Ντε λα Κλοάκ α λα Κουπ ντε Μοντ


Τον Αλέν τον γνώρισα το ’80 στο μικρό θέατρο της Κατρ. Μια κοινή φίλη είχε προσκλήσεις για μια παράσταση της Τρελλής του Σαγιό που ήταν σκέτο τουρ ντε φορς κι είχε εξιτάρει τότε τη Σορβόνη. Πιάσαμε κουβέντα στο διάλειμμα. Την ξαναπιάσαμε στο φουαγιέ, μετά το τέλος. Με κέρδισε αμέσως αυτό το βλέμμα. Πάλευαν μέσα του ο ποέτ κι ο ναυαγός της Βερτμύλερ – πότε κατς και πότε καποέιρα. Και το χαμόγελο….

Αδειάζοντας το περίσσευμα της σαγήνης μου, του πρότεινα να πάμε για ένα βερμουτάκι στο καρτιέ Λατέν.

Με κοίταξε συγκαταβατικά – ακριβώς το βλέμμα που μου είχε ρίξει αργότερα η Βάσω η Παπανδρέου, όταν είχα κάνει εμφάνιση πάουερ ντρέσερ στο συνέδριο του ’84.

“Δήμητρα, υπάρχει μόνο ένα μέρος να πας μετά από την Τρελλή του Σαγιό.”

Και έτσι τσιμπήσαμε κεμπάπ σ’ ένα βρώμικο (δεν ακούμπησα), πήραμε το πιο φτηνό Μποζολέ απ’ το πρώτο αλιμαντασιόν και κατεβήκαμε.

Δε θα ξεχάσω ποτέ αυτό το υπέροχο παραλήρημα. Χορεύαμε στους στενούς διαδρόμους του υπονόμου, μόνοι, κάτω από μια πηγμένη Αβενύ Φος. Μπροστά μας παρήλαυναν οι ήρωες του Ουγκώ, ζωντάνευαν τα μανκέν του εξαίσιου Ναντάρ, οι μυρουδιές της επανάστασης νότιζαν την ατμόσφαιρα της Γκραντ Κλοάκ — οι ηρωικές τραβεστί, η Κομμούνα, η κουμμούνα η Ροζά Λυξαμπούρ να ποζάρει με το Λεό της για τον Αντριάν Τουρνασόν (πυροβολημένο αδερφό του εξαίσιου Ναντάρ), η Νάνα Μούσχουρη να τραγουδά το ‘Πτι Παπά Νοέλ’ κι η Κλοάκ ν’ αντηχεί κι η μελοντί να φτάνει μέχρι το μαρτυρικό Μονφοκόν.

Κι η δική μας φωνή να σπάει, καθώς ουρλιάζαμε “Φουτέβούυυ Ωσμάν! Κονάρρρρ!” (δεν είχαμε ακόμη εξορθολογισθεί).

Το φλερτ δεν τελεσφόρησε (ας όψεται ο Σταμάτης, ταμίας της τοπικής Κιάτου, που περίμενε πίσω στην πατρίδα), αλλά η φιλία με τον Αλέν μέστωσε. Περάσαμε μαζί ουκ ολίγα καλοκαίρια στα ανέμελα κατρ-βαν – πότε στο πατρικό του στην Αντίμπ, πότε με την αθηναϊκή τρελλοπαρέα στο εξοχικό της Μαριαέλενας στη Λούτσα. Κι η φιλία κράτησε σε πείσμα του χρόνου, που, λες κι ήθελε να μας δοκιμάσει, βάραινε τον Αλέν κι άφηνε εμένα ανέγγιχτη.

*

Τα καλά νέα ήρθαν πέρσι, αρχές Φλεβάρη. Εφτά τη νύχτα χτύπησε το τηλέφωνο στο Κλάκσβικ.

“Κάθεσαι Δήμητρα;”

“Εεε.. έχω δώσει τον καναπέ για..”

Με διέκοψε. Δεν κρατιόταν.

“Πριν μια ώρα μου τηλεφώνησαν απ’ την εφεφέφ Δήμητρα. Την πήρα τη δουλειά!”

Σεκρετέρ ντ’ εκίπ νασιονάλ ο Αλέν μου, ο πτι πρενς ντε λα Κλοάκ! Ήταν ενθουσιασμένος. Θ’ άφηνε επιτέλους τη μίζερη δουλίτσα στον ΟΣΕ της Τουλούζ και θ’ άνοιγε τα φτερά του. Από μικρός τη λάτρευε τη μπάλα – με είχε σύρει κι εμένα δυο-τρεις φορές να δούμε την αγαπημένη του Σεντ Ετιέν (πλήξις). Ποιός θα το φανταζόταν ότι 25 χρόνια αργότερα τα παιδικά όνειρα θα πραγματώνοντο; Ότι ο Αλέν θα γινόταν μεγαλοπαράγων!

*

Προ δύο εβδομάδων με προσεκάλεσε να τον συνοδέψω στη Γερμανία για την κουπ ντε μοντ ντε λα Φιφά. Η αλήθεια είναι ότι δε με εξιτάρει αυτή η χώρα. Είναι σκέτο κλισέ. Κι οι Γερμανοί απαίσιοι – ρομπότ κανονικά. Αλλά η κουπ ντε μοντ μουσκεύει και την πιο στεγνή μανταλιτέ.*

Η Δήμητρα δεν αφήνει τέτοιες ευκαιρίες να πετάξουν, σεραμί. Ανέβαλα τα γυρίσματα στο Λίτλα Ντίμουν για τον Αύγουστο και έφυγα σούμπιτη να βρω τον Αλέν στους πρόποδες της Γραντ Μοτ, του θρυλικού παγετώνος** στις γαλλικές Άλπεις, όπου η ομάδα είχε μαζευτεί συν γυναιξί και τέκνοις για χαλαρές προπονήσεις και μπόντινγκ. Περάσαμε υπέροχα και τα παιδιά εξαιρετικά, σεμνότατα (μ’ εξαίρεση έναν ψηλομύτη Αφρικέν που περιέφερε τη μοντέλα σύζυγό του στο σαλέ και δεν καταδεχόταν να μας πει κουβέντα).

