Η ολισθηρότης του συνεχούς


Και μιλώ βέβαια για το συνεχές αμάχου-μαχίμου, το οποίο προσλαμβάνεται από τις ιδεολογικά φορτισμένες πλευρές ως διακριτό αθώου-ενόχου. Χτες είδα το εξαιρετικά ενημερωτικό και ενδιαφέρον (τουλάχιστο για όσους είναι κοντά στο κάτω άκρο του συνεχούς άσχετου-σχετικού) ντοκιμαντέρ του David Baer “The Cult of the Suicide Bomber”. O D.Baer είναι πρώην πράκτορας της CIA και το πρόσωπο στο οποίο βασίστηκε ο χαρακτήρας του G.Clooney στην ταινία Syriana.

Τα πρόσφατα γεγονότα βάζουν το DVD στην κατηγορία του required viewing, καθώς περιγράφεται ο ρόλος που είχαν στην εξέλιξη του βομβιστή/μάρτυρα αυτοκτονίας όλα τα μέρη που εμπλέκονται στο τρέχον δράμα του Λιβάνου. Με δυο λόγια, ο Baer ανατρέχει στον πόλεμο Iran-Iraq όπου ο Χομεϊνί εγγυήθηκε τον Παράδεισο σε όσους έπεφταν για να υπερασπιστούν την Επανάσταση πυροδοτώντας έτσι τη στράτευση χιλιάδων ανηλίκων και όπου συνέβη η πρώτη επίθεση αυτοκτονίας από έναν 13χρονο ζωσμένο εκρηκτικά που όρμησε να ανακόψει την επέλαση ενός Ιρακινού άρματος. Αυτή η σιιτική αντίληψη της αυτοθυσίας ήρθε στο Λίβανο με το μακρύ χέρι του Ιράν, τη σιιτική Χεζμπολά, στις αρχές της δεκαετίας του 80 και χρησιμοποιήθηκε κατά στρατιωτικών στόχων, κυρίως Ισραηλινών αλλά και των Αμερικανών Πεζοναυτών. Ο Baer δε χαρακτηρίζει τις επιθέσεις αυτοκτονίας κατά των Ισραηλινών στόχων ως τρομοκρατικές καθώς η IDF ήταν δύναμη κατοχής. Η επίθεση κατά των πεζοναυτών όμως περιγράφεται ως η μεγαλύτερη τρομοκρατική επίθεση κατά Αμερικανικών στόχων πριν την 11η Σεπτεμβρίου.

Τη σκυτάλη από τη Χεζμπολά την παίρνει η σουνιτική Χαμάς και εδώ σημειώνεται ότι στη σουνιτική παράδοση δεν υπάρχει αυτού του είδους η έννοια της μαρτυρικής θυσίας, την οποία οι σιίτες στηρίζουν στη σφαγή του εγγονού του Προφήτη από τo στρατό του κακού Χαλίφη Yazid στη μάχη της Καρμπάλα. Το 1994 όμως συνέβη μια θεμελιώδης αλλαγή στην τακτική των επιθέσεων αυτοκτονίας, οι οποίες μέχρι τότε είχαν αποδειχτεί εξαιρετικά αποτελεσματικές απέναντι στην υπέρτερα εξοπλισμένη IDF. Kάποιο μεσημέρι του Φλεβάρη σε ένα χωριό της Δυτικής Όχθης ο Baruch Goldstein, Εβραίος έποικος, πήρε το αυτόματο και δολοφόνησε 29 μουσουλμάνους την ώρα της προσευχής σε τοπικό τζαμί. Η Χαμάς σε αντίποινα ξεκίνησε τις επιθέσεις αυτοκτονίας κατά αμάχων Ισραηλινών και τις συνέχισε για 10 χρόνια. Εξέχουσα θέση στους ήρωες της Χαμάς κατέχει ο “Μηχανικός” Yahya Ayyash, κεντρικός σχεδιαστής πολλών τρομοκρατικών επιθέσεων εναντίον Ισραηλινών πολιτών, που δολοφονήθηκε το 1996 με κινητό τηλέφωνο-βόμβα παγιδευμένο από τις Ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες.

Το ντοκιμαντέρ αναφέρεται και σε άλλες δυο περιπτώσεις κατηγοριών επιθέσεων αυτοκτονίας που ξεφεύγουν από τα όρια της θρησκευτικής προπαγάνδας. Η μια αφορά στο Συριακό Σοσιαλιστικό Εθνικό Κόμμα, του οποίου οι 12 “μάρτυρες” δεν απέβλεπαν σε κανέναν Παράδεισο ως αμοβή της πράξης τους και επιπλέον περιλαμβάνουν και 5 γυναίκες. Η άλλη αφορά στις επιθέσεις στο Λονδίνο το 2005.

Στον επίλογο ο Baer αναφέρεται στην τραγική ειρωνία των ημερών μας, όπου οι σιίτες – που πρώτοι ζώστηκαν πυρομαχικά και περιέβαλαν την πράξη τους με την ανώτατη θρησκευτική τελεολογία – είναι αυτοί που πληρώνουν το μεγαλύτερο με διαφορά φόρο αίματος δολοφονούμενοι από σουνίτες “μάρτυρες” στους δρόμους της Βαγδάτης.

Στο δικό μου επίλογο θέλω να εστιάσω στη – με απόλυτη φυσικότητα και σαφήνεια – εκφρασμένη (και περίτεχνα καλλιεργημένη από τη Χαμάς) άρνηση των Παλαιστινίων να δουν κάποιο ίχνος ανηθικότητας στις επιθέσεις αυτοκτονίας κατά αμάχων. Σύμφωνα με τον πατέρα του “Μηχανικού” όλοι οι Ισραηλινοί είναι στρατιώτες, άρα νόμιμοι στόχοι. Τα υπόλοιπα, στα σχόλια 🙂



18 σχόλια


1
Από: philos

Πολύ ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ, για να καταλάβει κάποιος τι στα σκ.. γίνεται τόσα χρόνια εκεί. ΟΙ ειδήσεις δείχνουν να έρχονται μέσα από φίλτρα, παρουσιάζοντας μόνο αριθμους νεκρών και χωρίς να γίνεται μια παρουσίαση της κατάστασης και των πρωταγωνιστών.

