Ποιος θα κλάψει για σένα, Αρχεντίνα?


Ο πολύπαθος λαός σου σίγουρα ναι, ο editor του RT σίγουρα όχι. Και για τους ουδέτερους, πικρή η γεύση του αποκλεισμού σου, αλλά γρήγορα θα ξεχαστεί, γιατί το θέαμα ήταν μέτριο και οι ταρζανιές με τον Bierhoff όταν ήρθε το τέλος δεν ταίριαζαν στους παιχταράδες σου.

Ήρθε λοιπόν και πέρασε η γιγαντομαχία, και (δυστυχώς) είχε από το πρώτο ως το τελευταίο λεπτό ατμόσφαιρα και ρυθμούς τελικού, όπου δεν υπάρχει αύριο, και δε χωράνε ρίσκα, και τα νεύρα είναι τσιτωμένα ως εκεί που δεν πάει, και το παιχνίδι παίζεται πιο πολύ στα κεφάλια των προπονητών παρά στο χορτάρι. Κι έτσι μοιραία μπάλλα πάλι δε χορτάσαμε, κι αρχίζει τώρα να μας τρώει η αμφιβολία αν θα δούμε τελικά έστω ένα ματς φέτος από αυτά που μένουν αξέχαστα.

Πιο πολύ κολλημένος με τα τεφτέρια του πάντως μου φάνηκε ο Pekerman παρά ο Klinsi. Το ‘χε σχεδιάσει προφανώς στριμόκωλο το παιχνίδι, χωρίς διαδρόμους, γι’αυτό ίσως θυσίασε την ταχύτητα του Saviola, κι έβαλε το ταυρί τον Tevez να βασανίζει στα αριστερά από το πρώτο λεπτό τον Friedrich, που ήταν υποτίθεται ο αδύναμος κρίκος των Γερμανών. (Ο Friedrich βέβαια παραδόξως όχι μόνο άντεξε αλλά ήταν και από τους κορυφαίους).

Έξω κι ο Cambiasso, πιθανότατα εκ προμελέτης κι αυτό, για να είναι φρέσκος προς το τέλος να αντικαταστήσει τον σκυθρωπό tanguero Juan-Ramon, που τον έσκασαν όπως ήταν αναμενόμενο κάποια στιγμή στο κυνηγητό και τις μονομαχίες οι Frings (κυρίως) και Ballack. Κι εκείνη η περίεργη αλλαγή βέβαια του Cruz, την ώρα που όλοι ψηνόμασταν για κάνα μαγικό του Messi. Όποιο site κι αν άνοιξα του τα χώνει χοντρά του entrenador γι’ αυτό το τελευταίο, αν και δε νομίζω πως ήταν τόσο παράλογη κίνηση.

Το σενάριο έχει ως εξής: μένουν σχεδόν δέκα λεπτά και είσαι μπροστά στο σκορ. Έχεις δυο τρεις άφταστους κόφτες-καλλιτέχνες στο κέντρο, τους καλύτερους του κόσμου, που δεν πουλάνε ποτέ τη μπάλλα ούτε ποτέ κουράζονται, έχουν βραχυκυκλώσει επί ογδόντα λεπτά τον αντίπαλο κι ελέγχουν κατά διαστήματα το ρυθμό λες και είναι σε προπόνηση. Πιστεύεις πως ο μόνος τρόπος πλέον να απειληθείς είναι από στημένη φάση. Σου μένει μία αλλαγή. Ο Crespo έχει εμφανώς ψοφήσει, πρέπει να τον βγάλεις. Ξέρεις ότι σε κάθε τυχόν στημένο θα κατεβούν στην περιοχή σου να σου κλείσουν το σπίτι τα δυο δίμετρα ντερέκια αντίπαλα σεντρεμπάκ (sic :-)). Τι κάνεις?

Elementary Watson!, αφήνεις στον πάγκο τον κοντούλη μάγο, που και να τον βάλεις ίσως και να μη προλάβει να ακουμπήσει καν το τόπι, βάζεις ένα δίμετρο ντερέκι σεντρεφόρ να βγουν τα μαρκαρίσματα.

Και μετά χάνεις. Έτσι απλά.

Διότι απέναντί σου είναι οι Γερμανοί, που η φράση-κλισέ “τέρατα ψυχραιμίας κι αυτοπεποίθησης” δεν αρκεί για να περιγράψει το πόσο πολύ αντέχουν στην πίεση.



15 σχόλια


1
Από: S G

μιλησες καλα. για μενα παντως λαθος η αλλαγη του ρικελμε και κρεσπο. επισης για μενα λαθος η αλλαγη αυτου του κρους αντι για μεσσι. βεβαια κατι παραπανω ξερει ο προπονητης της αργεντινης απο τον ταπεινο εμενα, αλλα και παλι, λαθος νομιζω…

απο την αλλη, οι γερμανοι δεν το περιμεναν αυτο που εγινε/ μετα το 1-0 ταχαν βαψει ολοι εδω μαυρα.

