Οι άξονες


Χθες, εκεί που καθόμουν και έβλεπα το αισχρό «GOALYWOOD», διαπίστωσα οτι σχεδόν όλοι μας, έχουμε “άξονες”.

Τι εννοώ; όσοι από εσας συμπαθείτε και υποστηρίζετε την Γερμανία, συχρόνως αγαπάτε και τους Ολλανδούς, ενώ όσοι από εμάς υποστηρίζουμε την Ιταλία, συγχρόνως αγαπάμε την Ισπανία και την Βραζιλία. Η Αγγλία και η Γαλλία είναι λίγο έως πολύ αυτόνομες και δεν εμπλέκονται σε μασωνίες αξόνων.

Συμπέρασμα; Υπάρχουν 2 βασικοί άξονες. Ο Βαυαρικός που έχει ως παρακλάδι τους Ολλανδους και ο Μεσογειακός που έχει τους Ισπανούς ως “βοηθητική ρόδα”. Η Βραζιλία ανήκει στον 2ο άξονα λόγω πολιτισμού και νοοτροπίας.

Θα ήθελα να μάθω, αν αυτό που περιγράφω παραπάνω είναι κάτι υπαρκτό ή ανήκει στη σφαίρα της φαντασίας μου…



13 σχόλια


1
Από: S G

θα ελεγα να μην τολμησεις ποτε να πεις κατι τετοιο σε Ολλανδο ή Γερμανο. αν και φαινεται περιεργο, η μεγαλυτερη ποδοσφαιρικη εχθρα των Γερμανων ειναι με τους Ολλανδους και τουμπαλιν.

15 June, 2006 στις 7:02 am
2
Από: yorgos

Κάτι ανάμεσα σε ποδοσφαιρικές σχολές (ιταλική, βρετανική, ολλανδική, γερμανική, αργεντίνικη) και στερεότυπα (αρτίστες/ρομπότ) μου κάνουν αυτοί οι ‘άξονες’. Δε δουλεύει απόλυτα – κι αυτό το “παρακλάδι του βαυαρικού άξονα” είναι, frankly, προσβλητικό για την κορυφαία σχολή του πλανήτη! =)

Ο δικός μου είναι ο ‘άξων του Μπλάτερ’ (βορειο-κεντρο-δυτική Ευρώπη + αναπτυσσόμενες αγορές)

15 June, 2006 στις 8:17 am
3
Από: cramer 81

Νομίζω ότι η θεωρία χάνει σε πολλά σημεία, ιδιάιτερα στην Ευρώπη. Στην ταύτιση για παράδειγμα Γερμανών με Ολλανδούς διαφωνώ κάθετα. Πρόκειται για εντελώς διαφορετικές σχολές. Δεν μπορεί κάποιος να υποστηρίζει το επιθετικό και θεαματικό ποδόσφαιρο των Ολλανδών (όχι βέβαια αυτό που είδαμε την Κυριακή στην Λειψία) και ταυτόχρονα να είναι και οπαδός του γεμάτου σκοπιμότητες, προγραμματισμένου και χωρίς φαντασία ποδοσφαίρου των Γερμανών. Κάτι ανάλογο νομίζω ισχύει και ως προς τις διαφορές Ιταλικού με Ισπανικό στύλ και ούτω καθεξής.

Ίσως κάποια δόση αλήθειας να υπάρχει στην Λατινική Αμερική. Νομίζω ότι εκεί το στύλ είναι λίγο πολύ το ίδιο και δεν υπάρχουν οι διαφοροποίησεις στην ποδοσφαιρική φιλοσοφία που συναντούμε στην Ευρώπη. Αυτή όμως η ομογενοποίηση στον τρόπο παιχνιδίου (που βέβαια διαφοροποιείται από χώρα σε χώρα από το πόσο αποτελεσματικά τον εφαρμόζεις), φέρνει στην επιφάνεια άλλες διαφορές και ταυτίσεις, που διαμορφώνουν πιο συμπαγή μπλόκ οπαδών. Πιο εύκολα φαντάζομαι κάποιον να υποστηρίζει μαζί με την Αργεντινή την Ουρουγουάη και πιο δύσκολα να είναι φίλος
της Βραζιλίας και των Τσελέστε μαζί….