3 August, 2006 στις 12:21 am
2
Από: Tassos

philos, και οι αριθμοί των νεκρών είναι σημαντικοί. Η μακάβρια αριθμητική (που τόσο χρησιμοποιεί ο Δρ Τσόμσκι) είναι ένα καλό proxy για την “ηθική πυξίδα”. Όμως όπως σωστά υπαινίσεσαι η κατάσταση στη Μέση Ανατολή είναι εξαιρετικά περίπλοκη ώστε να επιτρέψει εύκολα claims σε ξεκάθαρη ηθική ανωτερότητα.

Χωρίς να θέλω να δικαιολογήσω την έκταση της αντίδρασης του Ισραήλ, παρόλα αυτά αναρωτιέμαι ποιος είναι ο κατάλληλος τρόπος να αντιμετωπιστούν από αυτό το κράτος οι ένοπλες δυνάμεις που θέλουν την καταστροφή του.

(Δεν είμαι σίγουρος ότι το land_for_peace το πιστεύουν οι ένοπλες ισλαμικές ομάδες της περιοχής.)

3 August, 2006 στις 10:24 am
3
Από: philos

Δυστυχώς, και εδώ είναι η επιτυχία του Ισραήλ, ότι δημιουργεί ένα status πράξεων που σε κάνει να μην μπορείς να σκεφτείς άλλους τρόπους δράσεων, λύσεων, πλαισίων, κ.τ.λ.
Το μεσοανατολικό είναι μια τεράστια σκακιέρα όπου παίζεται ένα ατέρμονο παιχνιδι. Αυτή την στιγμή βλέπουμε κάποιες κινήσεις μόνο.
Εγώ αυτό που θέλω να δω, είναι να αλλάζουν οι οροι του παιχνιδιού.
ΟΧΙ άλλη βία και πόλεμοι στην περιοχή. Να το καταλάβουν όλοι. Εάν αυτή την στιγμή πχ τα έβαζε το Ισραήλ με την Σ.Αραβία (λέμε τώρα!) ή το Ιράν, ή έστω μόνο με τους αντάρτες στα σύνορα του Λιβάνου, οι περισσότεροι θα το στηρίζαν.
Αλλά τόσα χρόνια που πολεμάει τους Παλαιστινίους και γενικότερα όποιον δεν έχει την δυνατότητα να αντιδράσει δυναμικά με τακτικό στρατό, έχει χάσει κάθε υποστήριξη από ανθρώπους σαν και εμάς τους Έλληνες που δεν έχουμε άμεσα συμφέροντα ή έντονη ανάμειξη στην περιοχή.
Οι Ισπανοί βομβαρδίσαν τους Βάσκους?
Οι Άγγλοι τους Νότιο Ιρλανδούς? Όσους νεκρούς προκαλέσαν 40 τόσα χρόνια η ΕΤΑ και ο ΙΡΑ ή η PLO και η Ιντιφάντα έχουν προκαλέσει οι Ισραηλινοί σε μερικούς μήνες φέτος. Και περιμένουν μετά από τόση βία να βρουν ειρήνη? Εκτονώνοντας απλά το μίσος και την οργή τους, εξολοθρεύοντας κόσμο αδιάκριτα και γκρεμίζοντας υποδομές ενός κράτους που θα χρειαστεί μια γενιά για να τις επανορθώσει?
Οι Ισραηλινοί είναι τόσο έξυπνοι άνθρωποι, αλλά μάλλον έχουν χάσει κάθε ίχνος ηθικής και ανθρωπιάς, γιατί είναι σε εμπόλεμη κατάσταση όλα αυτά τα χρόνια και τελικά συμπεριφέρονται εντελώς ηλίθια και πρωτόγονα.
Χάρηκα που μου έδωσες την ευκαιρία να μεταφέρω αυτές μου τις σκέψεις. Αν δεν ανταποκριθώ σε πιθανή απάντηση σου, φίλε Tassos θα ειναι γιατί θα έχω εκδράμει για τις διακοπές μου.

3 August, 2006 στις 10:37 pm
4
Από: Cosa 200

Αισθάνομαι γέροντας όταν πρέπει να σας θυμίσω κάποια πραγματάκια, αλλά πρέπει να το κάνω για να βοηθήσω τον ορθό προσανατολισμό της συζήτησης.

Όταν έφυγαν οι Εγγλέζοι από την περιοχή που σήμερα μάχονται Ισραηλινοί και Παλαιστίνιοι, μοίρασαν την γη κι έδωσαν 38% για την δημιουργία του κράτους του Ισραήλ, ενώ το υπόλοιπο 60% θα έμενε για την δημιουργία του κράτους των Παλαιστινίων. Οι Ισραηλινοί έκαναν ηρωικό αγώνα και απέσπασαν την συμπάθεια όλου του κόσμου τότε, ήσαν νωπές οι μνήμες του Άουσβιτς της Τρεμπλίνκα κ.λπ. Εκμεταλλευόμενοι στο έπακρο αυτή τη συμπάθεια του κόσμου κατέλαβαν το 70% του χώρου που άφησαν οι Εγγλέζοι και από τότε είναι στρατός κατοχής στα Παλαιστινιακά εδάφη.

Ο αγώνας των Παλαιστινίων για μια δική τους πατρίδα, άλλαξε αντίπαλο. Στη θέση των Εγγλέζων πολεμούσαν πια τους Ισραηλινούς. Η χρήση μέσων που χρησιμοποιούσε το Ισραήλ, μέχρι τότε, για να πάρει το δικό του κράτος, όταν χρησιμοποιούνταν από τους Παλαιστίνιους βαφτίζονταν τρομοκρατία. Το κακό είναι ότι προσπάθησαν και εποίκισαν και διατηρούν μέχρι σήμερα εποικισμένες περιοχές, στο χώρο που προορίζονταν να γίνει το κράτος της Παλαιστίνης. Φυσικά οι Εγγλέζοι δεν αντέδρασαν στην κατάσταση που δημιουργήθηκε, με αποτέλεσμα να έχουμε ένα, τηρουμένων των αναλογιών, Κυπριακό στη Μέση Ανατολή. Όσο δίκαιος είναι ο αγώνας του Κυπριακού λαού, άλλο τόσο είναι και των Παλαιστινίων. Το μεγαλείο των Παλαιστινίων είναι ότι, δεν επέτρεψαν ποτέ στους Ισραηλινούς (όπως οι Αμερικάνοι στο ΙΡΑΚ) να φτιάξουν κυβέρνηση, στρατό και αστυνομία Παλαιστινιακή στα μέτρα τους.