εγω ομως το περιμενα εν μερει, ειπαμε γερμανια, πρωσικες αρετες κτλ 😉

μπραβο στον κλινσμαν για την οπως παντα επιτυχημενη τακτικη του.

30 June, 2006 στις 8:30 pm
2
Από: vassilis

Συμφωνώ απόλυτα και επαυξάνω με την τεχνικά άψογη ανάλυσή σου.
Πριν όμως φτάσουμε στο τελευταίο δεκάλεπτο, λάβε υπ’ όψη σου ότι η Αργεντινή σκόραρε με μια κεφαλιά από έναν διπίθαμο που πήρε μια κεφαλιά μέσα από την καρδια της γερμανικής άμυνας, όταν έκλεισε ο θεός τα μάτια του. Ηταν δηλαδη μπροστα με ενα τυχαιο γκολ. Αρα η μετα-μαραντονα Αργεντινη δεν ειναι και πολυ σοι μου φαινετα. Συγνωμη αν λεω βλακειες ε?

1 July, 2006 στις 2:11 am
3

Εγώ είμαι ελαφρώς άσχετος με τα τεχνικά θέματα του ποδοσφαίρου. Θα πω απλά πως οι Αργεντίνοι μου φάνηκαν πολύ κωλόπαιδα στο συγκεκριμένο παιχνίδι οπότε και καλώς έχασαν.

1 July, 2006 στις 2:46 am
4
Από: cramer 81

Για την φάση του ύπουλου τραυματισμού του Αμποτανσιέρι από τα “καλά παιδιά” της Γερμανίας υπάρχει κάποιο σχόλιο; Για τις “καλωσυνάτες και ευγενικές” ειρωνίες και χειρονομίες του Νόιβιλ με την λήξη υπάρχει κάποια επισήμανση; Λέτε και οι Γερμανοί έπαιζαν χθές δημιουργικά και τεχνικά ενώ οι Αργεντινοι κοιτάγαν πως θα καταστρέψουν το παιχνίδι…..Τέλος πάντων, νομίζω ότι αυτά τα κλισέ για τους…άγριους και μαλλιάδες Αργεντίνους που βαράνε στο ψαχνό, έχουν ξεπεραστεί εδώ και κάποιες δεκαετίες.

Για το χθεσινό μάτς δεν έχω να πω και πάρα πολλά. Το ότι φέρει ευθύνη ο Πέκρμαν είναι για μένα δεδομένο. Το ελαφρυντικό είναι ότι αναγκάστηκε σε μια αλλαγή (του Αμποτανσιέρι με τον Φράνκο) που δεν την υπολόγιζε καθόλου και που του έκανε άνω κάτω όλο τον σχεδιασμό. Στις δε δηλώσεις του μίλησε και για αναγκαστική αλλαγή του Ρικέλμε. Για την συμμετοχή του Κρούζ δίνω την ίδια ερμηνεία με τον dpant. Υπάρχει όμως και ένας εξίσου ισχυρός αντίλογος. Ότι απέναντι σε μια διαλυμένη Γερμανία, σε μια Γερμανία που έχει γονατίσει και που ποντάρει σε “φάσεις μπιλιάρδο” με σέντρες που ψάχνουν τα κεφάλια των Μέτσελντερ, Κλόζε και σία, η Αργεντινή έχει την δυνατότητα να καθαρίσει την παρτίδα με δεύτερο και τρίτο γκόλ. Αμφιβάλει κανείς ότι με Μέσι, Σαβιόλα ή Αϊμάρ στο γήπεδο, απέναντι σε μια ανοιχτή και απελπισμένη Γερμανία , η Αργεντινή θα έφευγε καβάλα στο άλογο; Αυτό ήταν το έγκλημα του Πέκερμαν, το ότι έβαλε δηλαδή χαλινάρι σε μια δύο κλάσεις καλύτερη τεχνικά ομάδα, την γύρισε πίσω και περίμενε στωΙκά την ισοφάριση ….

Η ουσία είναι ότι η Γερμανία συνεχίζει, η biancoceleste γυρνάει πίσω και πλέον για τους οπαδούς του physical ποδοσφάιρου, όπου όποιος αμύνεται καλύτερα και πρώτιστα καταστρέφει κερδίζει, έχουν αρχίσει οι χοροί.

1 July, 2006 στις 10:37 am
5
Από: yorgos

η Γερμανία συνεχίζει, η biancoceleste γυρνάει πίσω και πλέον για τους οπαδούς του physical ποδοσφάιρου, όπου όποιος αμύνεται καλύτερα και πρώτιστα καταστρέφει κερδίζει, έχουν αρχίσει οι χοροί.