Και κάτι τελευταίο και σχετικό. Σήμερα ο Πανούτσος στην Sportday γράφει σχηματικά ότι οι αριστεροί υποστηρίζουν Αργεντινή, οι δεξιοί Γερμανία και η μεγάλη μάζα του χώρου του κέντρου Βραζιλία. Πέρα από το πολιτικό στίγμα, για το οποίο κάποιος μπορεί και να διαφωνήσει, συμφωνώ σε ένα. Σήμερα, παγκοσμίως, την Βραζιλία την υποστηρίζει η μεγάλη μάζα, το “κέντρο”, με το οποίο όμως πολλοί ταυτίζονται χωρίς να το πολυβασανίζουν. Διαφωνείτε π.χ ότι αν ερωτηθεί κάποιος, που δεν πολυασχολείται με ποδόσφαιρο, τι είναι στο Μουντιάλ, θα σου απαντήσει Βραζιλία:

15 June, 2006 στις 10:42 am
4
Από: Roark

Συζητούσα πριν λίγες μέρες με μια φίλη μου γιατί ο καθένας διαλέγει μια ξένη εθνική ομάδα να υποστηρίξει στο μουντιάλ. Το επιχείρημά μου ήταν περίπου ως εξής:
Αν ήμουν γυναίκα, μελαχροινή και είχα ωραίο κώλο θα ήμουν Βραζιλία. Αφού όμως είμαι άντρας, καστανόξανθος, ανοιχτόχρωμος και με μεγάλη έφεση στο αλκοόλ υποστηρίζω Αγγλία!

Νομίζω ότι το κυρίοτερο κριτήριο με το οποίο κάποιος τελικά διαλέγει είναι το κατά πόσο νιώθει ότι η δική του ψυχοσύνθεση ταυτίζεται με το στερεότυπο που έχει στο μυαλό του για κάθε λαό (σωστό ή λάθος, αν και ποτέ ένα στρεότυπο δεν μπορεί να μην είναι λάθος), και σε δεύτερη μοίρα έρχονται τα καθαρά ποδοσφαιρικά κριτήρια.

15 June, 2006 στις 12:14 pm
5
Από: Tassos

Roark, (πολύ) πιο σημαντικό από την ταύτιση που αναφέρεις είναι το projection. Κλασσικό παράδειγμα, …εγώ που ενώ είμαι φανατικός “Βραζιλιάνος” από το μουντιάλ του 82, δεν έχω τίποτε στη ψυχοσύνθεσή μου που να βρίσκεται κάτω από τον 42ο παράλληλο 🙂

Στα σοβαρά τώρα 🙂 μου είναι ακατανόητο το πώς μπορεί κάποιος να μην υποστηρίζει αυτούς που παίζουν το “όμορφο παιχνίδι”.

15 June, 2006 στις 1:31 pm
6
Από: nikoxy

Είμαι κεντρώος μεσογειακός, άρα…

[και ντρέπομαι για το Goalywοod… Θαλαμηπόλε, το εμετοδοχείο!]

15 June, 2006 στις 1:35 pm
7
Από: cramer 81

Σαφώς και είναι αδιανόητο για κάποιον να μην υποστηρίζει αυτούς που παίζουν το “όμορφο παιχνίδι”. Για αυτό Viva Argentina!!!!!
Επειδή όμως θέλω να ενημερωθώ τεχνικά για τα αποψινά ματς, τρέχω να ακούσω τα σχόλια του Ηλία του Λογοθέτη και του Γιάννη του Ζουγανέλη που είναι, μεταξύ άλλων, καλεσμένοι στο Goalywοod.

p.s: Ο Γερμανός που είναι αριστερός, υποστηρίζει άραγε την εθνική του;;;

15 June, 2006 στις 1:58 pm
8
Από: S G

χμμ ισως η θεωρια του Ροαρκ εχει καποια σωστα στοιχεια. αν και:

η βραζιλιανα που ειδα σε πολλα ΜΜΕ ηταν ξανθια με μεγαλο στηθος 🙂
οχι σοβαρα, δεν ξερω πως εξηγειται οτι παραδοσιακα γουσταρω ολλανδια αλλα φετος τεινω και προς Ισπανια.