Είναι παλιά Εγγλέζικη τακτική αυτό που συνέβη στην Παλαιστίνη. Έριξε στάχτη στα μάτια του Αραβικού κόσμου και της παγκόσμιας κοινής γνώμης, ότι τάχα έκανε σωστή διανομή της γης, αλλά ενίσχυε το Ισραήλ στην επεκτατική πολιτική του, σαμποτάροντας ακόμα και καταδικαστικά ψηφίσματα του ΟΗΕ μαζί με τις ΗΠΑ.

Και ερχόμαστε στο σήμερα. Ο Παλαιστινιακός λαός ψήφισε για κυβέρνηση την Χαμάς, δικαίωμά του. Ο Ισραηλινός στρατός κατοχής με επιχείρηση αστραπή, απήγαγε 5 Υπουργούς της Παλαιστινιακής κυβέρνησης και μερικούς Δημάρχους προσκείμενους στη Χαμάς, σαν ύποπτους για τρομοκρατικές ενέργειες. Μετά πάροδο 1 μηνός άκαρπων προσπαθειών των Παλαιστινίων να πάρουν πίσω τους υπουργούς και τους δημάρχους τους, κάποιοι απήγαγαν 2 Ισραηλινούς στρατιώτες. Δεν κρίνω την εξέλιξη, ενήλικες είσθε, κρίνετέ τα μόνοι σας.

Ευχαριστώ για την φιλοξενία.

6 August, 2006 στις 5:25 pm
5
Από: Cosa 200

Ξέχασα να αναφέρω ότι με τον πόλεμο των 6 ημερών το 1967, οι Ισραηλινοί κατέλαβαν το 100% της περιοχής. Από τότε οι Παλαιστίνιοι με τον αγώνα τους κατάφεραν να τους επιστραφούν κάποιες περιοχές, που είναι όμως τόσο σκόρπιες μεταξύ τους, λόγω των κατεχομένων και εποικισμένων περιοχών που μεσολαβούν, ώστε για να πάνε π.χ. από τη Ραμάλα στη Γάζα, πρέπει να περάσουν τρεις φορές έλεγχο διαβατηρίων. Έλεγχο διαβατηρίων επίσης υφίστανται κάθε μέρα για να πάνε στα χωράφια τους οι αγρότες, όταν αυτά βρίσκονται στα κατεχόμενα.

6 August, 2006 στις 11:11 pm
6
Από: Tassos

Μάνο, όλα αυτά τα ξέρουμε, αν και δε βλάφτει να τα ξανακούσουμε. Για την ταμπακιέρα όμως δε μας είπες: Υπάρχει ηθική δικαιολογία για βομβιστικές επιθέσεις αυτοκτονίας έναντι αμάχων;

7 August, 2006 στις 7:10 am
7
Από: Cosa 200

Δεν υπάρχει ηθική δικαιολογία για οποιονδήποτε στοχεύει αμάχους, είτε είναι Ισραηλινοί, είτε Γιουγκοσλάβοι πρόσφυγες μέσα στο λεωφορείο, είτε Ιρακινοί μέσα στο καταφύγιο (900 μάνες και παιδιά), είτε Παλαιστίνιοι (στρατόπεδα Σάμπρα και Σατίλα) θαμμένοι ζωντανοί με μπουλντόζες.

Ούτε οι βομβιστές αυτοκτονίας έχουν ηθικό έρεισμα όταν επιτίθενται σε αμάχους, ούτε ο τακτικός στρατός/αεροπορία όταν βομβαρδίζει λεωφορεία με πρόσφυγες ή πολυκατοικίες ή καταφύγεια. Αν αναγνωρίσω ηθικό έρεισμα στους δολοφόνους αμάχων, θα πρέπει να κατανοήσω και κάποια μελλοντική (υποθετικά) ανάγκη να βομβαρδιστεί και η Ακρόπολις της Αθήνας.

Ξερά ΟΧΙ, δεν υπάρχει ηθικό έρεισμα για οποιονδήποτε δολοφονεί αμάχους.

7 August, 2006 στις 2:28 pm
8
Από: vassilis

Θα συμφωνήσω ότι δεν υπάρχει ηθική δικαιολογία για όποιον στοχεύει αμάχους. Η διαφορά είναι όμως, ότι από τη μία πλευρά υπάρχει ένας λαός που αγωνίζεται για το αυτονόητο δικαίωμά του να έχει τη δική του γη και κράτος για να ζήσει (Παλαιστίνιοι), μαζί του ένας ακόμη λαός, που το 1/3 της έκτασης του κυρίαρχου κράτους του έχει γίνει τα τελευταία 20-25 χρόνια πεδίο βολής των γειτόνων του (Λιβανέζοι) και απέναντί τους ένα κράτος που, στηριζόμενο στο σαθρό μύθευμα περί “μικρού Δαυίδ” που περιτριγυρίζεται από “κακούς Γολιάθ” Άραβες, έχει εξοπλιστεί σαν αστακός και “δικαιολογεί” μαζικές σφαγές επί δεκαετίες τώρα (Ισραήλ). Η σφαγή αμάχων δεν έχει ποτέ δικαιολογία, όμως οφείλει κανείς να κατανοήσει τουλάχιστον την πηγή της οργής των ανθρώπων που, με την αμέριστη “βοήθεια” και “φροντίδα” της Βρετανίας και των ΗΠΑ έμειναν χωρίς πατρίδα πριν από 50, περίπου, χρόνια.
Υ.Γ. Δεν ξέρω πόσοι από εσάς διαβάζετε “SportDay”, όμως όσοι το κάνετε προφανώς θα έχετε διαβάσει τις σειρές άρθρων των Διονύση Ελευθεράτου και Ι. Μητρόπουλου με θέμα τον τωρινό – εν εκεχειρία, πλέον – πόλεμο και τα ιστορικά αίτιά του. Σε όσους τα έχουν διαβάσει, προτείνω να τα κρατήσουν στο αρχείο τους. Σε όσους δεν το έχουν κάνει, προτείνω ανεπιφύλακτα να τα αναζητήσουν. Με τη ματιά του δημοσιογράφου ο ένας και του ιστορικού ο άλλος δίνουν μια εξαιρετική – δική τους – άποψη για το θέμα.

