Gitanes, Zidane, grands soirs allemands


Ο φακός τον συνέλαβε στην κερκίδα των επισήμων χθες βράδυ στη Φρανκφούρτη, να απολαμβάνει το θρίαμβο τελειώνοντας το δεύτερο πακέτο. Unmistakably French ο Αλέν, κι ας είχε σχεδόν σβηστεί η τρικολόρ σημαία στο μάγουλό του από τα δάκρυα και τα σάλια της εκστασιασμένης Δήμητρας αμέσως μετά το γκολ του Τιτί.


Ο Κανταλέχο είχε ήδη σφυρίξει τρεις φορές. Μπλάτερ και Μπεκενμπάουερ, περίλυποι διαφημιστές, πάσης φύσεως διασκεδαστές και παραμυθιασμένοι διασκεδαζόμενοι, αποχωρούσαν βλοσυροί από τον αγωνιστικό χώρο και την κερκίδα, καθώς εκείνος έμιαζε να αναπολεί τον παλιό καλό καιρό, τις μπουρδελότσαρκες με τον Σαρτρ, τους μεταστρουχτουραλιστές συντρόφους της Σορβόννης.

“Κόλαση είναι οι άλλοι, χοντρέ!” σαν να ‘λεγε από μέσα του, κοιτώντας κατά τη μεριά του Ρονάλντο που κατευθυνόταν κούτσα-κούτσα προς τη φυσούνα. “Τι νόμιζες, ότι θα έπαιζες κάθε μέρα με Γκάνες κι Ιαπωνίες?”



2 σχόλια


1
Από: Dimitra

Άρχισες τις μπετίζ χοντρέ μουσάτε, αλλά η λαρζές του θριαμβευτού όλα τα συγχωρεί. Τα πέτυχες στο περίπου εδώ που τα λέμε. Ντερανζμάν ζενεράλ! Τα λυπήθηκα τα πτι Μπραζιλιέν που έκλαιγαν, αλλά έτσι είναι τα σπορ. Το κλάμα το γοερό του χαμένου είναι που δίνει χαρά… εεε.. κελκσοζκομσά.

Σας είπα που πήρα ωτογκράφ απ’ τον Πελέ; Πήγαμε και τον βρήκαμε στο ημίχρονο. Ευγενέστατος, αν και γέλαγε λίγο σα χάνος. Πάνω που του έδωσα το Μονμπλάν, ανακαλύπτω πως είχα ξεχάσει το Μολσκίν στο Ντεσεβό. Ντεζολέ. Ο πάντα ψύχραιμος Αλέν ανοίγει το πορτοφόλι μου και βγάζει μια πιστωτική – ανυπόγραφη. Τη δίνει στον Πελέ κι εκείνος μ’ ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά βάζει τη τζίφρα του!

“Τι κάνεις βρε ζώον!” του λέω (του Αλέν, αν και πήγαινε θαυμάσια και για τον Πελέ)

“Νου σομ ντε σουμπβερσίβ Δήμητρα, νεσ’ πα;” η φάτσα του όλη ένα αυτάρεσκο σουρί. Δεν κατάλαβα Χριστό.

Αλέ Ζιζού! Αλέ Τιτί! Αλέ Αλέν! Αλέ λε βιε!

3 July, 2006 στις 9:13 am
2
Από: vassilis

Και στον τελικό, θα γίνει… de la putain (έτσι για να διατηρήσουμε το γαλλόφρον πνεύμα αυτού το thread) 😉

3 July, 2006 στις 10:15 pm