“Ο Γερμανός που είναι αριστερός, υποστηρίζει άραγε την εθνική του;”

αν και στην γερμανια ο εθνικισμος θεωρειται τρελο φαουλ, ειδικα για αριστεριζοντες, στο θεμα της μπαλας νομιζω υπαρχει ομοψυχια. Αντρες, γυναικες, παιδια μεχρι και Τουρκοι φωναζαν χτες Deutsch-land!

15 June, 2006 στις 2:24 pm
9
Από: Roark

Δεν έχει σημασία πώς είναι οι Βραζιλιάνες στα αλήθεια. Σημασία έχει το δικό μου στερεότυπο γι’αυτές.

15 June, 2006 στις 2:33 pm
10
Από: yorgos

Δε νομίζω ότι μπορούμε να μιλάμε για ευδιάκριτες σχολές στη μετά-Μποσμάν Ευρώπη. Μόνο η ολλανδική διατηρεί κάπως τη συνοχή της, λόγω Άγιαξ. Οι υπόλοιπες μοιάζουν πλέον συστατικά σε ένα συνεχές ρεμίξ, με πιο χαρακτηριστική “κουζίνα” την Πρέμιερσιπ. Όσο περνάει ο καιρός, τα στερεότυπα θα ξεφτίζουν. (Θα ήθελα να βρω κάπου ένα καλό αφιέρωμα για το ευρωπαϊκό youth system – ποδοσφαιρικές ακαδημίες, feeder clubs, recruiting κλπ.)

Στη Λ. Αμερική τα πράγματα είναι όντως πιο ξεκάθαρα — η Βραζιλία (που είναι τελείως sui generis) και οι άλλοι.

Εγώ έγινα Ολλανδία γιατί μου άρεσαν οι κυνόδοντες του Αρνολντ Μιούρεν.

16 June, 2006 στις 1:15 am
11
Από: averel

Γερμανια – Ολλανδια; ΟΧι βεβαια. “Ηρθαμε να παρουμε τα ποδηλατα μας πισω”. Αυτο λενε οι Ολλανδοι σε καθε παιχνιδι με τους μισητους τους Γερμανους. Οταν οι Ναζι μπηκαν στο Αμστερνταμ εκλεψαν και κατεστρεψαν ολα τα ποδηλατα. Η εχθρα ειναι τεραστια. Και εγω ειμαι με τα ποδηλατα.

16 June, 2006 στις 2:30 am
12
Από: xphstosg

αν πρεπει να γινει διαχωρισμος σε αξονες γινεται σε λατιν αμερικη κ ευρωπη.τα τελευταια χρονια με το νομο bosman κ το ch leage mporoyme na poyme oti διαμορφώνεται ενα ευρωπαικό στυλ ποδοσφαιρου με τις ιδιαιτερότητες της καθε χωρας αλλά παλι ευρωπαικο ! σημειωταίο οτι οι καταξιωμενοι λατιν αγωνίζονται στην ευρώπη αρα το γνωρίζουν το στυλ αυτο.οι αξονες που βλεπεις εσυ, υποψιάζομαι οτι προκυπτουν απο τον οπαδισμο που βγαζει ο ανθρωπος γενικοτερα .και οχι εσυ προσωπικα.οι αξονες που βλεπω εγω ειναι αυτοι οι δυο μεγαλοι πολοι του παγκοσμιου ποδοσφαιρου που οι ισχυρότεροι τους αντιπρόσωποι θα αναμετρηθουν κ στο φετινο τελικο.-