Μόνη στεναχώρια που δεν κατάφερα να ανέβω τη Γκραντ Μοτ μαζί με την ομάδα την περασμένη Πέμπτη. Επισήμως είχα μια ελαφρά αδιαθεσία. Ανεπισήμως είχα ξεχάσει το υπακτικό στην Κλακσβίκη και δεν μπορούσα να περπατήσω – τα γαστρεντερικά του νευρικού ταξιδιώτου…. Έτσι έμεινα στο σαλέ και παίξαμε μπιρίμπα με τον Αλέν και τον φαλακρό τερματοφύλακα (Φαμπρίς νομίζω..) που είχε πονάκια και δεν ανέβηκε.

Απ’ την Τιν έφυγα κατευθείαν για Στουτγάρδη. Ο Αλέν ήθελε να τους ακολουθήσω στο Σαιντ Ετιέν που θα παίζανε κάποιο ζε αμικάλ, αλλά δε θα άντεχα την πλήξι. Θα ανταμώσουμε μεθαύριο εδώ στο υπέροχο Γκραφ-Ζεπλέν. Και το μεγάλο ταξίδι θα ξεκινήσει. Παίζουμε με την Ελβετία την Τρίτη. Το είπα και στο Ρεϋμόν προχτές. Δε φεύγω από τη Γερμανία χωρίς την Κουπ.

Α μπιαντό σεραμί ε βιβ λε Μπλε!

* Έπρεπε να δείτε τον Ορέστη τον Κολοζώφ πως χόρευε όταν οι Ρώσοι έριξαν έξι γκολ στην.. δε θυμάμαι τώρα – παλιά ήταν πάντως, όταν η ομάδα φορούσε ακόμα τα κόκκινα. Ή ακόμα και πέρσι, όταν η Αγκόλα κέρδιζε στην κουπ ντ’ Αφρίκ – έχει δώσει αγώνες για την Αγκόλα ο Ορέστης.

** α προπό: στη Γκραντ Μοτ είχε βρει τη νέμεσι της η Φρειδερίκη Ντανμάν – θα ενθυμείστε τη σπαρταριστή ιστορία με τους στασιαστάς του Μπορντόι. Λίγα χρόνια μετά την περιπέτεια στο διοικητήριο του Τορσάβεν, η πτωχή συνταγματάρχις-μαιτρές του βασιλέως της Δανιμαρκίας ξεκίνησε με το αντουράζ της για εκδρομή στις Άλπεις. Την είχε πείσει η βλαμμένη η οικονόμος της (που οι κακές γλώσσες λέγανε ότι δεν ήτο καθόλου βλαμμένη) ότι στη Γραντ Μοτ θα έβρισκε τάχαμου Μπρυγκελικά τοπία. Τον κακό της τον καιρό. Ένα παγόβουνο του κερατά ήταν τότε η Γκραντ Μοτ, ακμαζούσης της μικράς εποχής των παγετώνων. Η Φρειδερίκη δε γύρισε ποτέ, ο βασιλεύς έχυσε κροκοδείλια δάκρυα για μερικές μέρες και στη συνέχεια έπνιξε τον πόνο του στον κόρφο της οικονόμου.



4 σχόλια


1
Από: kukuzelis

Με το που διάβασα στο μόνιτορ «Τον Αλέν τον γνώρισα το ‘80» ήξερα πως είστε σείς. Το ύφος σας είναι τουταφαί ρεκονεσάμπλ. Θα μου επιτρέψετε, ελπίζω, ένα δωράκι.

7 June, 2006 στις 1:02 pm
2
Από: Γιαννης

Wellcome back τρελη ποιητρια της Κλοακ (?!)
Δε μου λες… δε βγαζεις ενα συνοδευτικο φυλλαδιο με τοπωνυμια χαρτες και επεξηγηματικο υλικο μπας και καταλαβουμε τιποτα και μεις οι αδαεις? 😉

Και σιγα μην παρει το μουντιαλ η Γαλλια. Αυτοι θα τα εχουν φτυσει πριν καλα-καλα αρχισουν τα νοκ-αουτ!

7 June, 2006 στις 2:49 pm
3
Από: yorgos

Γιάννη δεν έχει χρόνο η Δήμητρα να ασχολείται με λινκς και τέτοια – αυτά είναι για τον έντιτορ =)

Ξενιτεμένη άφησες την ομάδα να πας για σπα στο Γκραφ-Ζεπλέν κι ο Τογκολέζος αρχιερέας έπιασε δουλειά. Τέζα ο άρχοντας του σκότους Τζιμπρίλ Σισέ στο τελευταίο αμικάλ.

7 June, 2006 στις 5:08 pm
4
Από: Dimitra

Σερ’αμί Κουκουζελί ζε βου ρεμερσί. Βουζέτ μανιφίκ!

Πολύ λυπήθηκα για το παιδί που χτύπησε. Ο Αλέν λέει ότι θα το σηκώσουμε καν μεμ.

8 June, 2006 στις 12:54 pm