17 August, 2006 στις 5:44 am
9
Από: Tassos

Βασίλη το σχόλιό σου μου δίνει την ευκαιρία να επανέλθω με μια πιο “στοχευμένη” προσωπική άποψη: Πιστεύω ότι η αναφορά στην πολιτική/ιστορική αιτιολόγηση των ανήθικων κατά τα άλλα πράξεων στη _διάρκεια_ της συζήτησης για το ηθικό τους περιεχόμενο είναι επικίνδυνη γιατί οδηγεί κρυφίως ή εμφανώς σε μια λογική συμψηφισμού.

Ιστορική/πολιτική αιτιολόγηση μπορεί να υπάρξει και για την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους όπως και για την ιμπεριαλιστική πολιτική των ΗΠΑ. Αυτό, κατά τη γνώμη μου, δεν πρέπει να μας σταματήσει ούτε στο ελάχιστο να πούμε τα σύκα-σύκα και τη σκάφη-σκάφη. Υπάρχει χώρος για μια συζήτηση πέρα από την ηθική διάσταση – και υποθέτω αυτή είναι που γίνεται στα war rooms και τα ποιλιτικά επιτελεία, αλλά η σύμμιξη των δύο διαλόγων αποβαίνει εις βάρους εκείνου που άπτεται της ηθικής διάστασης.

(Δεν την είπαν realpolitik για πλάκα 😉 )

17 August, 2006 στις 6:59 am
10
Από: vassilis

Τάσο, υπάρχει διαφορά ανάμεσα στην αιτιολόγηση και τη δικαιολόγηση. Εγώ δεν ασπάστηκα σε καμία περίπτωση τη δικαιολόγηση των ανήθικων, όπως τις αποκάλεσες εσύ (εγώ θα προτιμούσα το: “αποτρόπαιων”) πράξεων από πλευράς και της “Χεζμπολλάχ” και της “Χαμάς”. Όμως, όπως πιστεύω ότι θα πρόσεξες, η αναφορά μου (και η αιτιολόγηση που έκανα) δεν ήταν στις δύο αυτές οργανώσεις, οι οποίες δεν εξέφραζαν ποτέ (μέχρι πρόσφατα, τουλάχιστον) την πλειονότητα των Παλαιστινίων και των Λιβανέζων, αλλά στους λαούς αυτούς γενικά, θέλοντας κυρίως να τονίσω το δικαίωμα στην αντίσταση και την άσκηση ένοπλης βίας ενάντια στην IDF και το κράτος του Ισραήλ ως οργανισμό (όχι ενάντια σε άμαχους πολίτες). Εδώ θα πρέπει να θυμηθούμε, ότι το Ισραήλ από τη δεκαετία του ’70 έως και τη δεκαετία του ’90 ενίσχυε κρυφίως, μέσω της διαβόητης Μοσάντ, τις ακραίες παλαιστινιακές και άλλες αραβικές οργανώσεις (“Χαμάς”, “Χεζμπολλάχ” “Αμάλ” κ.ά.) σε βάρος των αριστερών ιδεολογικά οργανώσεων, όπως το “Λαϊκό” και το “Δημοκρατικό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης”, το Παλαιστινιακό ΚΚ που, κυρίως δραστηριοποιείται εντός των κατεχομένων από το Ισραήλ εδαφών και τις οργανώσεις των Δρούζων Μουσουλμάνων του Λιβάνου, οι οποίες είχαν “σοσιαλίζουσες” (και φιλοσυριακές, εν πολλοίς) τάσεις. Στην παρούσα φάση, το Ισραήλ κατάφερε, ουσιαστικά, να επιλέξει αντίπαλο, αφού όλες οι οργανώσεις που προανέφερα ασπάζονταν (και, οι περισσότερες εξακολουθούν να το κάνουν) την ένοπλη πάλη ενάντια στο κράτος του Ισραήλ, όχι όμως και τις επιθέσεις αυτοκτονίας εναντίον αμάχων, αφού οι περισσότερες από αυτές έχουν σαφείς αντιθρησκευτικές (ή αντιθρησκόληπτες) ιδεολογικές τάσεις. Το στοίχημα για τα επιτελεία των Ισραηλινών ήταν να φέρουν απέναντί τους τις πλέον ακραίες και θρησκόληπτες δυνάμεις της ευρύτερης περιοχής, ώστε να “νομιμοποιούν” μετέπειτα με κάθε τρόπο τις δικές τους σφαγές εναντίον του αραβόφωνου άμαχου πληθυσμού και, δυστυχώς, τα κατάφεραν. Η ισραηλινή αδιαλλαξία της μετά-Ράμπιν εποχής (μετά το 1995 δηλαδή) ανέτρεψε την πορεία επίλυσης του παλαιστινιακού ζητήματος που είχε ξεκινήσει 4 χρόνια νωρίτερα και οδήγησε σε πισωγύρισμα από κάθε άποψη ολόκληρη αυτή τη γεωπολιτική περιοχή, συμπεριλαμβανομένου και του ίδιου του Ισραήλ. Από τη στιγμή που η λογική των “γερακιών” έγινε ξανά το έμβλημα της πολιτικής του κράτους του Ισραήλ ήταν νομοτελειακό γεγονός, ότι στην “απέναντι όχθη” θα δημιουργούνταν εξαρτημένα αντανακλαστικά φανατισμού και μισαλλοδοξίας. Η πολιτική του Ισραήλ έφερε τη “Χαμάς” στην εξουσία της Παλαστινιακής Αρχής, η ίδια είναι υπεύθυνη επίσης, που η “Χεζμπολλάχ” έχει ποσοστό αποδοχής μεταξύ των Λιβανέζων της τάξης του 87% ανεξαρτήτως θρησκεύματος και πολιτικής ιδεολογίας (μεταξύ αυτών και στο 80,3% των Χριστιανών!).
Εν κατακλείδει: περισσότερο και από την ηθική διάσταση του όλου θέματος (που δεν την παραβλέπω καθόλου), σημαντικότερο είναι να αναγιγνώσκουμε νηφάλια τα ιστορικά γεγονότα και να προβλέπουμε (στο μέτρο του δυνατού, φυσικά) τις νομοτέλειες στις οποίες οδηγούν οι πρότερες πράξεις των άμεσα εμπλεκομένων πλευρών. Οι Ισραηλινοί πήραν αυτό που επεδίωκαν: την στρατιωτική αντιπαράθεση με το πιο φανατικό τμήμα των Αράβων της περιοχής. Αυτό που, ενδεχομένως, δεν προέβλεψαν, ήταν ο βαθμός μαχιμότητας αυτών των οργανώσεων (κυρίως της “Χεζμπολλάχ”) αφού, πριν την έναρξη των στρατιωτικών επιχειρήσεων η αντίληψη που κυριαρχούσε στα επιτελεία της IDF και της κυβέρνησης του Ισραήλ, ήταν ότι θα έκαναν περίπου… πάρτι στον Νότιο Λίβανο. Η πραγματικότητα ήλθε να τους διαψεύσει οικτρά και, εν τέλει, ο “κουτσά-στραβά” συμβιβασμός που επιτεύχθηκε τις τελευταίες ημέρες (με όλα τα διαβλητά του σημεία και τις “υποδόρειες” “αβάντες” προς το Ισραήλ), στην πραγματικότητα μπορεί να εκληφθεί ως νίκη της “Χεζμπολλάχ” και της “Χαμάς”. Όπως άλλωστε είχε πει πριν από 35, περίπου, χρόνια ο (κυνικότερος, ίσως, πολιτικός που έχουν βγάλει οι ΗΠΑ) Χένρι Κίσινγκερ: “Όσο ο τακτικός στρατός δεν νικά, ηττάται. Όσο οι αντάρτες δεν ηττώνται, νικούν”.