16 June, 2006 στις 5:55 pm
13
Από: vassilis

Νομίζω ότι η άποψη του Roark, που αναφέρεται στα κυρίαρχα στερεότυπα που έχουμε για κάθε λαό, είναι η πλησιέστερη στην πραγματικότητα. Τα τελευταία χρόνια μάλιστα, τα στερεότυπα αυτά δεν έχουν να κάνουν μόνο με την ψυχοσύνθεση του κάθε λαού, αλλά και με το αγωνιστικό στιλ που – υποτίθεται, πλέον – ότι πρεσβεύουν. Τι “μαγεία”, άραγε έχει προσφέρει στα τέσσερα τελευταία Παγκόσμια Κύπελλα η Βραζιλία και πόσα πραγματικά καλά της παιχνίδια θυμόμαστε από αυτήν από το 1990 και μετά (τέσσερα; πέντε;); Πόσο “υπολογιστές” και “ψυχροί” μπορεί να λογιστούν οι Γερμανοί που, με το 1/3 του φυσικού ταλέντου των Βραζιλιάνων νίκησαν στην πρεμιέρα με το(εντελώς… “αντιγερμανικό”) την Κόστα Ρίκα παίζοντας φουλ επίθεση από την αρχή μέχρι το τέλος; Τελικά θέαμα είναι μόνο η ατομική τεχνική κατάρτιση κάποιων παικτών και τα “μαγικά” που θα κάνουν σε κάποιες μεμονωμένες στιγμές, ή η συνολική εικόνα μιας ομάδας που, ανεξαρτήτως δυνατοτήτων, τα δίνει όλα για να ευχαριστήσει τον κόσμο που την παρακολουθεί (η αναφορά σε Βραζιλία και Γερμανία ήταν παραδειγματική και δεν έχει να κάνει με τις προσωπικές μου ποδοσφαιρικές προτιμήσεις);
Και κάτι τελευταίο, σε σχέση με το υπεραπλουστευτικό σχήμα του Πανούτσου από τη “Sportday” περί πολιτικών και ποδοσφαιρικών προτιμήσεων, ειδικά μάλιστα για το σκέλος περί Αριστεράς και Αργεντινής: το υποστηρίζει κάποιος την άποψη, ότι οι αριστεροί είναι με την Αργεντινή, ενδεχομένως επειδή ο φίλος του Fidel Castro (και των πούρων Cohiba βεβαίως) Diego Armando Maradona δηλώνει πολέμιος του Μπους, μόνο γέλιο μπορεί να προκαλέσει. Κανείς αριστερός (ειδικά της μεσαίας ηλικιακής γενιάς) δεν θα μπορούσε να υποστηρίξει την εθνική ομάδα που πήρε το πρώτο της ΠΚ στην έδρα της υπό τη σκιά της δικτατορίας του Βιδέλα και του σκανδαλώδους 6-0 επί του Περού που άφησε για ένα γκολ εκτός τελικού την Βραζιλία (να θυμίσω δε, ότι ο – πραγματικός αριστερός – Πάουλ Μπράιτνερ δεν πήγε σε εκείνο το Μουντιάλ με την εθνική Γερμανίας ακριβώς λόγω της δικτατορίας)! Ούτε την εθνική που προκρίθηκε το 1986 σε βάρος της Αγγλίας με το “χέρι (ποιου;) Θεού (;)” Μαραντόνα (βλέπε: “καρφί σε πρώτο χρόνο”) και της βγήκε η γλώσσα για να νικήσει στον τελικό τους μετριότατους, πλην μαχητικούς Γερμανούς. Ούτε, τέλος, την ομάδα που το 1990 άφησαν εκτός 16άδας τους Σοβιετικούς με το “χέρι (ποιου;) Θεού (;)” Νο2, που απέκρουσε πάνω στη γραμμή ως άλλος υποδοχέας στη θέση 6 τη μπάλα που κατευθυνόταν προς τα δίχτυα της ομάδας του, υπό το βλέμμα του “χασάπη της Στοκχόλμης” Φρέντρικσον (ήταν άραγε τυχαίο που ορίστηκε στον αγώνα αυτό ο ίδιος που, το 1986 χάρισε στο Βέλγιο δύο γκολ οφσάιντ, πάλι στον αγώνα με τους Σοβιετικούς;). Ζητώ συγνώμη για το μακροσκελές του post, αλλά μου ήρθαν μαζεμένα και τα είπα, να ελαφρώσει η ψυχούλα μου από τις μ***κίες που διαβάζω ώρες ώρες ως “περισπούδαστη δημοσιογραφική ανάλυση.

19 June, 2006 στις 1:59 am