Νομίζω ότι υπερβάλλετε, Κράμερ. Οι ομάδες αλληλοεξουδετερώθηκαν και κέρδισε αυτός που αμύνθηκε και κατέστρεψε λιγότερο. Ο Κλίνσι τουλάχιστον έπαιξε πραγματικό 4-4-2, με ένα αμυντικό χαφ – όχι 3.

1 July, 2006 στις 4:30 pm
6
Από: cramer 81

Διαφωνώ κάθετα. Δεν νομίζω καθόλου ότι η Αργεντινή αμύνθηκε και κατέστρεψε περισότερο από την Γερμανία και για αυτό έχασε. Που φάνηκε αυτό; Στην κυκλοφορία της μπάλλας; Στις ευκαιρίες; Απεναντίας, αν βάλεις σε μια παλάντζα τις λιγοστές φάσεις που βγήκαν, θυμάμαι πολλές περισότερες από την Αργεντινή-και σε αυτές δεν συμπεριλαμβάνω ούτε το τρελό δοκάρι του Κολοτσίνι, ούτε την κίτρινη για…”θέατρο” στον Μάξι Ροντρίγκεζ στην παράταση, σε μια φάση που κατά το BBC “television replays later suggested he had a case for a penalty”

Διαφωνώ και στο άλλο που είπες περί 3 αμυντικών χάφ της Αργεντινής. Ο Πέκερμαν ξεκίνησε μόνο με 1, τον Mascherano. Τόσο ο Maxi Rodriguez όσο και ο Lucho Gonzalez είναι ακραία χαφ, δεξιό και αριστερό αντίστοιχα. Και μην ξεχνάς ότι η Αργεντινή και η Γαλλία είναι οι μόνες ομαδές που έχουν κλασσικό δεκάρι. Αλλά και αν το δεχθώ, πάλι δεν μου λέει τίποτα. Η έννοια αμυντικό χάφ έχει για τα δεδομένα κάποιων ομάδων (Αργεντινή κατά βάση και Βραζιλία δευτερευόντως κυρίως ως προς τον Ζε Ρομπέρτο που στην πραγματικότητα είναι αριστερό χαφ) τελείως μα τελείως διαφορετικό περιεχομένο από ότι για τα ευρωπαϊκά και δη τα βορειο-ευρωπαϊκά δεδομένα. Μιλάμε για πάιχτες που είναι ολοκληρωμένοι, κόβουν, αμύνονται, ντριμπλάρουν, μοιράζουν, σεντράρουν, σκοράρουν, κάνουν 1-2, τρέχουν και ότι άλλο θες (θυμίσου μόνο το γκόλ του Καμπιάσσο με την Σερβία).

Προχθές η εικόνα του ματς μέχρι το 0-1, δηλαδή σε όλο το Α΄ημίχρονο, ήταν σαφής. Από την μία την Γερμανία που εκείνη ήταν στην πραγματικότητα πίσω από το κέντρο και δεν ανέβαινε, και από την άλλη η Αργεντινή που είχε την κατοχή,περίμενε τους Γερμανούς – μάταια- να ανέβουν για να σπάσει το πρέσσιγκ με τα γνωστά 1-2 και άλλαζε με ευκολία πάσσες στο κέντρο χωρίς όμως και να μπαίνει στην περιοχή του Λέμαν. Φοβόταν ο ένας τον άλλον. Μετά το γκόλ η Γερμανία αναγκαστικά ανέβηκε, η Αργεντινή πήγε σε δύο αντεπιθέσεις να βάλει και δεύτερο γκόλ, αλλά πλήρωσε τις λάθος επιλογές στην τελική πάσα του Ρικέλμε και τον ατομισμό του Τέβες, και τέλικα η ισοφάριση ήρθε με την καραμπόλα των κεφαλιών. Και αν στην παράταση ξεχωρίζαμε κάποιον, αυτός θα ήταν οι Νοτιοαμερικάνοι, οι οποίοι ήταν και οι μόνοι που δημιούργησαν κάποιες αξιώσεις για να αποφευχθεί η ρουλέτα.

Τέλος πάντων, γνώμη μου είναι ότι έμεινε έξω η πιο ολοκληρωμένη ομάδα αυτού του Μουντιάλ. Και τελικά τι σημαίνει άραγε αυτή η προχθεσινή πρόκριση των Γερμανών – και συνακόλουθα αποκλεισμός των Αργεντινών-; Νίκη του τεχνικού ποδοσφάιρου; Νίκη της ποιότητας;Δεν το νομίζω………

2 July, 2006 στις 3:46 am
7
Από: dpant

Συμφωνώ κι εγώ με τον Cramer, απ’ όσο είδα ως τώρα, που πλέον δύσκολα θα αλλάξει, η Αργεντινή μου φάνηκε η καλύτερη ομάδα.