18 August, 2006 στις 2:37 am
11
Από: Cosa 200

Παρεμπιπτόντως και μια που αναφέρθηκαν οι Δίδυμοι Πύργοι, ας μη ξεχνάμε ότι “ο Πρόεδρος γνώριζε”. Κρίνοντας απ’ το αποτέλεσμα θα έλεγα ότι, όπως στο Πέρλ Χάρμπορ γνώριζαν τα σχέδια της Ιαπωνίας τρεις μήνες νωρίτερα, αλλά τα άφησαν να εξελιχθούν για να δικαιολογήσουν στην κοινή γνώμη τους την συμμετοχή στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Έτσι και τώρα οι Δίδυμοι Πύργοι, ήθελαν έρεισμα για να υλοποιήσουν την “Νέα Μέση Ανατολή” και τι πιο πρόσφορο και αποδεδειγμένα(;;;) θανατηφόρο από την τρομοκρατία. Ακόμα και ο αχρείος ο Μπιλάντες, δικό τους κατασκεύασμα είναι, το περιοδικό “Νέμεσις” έχει πολλά στοιχεία περί αυτού. Για σκεφτείτε, καταρρέει η Παλαιστινιακή κυβέρνηση επειδή είναι δεσμευμένα τα κεφάλαιά της, ενώ ο Μπιλάντες μπορεί και λειτουργεί κανονικά. Αλήθεια πότε και πως λειτουργούν οι μηχανισμοί δέσμευσης των καταθέσεων;

Άκου πρόεδρος ο Μπους!!!

21 August, 2006 στις 5:11 am
12
Από: vassilis

Επεκτείνοντας το σχόλιο του Cosa 200 θα σημειώσω, ότι όχι μόνο ο Μπιν Λάντεν (γνωστός για τη δράση του στο Αφγανιστάν εναντίον των Σοβιετικών – τότε – στρατευμάτων και την επαναφορά στην εξουσία της συγκεκριμένης χώρας των πιο σκοταδιστικών και ακραίων δυνάμεων, στο πρόσωπο των Ταλιμπάν), αλλά και οι υπόλοιπες επιλογές συμμάχων που έχουν κάνει οι Αμερικανοί στην ευρύτερη γεωπολιτική περιοχή της Μέσης Ανατολής (βλ. Ισραήλ, Τουρκία, Σ. Αραβία κτλ.) έχουν δύο βασικά χαρακτηριστικά: 1. Εξυπηρετούν μέχρι εκεί που δεν παίρνει την “έξωθεν καλή μαρτυρία” που χρειάζονται οι Αμερικανοί, προκειμένου να προωθούν την πολιτική και στρατιωτική τους ισχύ στην περιοχή και 2. Ταυτόχρονα όμως έχουν και τις δικές τους επιδιώξεις και φιλοδοξίες στην περιοχή και δεν “κολώνουν”, εάν αυτό τους είναι απαραίτητο, να φτάσουν σε σύγκρουση με τους Αμερικανούς, προκειμένου να τις προστατέψουν. Χαρακτηριστικό πρόσφατο παράδειγμα, η “φαγωμάρα” Τουρκίας-ΗΠΑ με αφορμή τους Κούρδους του Ιράκ και τα πετρέλαια της περιοχής (αυτά που, κάποτε ο Κεμάλ Ατατούρκ είχε παραχωρήσει στους Αγγλογάλλους, προκειμένου οι τελευταίοι να αποσύρουν την υποστήριξή τους από τα ελληνικά στρατεύματα, πράξη που είχε ως επακόλουθο τη Μικρασιατική καταστροφή). Η “απειθαρχία” των συμμάχων των ΗΠΑ προς αυτές, γίνεται πολλές φορές (κι αυτό είναι το “παράδοξο”) ο καλύτερος τρόπος συνεργασίας μεταξύ των συγκεκριμένων πλευρών.

21 August, 2006 στις 10:45 pm
13
Από: Tassos

Παιδιά αν θέλετε να συζητήσουμε τους άξονες της ιμπεριαλιστικής γεωπολιτικής των ΗΠΑ με χαρά να κάνω κάποιο ανάλογο ποστ. Αλλά γιατί πρέπει να “κουτσουλάμε” στην παρούσα συζήτηση;

Και αυτό το “ο πρόεδρος γνώριζε”, τι ακριβώς σημαίνει; (ρητορικά ρωτάω γιατί δε νομίζω ότι θέλω να ακούσω άλλες θεωρίες συνομωσίας).

