Εντάξει, γκριζωπή


Πολύ! Μεγάλη! Μπάλα! Αν ήταν 1982 και στον πάγκο της Σελεσάο καθόταν ο μακαρίτης ο Τέλε Σαντάνα, θα βλέπαμε την ίδια εντεκάδα και στο επόμενο παιχνίδι. Και στο μεθεπόμενο. Και μετά θα βλέπαμε το διοπτροφόρο Σουηδό να πανηγυρίζει και θα λέγαμε "τι αδικία, αυτή η Βραζιλία..." Σπουδαίο παιχνίδι κι από τους Ιάπωνες του Ζίκο. -y 


 

4 σχόλια


1
Από: Tassos

χεχεχε, ο χοντρονάλντο επέστρεψε! Όλοι εμείς οι άσχετοι με το άθλημα πανηγυρίζουμε!

22 June, 2006 στις 4:45 pm
2
Από: dpant

Εύκολες οι μετά Χριστόν προφητείες, αλλά εδώ έχουμε σε πλήρη εξέλιξη άλλη μια παλιά αγαπημένη τελετουργία, κι απορώ που η πολυμαθέστατη συντροφιά την έχει αφήσει τόσες μέρες ασχολίαστη: η Βραζιλία ξεκινάει παραδοσιακά με μέτριες εμφανίσεις και πατάει το γκάζι από το τρίτο ματς του ομίλου και μετά.

Θυμίζω τις πιο πρόσφατες ψυχοφθόρες πρεμιέρες με Τουρκία το ’02 και Σκωτία το ’98, αν και βέβαια η all-time classic ψυχοφθόρα πρεμιέρα ήταν εκείνο το θρυλικό 2-1 με τη Σοβιετική Ένωση το ’82 στη Σεβίλλη. Για κάποιους από μας, στην τρυφερή ηλικία των περίπου δέκα Μαΐων, εκείνο το ματς καθόρισε εν πολλοίς τη δια βίου ψύχωση με το μουντιάλ.

22 June, 2006 στις 5:24 pm
3
Από: yorgos

Σωστός. Δε θυμάμαι πάντως σε πρόσφατα Μουντιάλ η μεταμόρφωση να έχει συνοδευτεί από τέτοιας έκτασης αλλαγές στο σχήμα της ομάδας.

Από αυτή την άποψη, ο Παρέιρα δεν έχει τον ευχάριστο πονοκέφαλο για τον οποίο έκανε λόγο στη συνέντευξη τύπου, αλλά μια σειρά από ‘πολιτικά’ προβλήματα.

Το 4-2-2-2, με Αντριάνο-Ρονάλντο μπροστά, είναι πλέον ηλίου φαεινότερο ότι θα πρέπει να αντικατασταθεί από το σημερινό 4-2-3-1, με τον πολύ καλό Ρομπίνιο να παίρνει τη θέση ενός εκ των δύο χοντρών. Βάσει απόδοσης στα δύο τελευταία παιχνίδια, αλλά και εμπειρίας και κλάσης, ο φορ αιχμής θα πρέπει να είναι ο Ρονάλντο. (Αν συνεχίσει στους χτεσινούς ρυθμούς, θα τελειώνουμε επιτέλους και με το μοδάτο Ρονάλντο-bashing)

Ακόμα πιο δύσκολα είναι τα πράγματα πιο πίσω. Η συνεισφορά του Ζουνίνιο στην ανάπτυξη του παιχνιδιού της Βραζιλίας σήμερα ήταν τεράστια. Έδωσε ουσία και ηρεμία – ήταν, νομίζω, ο Πίρλο του Κακά κι ο Ντέκο του Ροναλντίνιο – χωρίς να κόβει το φρενήρη ρυθμό του παιχνιδιού. Στη Βραζιλία ήδη φώναζαν για τη μη χρησιμοποίησή του. Μετά τη σημερινή εμφάνιση, ο Παρέιρα θα πρέπει να βρει μια πολύ καλή δικαιολογία για να τον αφήσει στον πάγκο. Ο Έμερσον κι ο Ζε Ρομπέρτο είναι καλύτεροι ανασταλτικά, αλλά δεν μπορούν να φτιάξουν παιχνίδι όπως ο Περναμπουκάνο. Και φυσικά, δεν υπάρχει άλλος σαν κι αυτόν στις στημένες μπάλες – ούτε ο Ροναλντίνιο. Θα ρισκάρει όμως ο Παρέιρα να αδυνατίσει κι άλλο την ήδη ύποπτη άμυνά του; Κι αν ναι, ποιός θα μείνει έξω;

Ο τελευταίος πονοκέφαλος αφορά τα άκρα. Οι Ζιλμπέρτο και Σισίνιο έπαιξαν με τέτοια ενέργεια και όρεξη, με τέτοια διάθεση για επίθεση και trademark αδιαφορία για τα αμυντικά τους καθήκοντα, που έκαναν τους Καφού και Ρομπέρτο Κάρλος να μοιάζουν συνταξιούχοι. Είμαι σίγουρος ότι ο Παρέιρα θα αποφύγει για την ώρα να πικάρει τους δύο βετεράνους, αλλά κάτι μου λέει ότι αυτή η κουβέντα θα επανέλθει, με μεγαλύτερη ένταση, στη συνέχεια του τουρνουά.

22 June, 2006 στις 8:08 pm
4
Από: Oneiros

Για κάποιους από μας, στην τρυφερή ηλικία των περίπου δέκα Μαΐων, εκείνο το ματς καθόρισε εν πολλοίς τη δια βίου ψύχωση με το μουντιάλ.
Έτσι ακριβώς. Και με τη Βραζιλία. Όσο και να γινόμαστε σνομπ ώρες ώρες, για πολλούς είναι η επίσημη αγαπημένη στο ποδόσφαιρο, για παιχνίδια σαν και το χθεσινό (they make it seem so easy and fun), και για την συνέχεια που έχει τελικά με όλες τις Βραζιλίες του παρελθόντος (σα να είδα τον Φαλκάο, τον Σόκρατες, τον Μπεμπέτο, τον Ταφαρέλ, ακόμα και τον Ζίκο να φοράνε για λίγο τα κίτρινα χτες).

Spot on η ανάλυση, Γιώργο. Ελπίζω μόνο οι πολλές επιλογές να οδηγήσουν σε άμιλλα και καλά παιχνίδια κι όχι σε φαγωμάρα, μέχρι το τέλος της διοργάνωσης.

23 June, 2006 στις 1:04 am