Ειδικά για τους μέσους (εκτός του Ρικέλμε που υστέρησε λίγο στα ζόρικα) ό,τι και να πει κανείς είναι λίγο, απίστευτη ποιότητα.

2 July, 2006 στις 11:17 am
8
Από: yorgos

Εξακολουθώ να βλέπω λίγη υπερβολή. Αυτή ήταν η καλύτερη Αργεντινή της τελευταίας δεκαετίας τουλάχιστον, κι έχει ακόμα μπόλικο μέλλον, αλλά δε νομίζω ότι ήταν κι η καλύτερη ομάδα του τουρνουά – ούτε στα χαρτιά, ούτε με βάση τα όσα είδαμε ως τώρα. Έκανε ένα σπουδαίο παιχνίδι με τη Σερβία, αλλά πέρα απ’ αυτό δεν εντυπωσίασε κιόλας. Την Ακτή Ελεφαντοστού την κέρδισε χάρη στην αποτελεσματικότητά της, στο ‘φιλικό’ με την Ολλανδία δεν έδειξε τίποτα σπουδαίο πέρα από κατοχή της μπάλας, με το Μεξικό γλίτωσε το έμφραγμα χάρη στο αυτογκόλ του Μποργκέτι και μια γκολάρα απ’ το πουθενά.

Με τη Γερμανία επιμένω ότι έπαιξε πολύ αμυντικά – σ’ αυτό νόμιζα ότι συμφωνούμε, Κράμερ. Ξαναβλέποντας το ματς, ήταν προφανές ότι ο Μάξι (παίκτης με τεράστιες επιθετικές αρετές) είχε κυρίως το μυαλό του στο χώρο έξω απ’ το ημικύκλιο της περιοχής του Αμποντανσιέρι και σπάνια απομακρυνόταν πολύ από εκεί (μόνο μετά την είσοδο του Καμπιάσο έπαιξε κάπως πιο μπροστά). Ο δε Γκονσάλες ήταν μόνο κατά συνθήκη αριστερό χαφ – το ρόλο έπαιξε ο Τέβες, που νομίζω επιλέχθηκε επί τούτω (και για την αμυντική του συνεισφορά) στη βασική εντεκάδα αντί του Σαβιόλα. Ο Πέκερμαν έπαιξε στην ουσία 4-5-1.

Το ματς ήταν τελείως 50-50, ακόμα και στις φάσεις για γκολ. Θυμάμαι ένα καλό σουτ του Μάξι στην αντεπίθεση κι ένα σουτ του Γκονσάλες νομίζω που απέκρουσε ο Λέμαν, με τον Τέβες να σφυρίζεται οφσάιντ. Αντίστοιχα η Γερμανία είχε την κεφαλιά του Μπάλακ στην αρχή, κι ένα βολέ του ίδιου απ’ το σημείο του πέναλτι με τον τερματοφύλακα εξουδετερωμένο, που βρήκε στα σώματα. Η φάση με το Λαμ και το Μάξι στην παράταση ήταν καθαρή – δεν ξέρω τι κάπνιζαν στο BBC. Επίσης αδικείς το γκολ των Γερμανών (“καραμπόλα”) – ήταν πολύ όμορφο και ήταν στη ροή του παιχνιδιού.

Και τελικά τι σημαίνει άραγε αυτή η προχθεσινή πρόκριση των Γερμανών – και συνακόλουθα αποκλεισμός των Αργεντινών-; Νίκη του τεχνικού ποδοσφάιρου; Νίκη της ποιότητας;Δεν το νομίζω………

Αν κρίνουμε απ’ το συγκεκριμένο ματς, ήττα του επιθετικού ποδοσφαίρου θα ήταν either way. Και οι δύο ομάδες, πάντως, έχουν παίξει ποιοτική μπάλα στο Μουντιάλ. Η Γερμανία μου έχει αρέσει περισσότερο λόγω ρυθμού (γούστα είναι αυτά) και γιατί αυτό που προσπαθεί να κάνει ο Κλίνσμαν είναι επανάσταση για το γερμανικό ποδόσφαιρο. Όποια κι αν έμενε έξω θα ‘ταν απώλεια.