Και για να επανέρθουμε στο προκείμενο (αν έχετε όρεξη): Το Ισραήλ έχει σκοτώσει περισσότερους αμάχους απ’ό,τι οι τρομοκράτες, άρα – συμφωνούμε όλοι – δεν έχει το high moral ground. Παρόλα αυτά πρέπει με κάποιον αποτελεσματικό τρόπο να προστατεύσει τους πολίτες του από συγκεκριμένες ενέργειες ομάδων (ή και κρταών, λέγε με Ιράν) που δεν αναγνωρίζουν το δικαίωμα ύπαρξής του.

Για να το κάνω πιο λιανά: ας υποθέσουμε ότι έρχεται η Θεία Φώτιση και το Ισραήλ επιστρέφει στα σύνορα του ’67. Όλα δείχνουν ότι αυτό δεν είναι αρκετό για κάποιους. Αν αυτοί οι κάποιοι πλήξουν το Ισραήλ με ποιον τρόπο θα πρέπει να απαντήσει το Ισραήλ;

25 August, 2006 στις 3:36 pm
14
Από: vassilis

Τάσο, όταν μιλούσα για νομοτέλειες στο προ-προηγούμενο σημείωμά μου, νομίζεις ότι το έκανα τυχαία; Το Ισραήλ βρίσκεται στη θέση που βρίσκεται με δική του, κυρίως, ευθύνη και η ανάπτυξη και ωρίμανση των ακραίων στοιχείων στην “απέναντι όχθη” οφείλονται κατά το μέγιστο μέρος 1ον) στη δική του αδιάλλακτη πολιτική, ειδικά μετά το 1995 και 2ον) στην ενθάρρυνση και τη στήριξη που παρείχε στις δυνάμεις αυτές κατά το παρελθόν, σε αντίβαρο προς τις προοδευτικές-αριστερές δυνάμεις των Παλαιστινίων και των Αράβων της περιοχής. Πάντως, εάν – όπως λες – έλθει “Θεία Φώτιση” στα μυαλά των διοικούντων το κράτος του Ισραήλ, γιατί να μην έλθει αντίστοιχα και στα μυαλά των “απέναντι”; Όσο πιθανό είναι να συμβεί το ένα, άλλο τόσο (για να μη σου πω περισσότερο) πιθανό είναι το άλλο. Ακόμη και ο τρελο-Αχμαντινετζάντ δήλωσε ευθαρσώς, ότι “το Ιράν δεν αποτελεί απειλή για κανέναν, ακόμη και για το καθεστώς των Σιωνιστών (όπως αποκάλεσε το Ισραήλ)”. Ανάλογη δέσμευση μέχρι τώρα δεν έχουμε δει από καμία (μα ΚΑΜΙΑ) ισραηλινή κυβέρνηση οποιουδήποτε κόμματος στα 58 χρόνια ύπαρξης αυτού του κράτους. Εάν το Ισραήλ επανέλθει (λέμε τώρα…) στα προ του 1967 σύνορα, αμέσως εκπίπτει μια σειρά σοβαρών λόγων, για τους οποίους μερικές μουσουλμανικές χώρες εξακολουθούν να μην αναγνωρίζουν το Ισραήλ ως κρατική οντότητα. Συνεπώς, το κλειδί της αποκατάστασης της ύφεσης και της ηρεμίας στην ευρύτερη αυτή γεωπολιτική περιοχή το κρατάει το Ισραήλ. Εάν το ίδιο δεν συμβάλλει στη δημιουργία αυτού του κλίματος, απλά θα θερίσει τις “θύελλες” από τους “ανέμους” που έσπειρε στην περιοχή.

28 August, 2006 στις 12:11 am
15
Από: Tassos

Αυτό θα είναι και το τελευταίο μου σχόλιο, όχι γιατί πιστεύω ότι η συζήτηση έληξε αλλά επειδή νομίζω ότι πρέπει να συνεχιστεί με αφορμή κάποιο ποστ ευρύτερης θεώρησης. Ας μην ξεχνάμε ότι το αντικείμενο του αρχικού ποστ ήταν η ελαστική θεώρηση του τι είναι θεμιτός ή αθέμιτος στόχος στην πορεία για αυτοδιάθεση και εθνική κυριαρχία.

Συμφωνώ ότι το Ισραήλ έχει κεντρική ευθύνη για την κατάσταση, αλλά δεν πρέπει να παραβλέψουμε και τις ευθύνες της άλλης πλευράς με αποκορύφωμα την αποτυχία των συνομιλιών του 2000 στο Camp David.

Επίσης ως προς το πού είναι πιθανότερο να επέλθει η “Θεία Φώτιση”, ας μην ξεχνάμε ότι το Ισραήλ είναι η μόνη δημοκρατία (έστω και με πανίσχυρο μιλιταριστικό ρεύμα) της περιοχής. Περιβάλλεται δε από αυταρχικά καθεστώτα τα οποία καταπιέζουν εγχώριους ακραιφνείς πυρήνες ισλαμιστών.

To sum it up, θεωρώ ότι οι συνθήκες για την ομαλοποίηση της κατάστασης είναι σοβαρά αντίξοες και γιατί οι άμεσοι αντίπαλοι δεν έχουν την απαιτούμενη βούληση (και οι φράξιες που την έχουν είναι πολιτικά ανίσχυρες) αλλά και γιατί ο μόνος ισχυρός εξωτερικός παράγοντας που μπορεί να συνδράμει στην ειρήνευση της περιοχής (δλδ οι ΗΠΑ) είτε αδιαφορεί είτε είναι βαθιά νυχτωμένος για το τι αποτελεί βιώσιμη λύση.

Thanks to everyone for their comments!

