Την Κική την αγαπώ, μα μ’ αρέσει κι η Κοκό


Σας πρόδωσα, σεραμί, το παραδέχομαι. Είχα υποσχεθεί να βρίσκομαι στην εμπροσθοφυλακή της καλύψεως της κουπ ντε μοντ, αλλά πού να το φανταστώ, μερντ, ότι θα προέκυπτε φεστιβάλ Βάιντα στο Έσλινγκεν; (περισσότερα επ’ αυτού ωτρ φουά, διότι ο ασινεμάτιστος θα τα ψαλιδίσει).

Δεν ήταν μόνο ο Βάιντα. Είχαμε κι ένα κερφύφλ μ’ αυτόν το δίσεκτο το Ρεμόν. Από τότε που ανεκάλυψε πως είμαι σκορπίνα άρχισε να ψάχνει ηλίθιες δικαιολογίες για να μη μ’ αφήνει να πλησιάσω στο ησυχαστήριο της Αμλέν (τι υπέροχο κάστρο!) Εις μάτην να του εξηγεί ο Αλέν ότι έχω ωροσκόπο τοξότη… Αλλά τι σας τα λέω τώρα, θα έχετε καταλάβει κι εσείς ότι πρόκειται περί ερασιτέχνη. Ούτε για τα ζώδια στην Εστία δεν κάνει ο φτωχός και τον πήρανε στην εθνική Γαλλίας.

Ομοιοπαθούσα και η κυρία Κουπέ – του Νοεμβρίου εκείνη. Γνωριστήκαμε σε μια τόμπολα στο σαλέ στη Γκραντ Μοτ και κάνουμε εξαιρετική παρέα. Ταξιδέψαμε μαζί στο Έσλινγκεν και τα περάσαμε υπέροχα. Γνωρίσαμε από κοντά και τον ίδιο τον Αντρέι, που παραθερίζει στο εξοχικό της κόρης του της Καρολίνας, πάνω στον Νέκαρ. Πιτορεσκερί.

Για να μη μακρυγορώ, επιστρέψαμε χτες στη βάση, είδαμε μια γενική αλλεγρία και είπαμε περασμένα ξεχασμένα. Απόψε θα είμαι ξανά στις επάλξεις, πλάι στον Αλέν κι έτοιμη για κοζερί με την ανφάν γκατέ του παγκοσμίου φουτ – Πελέ, Μπεκανμπούρ και λοιπούς.

Βιβ λε μπλε, ασφαλώς, αλλά και τη Μπρεζίλ την αγαπώ απ’ τα μικράτα μου. Παίζουν όμορφο ποδόσφαιρο βρε παιδί μου, χαίρεσαι να τους βλέπεις. Κάνουν μπυτ, τακουνιές, τρίπλες, ψαλιδιές… είναι καλλιτέχνες! Όχι σαν αυτά τα ρομπότ τους Γερμανούς.