2 July, 2006 στις 1:33 pm
9
Από: S G

η αποψη μου ειναι στην μεση καπου. Η αργεντινη ηταν λιγο καλυτερη και αν δεν κλεινοταν χωρις λογο θα ειχε κερδισει μαλλον. αλλα αυτο ειναι και παλι ενα κατορθωμα των Γερμανων, οτι εκαναν αυτην την Αργεντινη να τους φοβαται (αν και παιδια εχω την εντυπωση οτι αυτο το μουνντιαλ ειναι απο τα πιο φοβιτσιαρικα γενικα. ολοι ξεκινανε αμυντικα και προσπαθουν να μην φανε γκολ)

“η biancoceleste γυρνάει πίσω”

biancoceleste? χμμ… ιταλικο ονομα για την Αργεντινη? ιντερεστινγκ…

2 July, 2006 στις 2:16 pm
10
Από: yorgos

Με τη Γερμανία επιμένω ότι έπαιξε πολύ αμυντικά…

Για να μην παρεξηγηθώ, το παραπάνω δεν είναι μομφή. Συμφωνώ με το dpant ότι η τακτική του Πέκερμαν ήταν λογική – παίζεις νοκ-άουτ παιχνίδι με πολύ δυνατό αντίπαλο και παίζεις εκτός έδρας. Βραχυκύκλωσε εντελώς τη Γερμανία, έλεγξε το ρυθμό, κι αν κρατούσε το 0-1, δε θα μπορούσε κανείς να του πει το παραμικρό. Το λέω όμως για να δείξω ότι αυτό το “κλαίω για την Αργεντινή” = “κλαίω για το ποδόσφαιρο” του Κράμερ είναι, πώς να το πω, λίγο ντισιντζίνιουους βρε παιδί μου.

biancoceleste? χμμ… ιταλικο ονομα για την Αργεντινη? ιντερεστινγκ…

Freudian slip? =P

2 July, 2006 στις 2:40 pm
11
Από: americo callego

Γνώμη μου είναι ότι ο Πέκερμαν δε φοβήθηκε την Γερμανία ως ομάδα, αλλά ως “δυναμική” και ως “ρεύμα”.Φοβήθηκε την εύνοια όλων των ειδών,που απολαμβάνουν πάντα οι διοργανωτές σε όλα τα μουντιάλ, την δυναμική των Γερμανών οι οποίοι από την πρώτη νίκη της ομάδας τους και ύστερα παραληρούν και βγαίνουν κατά εκατοντάδες χιλιάδες στους δρόμους, διαμορφώνοντας κλίμα, το οποίο φυσικά λαμβάνεται υπόψη από πολλούς, την αdidas και τον Μπεκενπάουερ.Δεν πίστεψε στην ουσία ότι η πρόκριση θα εξαρτιόταν από την αξία και την απόδωση των ομάδων,τομείς στους οποίους η Αργεντινή σαφέστατα υπερτερούσε.Αυτό άλλωστε φαινόταν στα ειρωνικά χαμόγελα του Σορίν και του Χάιντσε από την αρχή του αγώνα σε διαιτητικές αποφάσεις.Κατά τα άλλα για μένα ορθώς μπήκε ο Κρούς στην θέση του ξεθεωμένου Κρέσπο, εφόσον ήταν δεδομένο ότι οι Γερμανοί θα άρχιζαν απελπισμένες γιόμες και τις καραμπόλες μπας και κάνουν καμιά ευκαιρία και κλέψουν το ματσάκι, γιατί μέχρι τότε απλά δε μπορούσαν.Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι δε θα ήταν χρήσιμος ο Μέσι στις αντεπιθέσεις.Ολο το θέμα και η ζημιά ήταν ο τραυματισμός του Αμποταντσιέρι, αφού και χάθηκε ο βασικός πορτιέρο,δίνοντας τη θέση σε αυτό το “ufo”τον Φράνκο και χαραμίστηκε μία αλλαγή είτε του Μέσι είτε του Αιμάρ.Δυστυχώς πάντως γιά μία ακόμη φορά στο νέο ποδόσφαιρο η πιό θεαματική και τεχνική ομάδα βγαίνει έξω γιά να περάσει η πιό δυνατή και γυμνασμένη, κάτι που σαφέστατα είναι σε βάρος της διασκέδασής μας.Γιατί μη μου πει κανένας ότι προτιμάει να βλέπει τους διάφορους Μέλτσεντερ και Μελντεσάκερ από τους Αργεντίνους αρτίστες οι οποίοι συν τοις άλλοις είναι και “άρρωστοι” με το ποδόσφαιρο.

2 July, 2006 στις 11:13 pm
12
Από: cramer 81

Γιώργο ας αφήσουμε κάποιον που υποστηρίζει Αργεντινή και στενοχωρήθηκε ή κάποιον που την αντιπαθεί και χάρηκε. Πιστέυεις ότι θέτοντας το ερώτημα σε έναν τρίτο που ασχολείται με το ποδόσφαιρο και το αγαπά σαν θέαμα,αν σήμερα η Γερμανία παίζει πιο όμορφο ποδόσφαιρο -επαναλαμβάνω πιο όμορφο- από την Αργεντινή, θα απαντήσει καταφατικά; Την απόδοση της Αργεντινής με την Σερβία (σε ματς φωτιά και κάθε άλλο παρά φιλικό), το ότι μπήκε ένα γκόλ στο οποίο η μπάλλα άλλαξε 25 φορές πόδια, χωρίς να σηκωθεί ούτε εκατοστό από το έδαφος, πριν καταλήξει στα δίχτυα των Σέρβων, είναι ένα επίπεδο το οποίο ειλικρινά πιστεύεις ότι η Γερμανία μπορεί να το φτάσει;