31 August, 2006 στις 1:26 pm
16
Από: vassilis

Ως τελευταίο σχόλιο στο συγκεκριμένο post, θα ήθελα κι εγώ να σημειώσω τα εξής:

1. Το Ισραήλ δεν έχει απλώς την κύρια ευθύνη για τα προβλήματα στην περιοχή, αλλά τα έχει δημιουργήσει εξ ολοκλήρου από τη στιγμή της ίδρυσής του και μετά, δεδομένου ότι η εύρεση πατρίδας του εβραϊκού λαού (αίτημα στη βάση του απόλυτα δίκαιο) συνδέθηκε ιστορικά με τον ξεριζωμό ενός άλλου λαού (δηλαδή του παλαιστινιακού).
2. Οι συνομιλίες του 2000 κατέρρευσαν κυρίως υπό το βάρος της σαφούς και ριζικής αλλαγής της πολιτικής του Ισραήλ σε σχέση με την περίοδο Ράμπιν και της επιστροφής στη λεγόμενη “σκληρή γραμμή”.
3. Το Ισραήλ ΔΕΝ είναι η μόνη δημοκρατία της περιοχής (ο Λίβανος, στον οποίο επιτέθηκε, ΤΙ είναι δηλαδή;). Από τις χώρες που έχουν άμεσα σύνορα με το Ισραήλ, η Αίγυπτος είναι – θεωρητικά τουλάχιστον – επίσης δημοκρατία, η Ιορδανία είναι συνταγματική μοναρχία χωρίς, όμως, αυταρχικές ακρότητες, ενώ η Συρία είναι καθεστώς “μπααθικού” τύπου, ό,τι και αν αυτό σημαίνει. Το Ισραήλ δεν είναι – κατ’ ουσίαν – δημοκρατία ούτε στην ονομασία του, αφού ο επίσημος τίτλος του είναι “Κράτος του Ισραήλ” και όχι, πχ, “Δημοκρατία του Ισραήλ”. Και, για να λέμε τα σύκα-σύκα και τη σκάφη-σκάφη, δημοκρατία με μερικές χιλιάδες πολιτικούς κρατουμένους στις φυλακές της δεν νοείται επ’ ουδενί.
4. Οι ΗΠΑ θα μπορούσαν, αλλά ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ να συνδράμουν στην ειρήνευση της περιοχής, ακριβώς επειδή αυτή η κατάσταση τους βολεύει να προωθήσουν τα όποια επεκτατικά τους σχέδια στη Μέση Ανατολή, κυρίως σε πολιτικο-οικονομικό και δευτερευόντως σε στρατιωτικό επίπεδο. ΔΕΝ είναι η μόνη χώρα ή διεθνής Οργανισμός που θα μπορούσε να συνδράμει στην ειρήνευση της περιοχής, όμως οι υπόλοιποι που θα μπορούσαν – υπό προϋποθέσεις – να το κάνουν, είτε είναι δεμένοι στο άρμα της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής (πχ Μ. Βρετανία), είτε αδυνατούν να βρουν κοινή γλώσσα και να πάρουν πρωτοβουλίες (βλ. Ευρ. Ένωση) είτε ακροβατούν ανάμεσα στη διάθεσή τους να συνεισφέρουν στην επίλυση του προβλήματος και την αναγκαστική “λυκοφιλία” με τις ΗΠΑ για λόγους που δεν χωρούν να εξηγηθούν στο παρόν post (βλ. Ρωσία). Η μόνη βιώσιμη λύση είναι η δημιουργία παλαιστινιακού κράτους, μόνο που πρέπει να βρεθεί και βιώσιμος τρόπος εφαρμογής της.

Ευχαριστώ για την προσοχή,

Βασίλης Μακρίδης

1 September, 2006 στις 7:35 am
17
Από: Cosa 200

Βασίλη, το σημείο 4 και ειδικά η φράση:
……”είτε αδυνατούν να βρουν κοινή γλώσσα και να πάρουν πρωτοβουλίες (βλ. Ευρ. Ένωση) είτε ακροβατούν ανάμεσα στη διάθεσή τους να συνεισφέρουν στην επίλυση του προβλήματος και την αναγκαστική “λυκοφιλία”…..
με βρίσκει ριζικά αντίθετο.

Γιατί βρήκαν κοινή γλώσσα και “προσφορά” στο Αφγανιστάν;
Γιατί βρήκαν κοινή γλώσσα και “προσφορά” στο Ιράκ;
Γιατί βρήκαν κοινή γλώσσα και “προσφορά” στο Κόσοβο;
Γιατί βρήκαν κοινή γλώσσα και “προσφορά” στο Κογκό;
Γιατί βρήκαν κοινή γλώσσα και “προσφορά” στο Λίβανο;
Γιατί βρήκαν κοινή γλώσσα και “προσφορά” στο ΔΟΛΟΦΟΝΙΚΟ εμπάργκο στην Κούβα;

Άστα Βασίλη, η Ε.Ε. είναι μια απ’ τα ίδια με τους Αμερικάνους. Η μόνη (ίσως) διαφορά είναι ότι οι Αμερικάνοι, στο σύνολό τους (290.000.000), είναι πιο αμόρφωτοι απ΄τους Ευρωπαίους και σ’ αυτό συνίσταται η δυσκολία της Ευρώπης να συναγωνιστεί τους Αμερικάνους σε αγριότητα. Με κάτι σαν την Κουτσίκου υπουργούς παιδείας, σε λίγα χρόνια θα είμαστε “πανάξιοι” να τους συναγωνιστούμε!

1 September, 2006 στις 5:20 pm
18
Από: vassilis

Μάνο, με αναγκάζεις με την παρέμβασή σου να επανέλθω, αν και είχα υποσχεθεί ότι το προηγούμενο σημείωμά μου θα ήταν το τελευταίο στη συγκεκριμένη θεματική ενότητα. Μολονότι νιώθω, ότι ξεφεύγουμε, μάλλον, από το αρχικό θέμα, οφείλω να κάνω μερικές παρατηρήσεις όσο πιο σύντομα γίνεται και, εάν θες συμφωνείς με την άποψή μου, εάν δε θες όχι.

