είναι σχεδόν πανομοιότυποι με τα DNA ξαδελφάκια τους, ωστόσο σαν σύνολο τα δύο “οικοσυστήματα” είναι τελείως διαφορετικά.

Ευτυχώς!

Γιατί αλλιώς το ~95% του κώδικα κάθε προγράμματος -ή το 95% των προγραμμάτων ανάλογα με το ποιο επίπεδο προτιμάτε- να ήταν άχρηστο.*

Χώρια που θα αναγκαζόμουν να κάνω uninstall σε εκατοντάδες κειμενογράφους μέχρι να πετύχω κάποιον που να δουλεύει.

Και φυσικά θα έπρεπε να περιμένουμε χιλιάδες χρόνια για την επόμενη έκδοση του Word ή του OpenOffice. Το trial & error είναι μία πολύ δυναμική αλλά και εξαιρετικά αργή διαδικασία.

*περίπου το 95% του ανθρώπινου DNA είναι άχρηστο, στατιστικά είναι επόμενο ότι εκεί συμβαίνουν οι περισσότερες μεταλλάξεις αλλά ούτως ή άλλως δεν κωδικοποιούν και τίποτα. Το ενδιαφέρον είναι ότι στα τμήματα του DNA που έχουν χρησιμότητα υπάρχουν πολύ πιο αυστηροί επιδιορθωτικοί μηχανισμοί από ότι στο υπόλοιπο (το Υ χρωμόσωμα διαθέτει DNA περιοχές που έχουν παραμένει τελείως αμετάβλητες εδώ και χιλιάδες χρόνια)

19 January, 2006 στις 7:44 am