Δέχομαι ότι καμιά φορά στο ποδόσφαιρο δεν νικάει πάντα αυτός που ξέρει καλυτερη μπάλλα. Υπάρχουν και άλλοι παράγοντες που δίνουν την νίκη. Εγώ όμως δεν είμαι ούτε βαθμοθήρας προπονητής, ούτε παράγοντας που θέλει τις νίκες για να έχει εισπράξεις, ούτε παίχτης για τον οποίον βαθμοί=πρίμ. Είμαι θεατής που προφανώς θέλει αντί για σκοπιμότητες και δύο ζώνες στην άμυνα, να βλέπει τεχνική, ρυθμό και ωραίες ενέργειες.

p.s: το biancoceleste είναι όντως ιταλικό…..Όμως μήπως η Αργεντινή δεν είναι ουσιαστικά μια πολυεθνική χώρα, που αποτελείται κατα βάση απο νεώτερες γενιές Ισπανών και Ιταλών (πολλών Ιταλών). Η σχέση με το ιταλικό στοιχείο είναι συνεπώς ισχυρή….όχι στο ποδόσφαιρο βέβαια.

3 July, 2006 στις 1:09 am
13
Από: vassilis

Θα ξεκινήσω χρησιμοποιώντας την διατύπωση του Cramer: “Στο ποδόσφαιρο δεν νικάει πάντα αυτός που ΞΕΡΕΙ καλύτερη μπάλα”, για να συμπληρώσω “αλλά συνήθως νικάει αυτός που ΠΑΙΖΕΙ την καλύτερη μπάλα στον συγκεκριμένο αγώνα”. Στον αγώνα Γερμανίας-Αργεντινής η δεύτερη δεν έπαιξε σε καμία περίπτωση συνολικά καλύτερα από την πρώτη. Για να ακριβολογούμε, ήταν ελαφρά καλύτερη στο μεγαλύτερο διάστημα του πρώτου ημιχρόνου, ενώ στο δεύτερο ημίχρονο, από τη στιγμή που οι Γερμανοί σήμαναν γενική αντεπίθεση, οι Αργεντίνοι άρχισαν να παίζουν το γνωστό σύστημα “γύρω γύρω όλοι, στη μέση ο Αμποντανσιέρι (και μετά ο Φράνκο)”. Βεβαίως, επειδή διαθέτει χαρισματικούς και ταχύτατους μεσοεπιθετικούς, εκμεταλλεύτηκε σε 2-3 περιπτώσεις τους κενούς χώρους που άφηναν οι Γερμανοί στα μετόπισθεν και δημιούργησε αντίστοιχες καλές φάσεις, όμως οι ίδιοι παίκτες φάνηκε ότι δεν είχαν το καθαρό μυαλό να “καθαρίσουν” το παιχνίδι, κάτι που για άλλη μια φορά απέδειξαν οι Γερμανοί ότι δεν χρειάζεται καν να το μάθουν, αφού το διαθέτουν στα γονίδιά τους. Οι Αργεντίνοι “αρτίστες” (για να χρησιμοποιήσω και τον χαρακτηρισμό του Americo) στον συγκεκριμένο αγώνα μόνο ως “αρτίστες” δεν έπαιξαν, κάτι που τους συμβαίνει πάντα όταν αντίπαλος είναι μια – το λιγότερο – ισοδύναμη με αυτούς ομάδα. Για το θέμα του κοουτσαρίσματος του Πέκερμαν, θα συμφωνήσω με αυτούς που πιστεύουν ότι παίκτες όπως ο Αϊμάρ (στη θέση του Ρικέλμε), ο Μέσι και ο Σαβιόλα (στη θέση… οποιουδήποτε) είχαν να προσφέρουν περισσότερα απ’ ό,τι μερικοί από αυτούς που, τελικά, έπαιξαν.
ΥΓ1 (Προς Americo): Σε τι ακριβώς διαφέρουν οι Αγιάλα και Χάιντσε από τους Μέτσελντερ και Μέρτεζάκερ, ώστε τους δύο τελευταίους να τους θεωρείς περίπου “άμπαλους”;
ΥΓ2: Το… “UFO” Leo Franco τυχαίνει να είναι βασικός στην Ατλέτικο Μαδρίτης (δηλαδή σε ομάδα του ισπανικού πρωταθλήματος, ενώ ο Abbondanzieri παίζει στην Μπόκα, αλλά στα 34 του δεν έχει περάσει ποτέ τα σύνορα της Αργεντινής, παρά μόνο για αγώνες της Εθνικής). Στην Αργεντινή τους θεωρούν ισάξιους, μαζί με τον German Lux της Ρίβερ Πλέιτ, για τον οποίο μάλιστα έγινε και χοντρός “τζερτζελές” με τον Πέκερμαν, επειδή δεν τον πήρε στη Γερμανία έστω και ως 3ο “κίπερ”, αλλά πήρε τον πιτσιρικά τον Ustari. Αυτά.