Την Ευρωπαϊκή Ένωση δεν θα έπρεπε να τη βάζουμε καταχρηστικά στο ίδιο “τσουβάλι” με τις ΗΠΑ για έναν πολύ σοβαρό λόγο: ότι, σε αντίθεση με τις ΗΠΑ δεν αποτελεί (και πολύ δύσκολα θα αποτελέσει) μια ενιαία κρατική οντότητα με κοινή εξωτερική και στρατιωτική πολιτική. Οι αποφάσεις που λαμβάνονται στα Διευθυντήριά της αποτελούν κυρίως προϊόν διαπραγμάτευσης μεταξύ των κρατών-μελών της και συνήθως έχουν “στρογγυλές γωνίες”, προκειμένου να μη θιγούν οι λογής διαφοροποιήσεις μεταξύ τους. Οφείλω να παραδεχθώ, ότι και η ΕΕ δεν αποτελεί κανενός είδους “Αγία Οικογένεια” και, πολλές, αν όχι οι περισσότερες αποφάσεις που λαμβάνονται σε κεντρικό επίπεδο επηρεάζονται κατά το μάλλον ή ήττον από τις Μεγάλες Δυνάμεις που βρίσκονται στους κόλπους της. Ωστόσο οι διαφορές που υπάρχουν ανάμεσα και σε αυτές (κυρίως ανάμεσα στον γαλλο-γερμανικό άξονα και τη Βρετανία) καταλήγουν στο ίδιο αποτέλεσμα: στην (δια)τήρηση των ισορροπιών. Το δυσλειτουργικό, από τη φύση του, μοντέλο διοίκησης και λήψης αποφάσεων εντός της ΕΕ την κάνει να παρεμβαίνει αργά και, πολλές φορές άκαιρα στα διεθνή πράγματα. Περισσότερο θα έλεγε κανείς, ότι διακρίνει την άσκηση πολλών εθνικών εξωτερικών πολιτικών ταυτόχρονα, παρά μιας ενιαίας της ΕΕ, σε ό,τι τουλάχιστον αφορά στα κρισιμότερα διεθνή ζητήματα τα τελευταία χρόνια. Στους κόλπους της ΕΕ υπάρχουν χώρες που εξυπηρετούν ανοιχτά και με κάθε τρόπο τα αμερικανικά συμφέροντα στην ευρύτερη γεωπολιτική περιοχή μας (βλ. Βρετανία, Πολωνία, Ουγγαρία κ.ά.), χώρες που τα συμφέροντά τους άλλοτε βρίσκονται σε σύγκρουση και άλλοτε σε σύμπλευση με αυτά της αμερικανικής διοίκησης (πχ Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία) και χώρες που διατηρούν σε μεγάλο βαθμό την αυτονομία αποφάσεων και δεν προσδένονται στο “άρμα” των ΗΠΑ (πχ οι Σκανδιναβικές). Από τη στιγμή λοιπόν, που μιλάμε για ένα τόσο ετερόκλητο σύνολο κρατών και μια χαλαρή (τουλάχιστο σήμερα) ένωση μεταξύ τους, είναι άδικο η ΕΕ να κρίνεται με τα ίδια κριτήρια με τις ΗΠΑ σε ό,τι αφορά τόσο στον βαθμό, όσο και στην ποιότητα παρέμβασής της.

Τα όσα έγιναν ειδικά στο Αφγανιστάν και στην Κούβα αποτελούν σχεδόν 100% προϊόν της αμερικανικής εξωτερικής και στρατιωτικής πολιτικής και ο βαθμός παρέμβασης της ΕΕ σε αυτά ήταν από ελάχιστος έως μηδαμινός. Στην πρώτη περίπτωση τη “δουλειά” διεκπεραίωσε ο (κατά τα άλλα “εχθρός” των ΗΠΑ Οσάμα Μπιν Λάντεν), ενώ στη δεύτερη (Κούβα) περισσότερο και από το εμπάργκο των ΗΠΑ η χώρα επηρεάστηκε από τη διάλυση της ΕΣΣΔ και τη διακοπή των χρηματοδοτήσεων και της κάθε λογής βοήθειας που λάμβαναν από εκεί.

Σε ό,τι αφορά στο Ιράκ (που είναι μια πολύ μεγάλη κουβέντα από μόνο του), η αντιμετώπιση από πλευράς ΕΕ της ωμής επέμβασης των ΗΠΑ είναι χαρακτηριστική της σημερινής της μορφής και (δυσ)λειτουργικότητας: δεν ελήφθη καμία απόφαση, ούτε καταδικαστική, ούτε επιδοκιμασίας προς τις ΗΠΑ και η κάθε χώρα άσκησε, ουσιαστικά, τη δική της εξωτερική πολιτική, με βάση τα δικά της συμφέροντα στην περιοχή. Χαρακτηριστική ήταν η απόλυτη διάσταση απόψεων μεταξύ Βρετανίας (από τη μία) και Γαλλίας-Γερμανίας (από την άλλη), με background τα περίφημα πετρέλαια της Μοσούλης, τα οποία μέχρι τη δεκαετία του ’20 ανήκαν στην Τουρκία και ο Κεμάλ Ατατούρκ τα είχε παραχωρήσει προς εκμετάλλευση στις τρεις προαναφερθείσες χώρες, με αντάλλαγμα τη διακοπή παροχής βοήθειας στον ελληνικό στρατό στη Μικρά Ασία (στγ.: αυτή ήταν και η απαρχή της Μικρασιατικής καταστροφής). Το ίδιο, λίγο ως πολύ, συνέβη και στην περίπτωση του Λιβάνου, ενώ για το Κογκό (για να μη φανώ “ξερόλας”) έχω ελλειπή ενημέρωση και δεν θα ήθελα να πάρω θέση.

Εν κατακλείδει, θα επαναλάβω ότι βασικό πρόβλημα της ΕΕ είναι η “δυσκαμψία” της στη λήψη αποφάσεων, η οποία στην πράξη αφήνει το πεδίο ανοιχτό σε όσους “κάνουν παιχνίδι” στις διεθνείς εξελίξεις (λέγε με ΗΠΑ) και να επιβάλλουν τους δικούς τους όρους. Εντούτοις, οι ευθύνες της ΕΕ και των ΗΠΑ δεν μπορούν να εξομοιωθούν, για τους λόγους που εξήγησα παραπάνω. Εύχομαι και ελπίζω, να μη χρειαστεί να ξαναπαρέμβω, τουλάχιστο για το συγκεκριμένο θέμα. Ευχαριστώ για την προσοχή!

ΒΜ

4 September, 2006 στις 7:43 am