3 July, 2006 στις 11:15 pm
14
Από: cramer 81

…”αλλά συνήθως νικάει αυτός που ΠΑΙΖΕΙ την καλύτερη μπάλα στον συγκεκριμένο αγώνα”

Και σήμερα εν έτει 2006 πως πιστεύεις ότι αντιλαμβάνεται ένας τρίτος την έννοια και το περιεχόμενο του όρου “παίζω καλύτερη μπάλλα”; Από την ταχύτητα, την τεχνική, τις ευκαιρίες, τους συνδυασμούς ή από το αποτέλεσμα, την δύναμη και το τσαγανό; Ποιά είναι τα καθοριστικά δηλαδή στοιχεία που βαρύνουν στο να πεί κάποιος ότι “ναι έπαιξαν καλύτερα και το άξιζαν”; Και που συγκεκριμένα υπερτέρησε η Γερμανία, που φάνηκε ότι την Παρασκευή το καλύτερο ποδόσφαιρο επικράτησε του χειρότερου;

Και σε τελική ανάλυση όλες μα όλες οι κριτικές έχουν δικαίως στο εδώλιο του κατηγορουμένου τον Πέκερμαν, με βαρύ μάλιστα κατηγορητήριο. Σε ένα ματς δηλαδή Γερμανίας-Αργεντινής, μέσα μάλιστα στο Βερολίνο, που πάει στα πέναλντι, υπάρχει μεγάλη και πολυεθνική κριτική γιατί ο προπονητής της Αργεντινής δεν καθάρισε το ματς από την κανονική διάρκεια ή την παράταση. Εμένα αυτό μου λεεί αρκετά, ίσως και τα πάντα για το ποιά τελικά από τις 2 ήταν, συνολικά και συγκριτικά στα μάτια του κόσμου, η πιο ποιοτική ομάδα.

ΥΓ: Δεν έχω διαβάσει ακόμα μια αποτίμηση της εικόνας της Βραζιλίας και κυρίως στο τι έφταιξε και διαψεύστηκαν τόσο ήχηρά οι προσδοκίες όσων μίλαγαν για ομάδα ” galacticos”, “εξωγήινων” κ.λ.π.

4 July, 2006 στις 1:48 am
15
Από: vassilis

Απαντώντας στις ερωτήσεις του Cramer προς το πρόσωπό μου, θα σημειώσω τα εξής:

– Το περιεχόμενο της διατύπωσής μου “καλύτερη μπάλα”, περιλαμβάνει ακριβώς αυτά που αναφέρεις, όχι με “ή” διαζευκτικό όμως, αλλά με “και”. Οι τεχνικές και οι ψυχοπνευματικές δεξιότητες (technical and mental skills στα Αγγλικά) είναι εξίσου σημαντικές στο σύγχρονο ποδόσφαιρο, ένα άθλημα που (δεν) παίζεται (μόνο) με τα πόδια, αλλά απαιτεί και ένα σωρό άλλες ικανότητες από τους παίκτες, αλλά και από τους προπονητές που καθοδηγούν μία ομάδα. Σε παιχνίδια ανάμεσα σε ισοδύναμες μεν ομάδες, πλην εκπροσώπους διαφορετικών αγωνιστικών στιλ, το να υπερέχει κανείς σε όλα τα παραπάνω σημεία είναι εξαιρετικά δύσκολο. Συνήθως λοιπόν κάποια από αυτά αναδεικνύονται σε σημαντικότερα ανάλογα με την εξέλιξη του αγώνα. Στον αγώνα Γερμανίας-Αργεντινής αναδείχθηκαν σε σημαντικότερες οι ψυχοπνευματικές και όχι οι τεχνικές αρετές των δύο ομάδων. Έχω πει σε άλλο thread, ότι η Αργεντινή υπερτερούσε σαφώς των Γερμανών σε συνολικό ταλέντο και σε τεχνικές αρετές. Η ένστασή μου αφορούσε από την αρχή το αν αυτές θα αποδειχθούν ικανές να κάμψουν την αντίσταση των Γερμανών. Δικαιώθηκα στην πρόβλεψή μου, ότι δεν θα ήταν αρκετές και ότι οι Γερμανοί θα επικρατούσαν. Η τεχνική ανωτερότητα των Αργεντίνων τους οδήγησε στο 0-1, όμως η υπεροχή των Γερμανών σε όλα τα υπόλοιπα (ταχύτητα ποδιών, αλλά και σκέψης, πνεύμα νικητή, δύναμη, “τσαγανό”, ορθή διαχείριση του έμψυχου υλικού από τον πάγκο κτλ) τους οδήγησε στη νίκη, έστω και στα πέναλτι. Το τεχνικό παιχνίδι των Αργεντίνων τελείωσε κάπου λίγο μεταξύ 55′-60′, η ποιότητα των Γερμανών στον ψυχολογικό τομέα πήρε “κεφάλι” από το σημείο εκείνο και μετά. Τα αντίστροφα ακριβώς ίσχυσαν στον ημιτελικό Γερμανίας-Ιταλίας, όπου τον ρόλο των Γερμανών έπαιξαν οι Ιταλοί, οι οποίοι με τη μπάλα που έπαιξαν ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ προκρίθηκαν πανάξια. Αλλά το Γερμανία-Ιταλία είναι ένα ξεχωριστό θέμα, με το οποίο μπορούμε να ασχοληθούμε λίγο πιο μετά.

– Σε ό,τι αφορά στη Βραζιλία, νομίζω ότι όλα τα έχω ήδη πει σε άλλα thread, υπήρχε άλλωστε και σχετικό αφιερωμένο αποκλειστικά στα “κατορθώματα” του senhor Pareira. Η Βραζιλία “εγκλωβίστηκε” από τον προπονητή της να κάνει πράγματα που δεν της ταιριάζουν και απέτυχε παταγωδώς και ως παραγωγός θεάματος (αφού δεν της δόθηκε η ευκαιρία ελέω προπονητή) και ως παραγωγός ουσίας=αποτελεσμάτων (αφού απέναντι στον πρώτο ισχυρό αντίπαλο έχασε πεντακάθαρα). Τι λύση θα έδινα εγώ ως προπονητής; Πρώτον, συμμετοχή στη βασική 11άδα των Cicinho και Gilberto στα άκρα, αφού η Βραζιλία δεδομένα αναπτύσσεται από τα άκρα με τη βοήθεια των πλάγιων μπακ της, δεύτερον, αντικατάσταση του Emerson από τον Gilberto Silva σε θέση αμυντικού χαφ, τρίτον, διαφορετική διάταξη των χαφ (όχι τετράγωνο που εγκλωβίζει τους 4 του κέντρου σε έναν χώρο 25-30 τμ, αλλά ρόμβος, με τους 2 “μεσαίους” να βοηθούν τα άκρα και τον Ronaldinho – ΟΧΙ τον Kaka – σε ελεύθερο ρόλο πίσω από τους δύο φορ) και, τέταρτον, τη μόνιμη συμμετοχή του Robinho δίπλα στον φορ περιοχής (Ronaldo ή Adriano, δεν έχει σημασία ποιον από τους δύο, αλλά πάντως όχι και τους δύο μαζί). Αυτά σε ό,τι αφορά τον καταρτισμό της 11άδας. Γιατί σε ό,τι αφορά τον καταρτισμό της 23άδας, εκεί ανοίγει άλλη συζήτηση. Μεγαλύτερη, πάντως, σημασία για τη συγκεκριμένη ομάδα θα είχε, τόσο ο καταρτισμός ενός τελείως διαφορετικού, σαφώς πιο επιθετικογενούς αγωνιστικού πλάνου, αλλά και η ψυχολογική προετοιμασία των παικτών, κάτι στο οποίο ο senhor Pareira φάνηκε ότι απέτυχε παταγωδώς, αφού οι παίκτες του “ακροβατούσαν” ανάμεσα στην ελαφρότητα με την οποία τους επέτρεπε να προπονούνται και στην απαιτητικότητά του σε ό,τι αφορούσε τα αποτελέσματα. Οι Βραζιλιάνοι σε αυτή τη διοργάνωση ήταν κακοί αντιγραφείς του (κατ’ αυτούς) ευρωπαϊκού μοντέλου ποδοσφαίρου. Και, όπως ένας Γερμανός (πχ) είναι εξαιρετικά δύσκολο (αν όχι ακατόρθωτο) να παίξει σαν Λατινοαμερικάνος, έτσι και ένας Λατινοαμερικάνος (ειδικά δε Βραζιλιάνος και όχι ισπανόφωνος), είναι εξαιρετικά δύσκολο να παίξει σαν Ευρωπαίος. Με μία φράση: μόνο το jogo bonito μπορεί να σώσει τη Βραζιλία γιατί, και Κύπελλο να μην της δώσει, τον κόσμο θα τον έχει μαζί της συνειδητά, και όχι από μόδα. Αυτά και ζητώ συγνώμη για τη μακρηγορία.

5 July, 2006 στις 8:19 am