Global Competitiveness ’06: Nordics up, Anglo-Saxons down


Ετήσια έκθεση του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ για την ανταγωνιστικότητα. Αξιοσημείωτα: η πτώση ΗΠΑ-Βρετανίας, οι 3 σκανδιναβικές οικονομίες στην πρώτη τετράδα και η μεγάλη άνοδος της Σουηδίας (3), που τουλάχιστον ξεφορτώθηκε αυτούς τους ανίκανους σοσιαλδημοκράτες και μπορεί να ελπίζει σε καλύτερες μέρες... -y 


 

21 σχόλια


1
Από: Tassos

But… but… αφού ο ΑΑ είπε ότι το Σκανδιναβικό μοντέλο είναι μούφα! Και η μέγιστη ειρωνία βέβαια είναι ότι η Ιρλανδική τίγρης είναι πίσω από το κρατιστικό Βέλγιο, no;

26 September, 2006 στις 3:10 pm
2
Από: Spinoza

Διάβασα το summary της έκθεσης από το λινκ που έχετε ποστάρει και η εντύπωση που αποκόμισα είναι ότι οι υψηλοί δείκτες της ανταγωνιστικότητας σε Ελβετία και Σκανδιναβικές χώρες δεν επηρρεάζονται τόσο από τα λεγόμενα μοντέλα κοινωνικής ανάπτυξης όσο από μια σειρά από άλλους παράγοντες.

Ας πούμε, ο συντάκτης αναφέρει πως οι ιδιωτικές εταιρείες στις χώρες αυτές ξοδεύουν πολλά χρήματα στην έρευνα, κάτι που ενισχύει τα ακαδημαικά στάνταρντς. Αναφέρει χαρακτηριστικά ότι οι χώρες αυτές υπολείπονται σε ευελιξία όσον αφορά την εργατική νομοθεσία σε σχέση με την πρωτοπόρο Ελβετία γιαυτό και η τελευταία ήρθε πρώτη.

Από περιέργεια αναζήτησα μια εξήγηση της πτώσης στο ranking των ΗΠΑ και βρήκα εξίσου ενδιαφέρον ότι οι ΗΠΑ παραμένουν πρωτοπόρες μεν στα στάνταρντς που έχει θέσει το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ, τα ονομάζει χαρακτηριστικά pillars, υπολείπονται όμως σε μια σειρά από μακροοικονομικούς παράγοντες τους οποίους τους συνδέει πάλι με παραμέτρους ακαδημαικής απόδοσης.

Απ’ότι κατάλαβα δλδ η λίστα συγκροτείται από μία σειρά επιδόσεις σε τομείς που λίγο έχουν να κάνουν με τα μοντέλα διακυβέρνησης όπως αυτά σχολιάζονται στο άρθρο των rooster, η ανταγωνιστικότητα αφορά περισσότερο μια επιχειρηματική και ακαδημαική κουλτούρα που έχει αναπτυχθεί στις χώρες αυτές. Απόδειξη το ότι είναι έτσι αποτελεί το γεγονός ότι η Ελβετία δεν έχε καμία σχέση με τις υπόλοιπες “πρώτες” στο μοντέλο διακυβέρνησης.

Αν θέλετε να το προβάλλετε εκεί, ίσως θα πρέπει να συζητήσετε σε ποια πολιτικά μοντέλα ανθούν αποτελεσματικές ακαδημαικές και επιχειρηματικές πρακτικές αλλά και κουλτούρες.

27 September, 2006 στις 12:00 am
3
Από: yorgos

…η εντύπωση που αποκόμισα είναι ότι οι υψηλοί δείκτες της ανταγωνιστικότητας σε Ελβετία και Σκανδιναβικές χώρες δεν επηρρεάζονται τόσο από τα λεγόμενα μοντέλα κοινωνικής ανάπτυξης…

Μα αυτό δεν είναι ενδιαφέρον, Spinoza; Το επιχείρημα των φίλων του αγγλοσαξωνικού μοντέλου είναι ότι (ακόμα και) το νέο σκανδιναβικό επηρεάζει αρνητικά το δυναμισμό και την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας. Το ζητούμενο λοιπόν είναι μάλλον η απόρριψη της αρνητικής συσχέτισης, παρά η απόδειξη της θετικής. (Τίποτα από τα δύο δε συμβαίνει εδώ — έχουμε όμως κάποιες ενδιαφέρουσες ενδείξεις)

Το ίδιο ισχύει και για τους ‘τρίτους’ παράγοντες. Έχει όντως ενδιαφέρον να μάθουμε ποιά πολιτικά μοντέλα ενθαρρύνουν την ανάπτυξη επιχειρηματικής κουλτούρας. Καμιά φορά όμως, αρκεί να ξέρουμε ποιά δεν την αναχαιτίζουν =)

27 September, 2006 στις 12:57 am
4
Από: Spinoza

Διάβασα ξανά τα κείμενα στα κοκόρια και ξαναδιάβασα και το κείμενο του Ανδριανόπουλου. Δεν είδα πουθενά την λέξη “ανταγωνιστικότητα” και επειδή παρακολουθώ πολύ στενά τα των Φιλελευθέρων, γνωρίζω πολύ καλά τα θεωρητικά πλαίσια μέσα στα οποία κινούνται, το Σκανδιναβικό μοντέλο δεν απορρίπτεται επειδή οδηγεί στη μείωση της ανταγωνιστικότητας αλλά επειδή δεν προάγει την οικονομική ευημερία των πολιτών.

Βέβαια, αν οι Έλληνες Φιλελεύθεροι ήξεραν λίγα γραμματάκια, διάβαζαν δλδ και λίγο πέρα απο “τα δικά τους”, θα έκαναν αυτή την έρευνα παντιέρα γιατί αποδεικνύει, σοκαριστικά για μένα (και με δεδομένο ότι αυτή τη στιγμή περνάει κάτω από το γραφείο μου μια πορεία για την Παιδεία και φωνάζουν με τα ντουντούκα ” Έξω από τα σχολεία οι πολυεθνικές” λες και υπάρχει κάποια πολυεθνική που θέλει να δώσει τα λεφτάκια της σε ελληνικό εκπαιδευτικό ίδρυμα…), τη σημασία της ακαδημαικής και ερευνητικής δραστηριότητας μέσα σε μία κοινωνία, μια δραστηριότητα που έχει τεράστιο effect και στους θεσμούς και στην τρέχουσα ηθική ( που με ρώτησαν δίπλα, στο “Βλέμμα” για τους μηχανισμούς που παράγουν ηθική).

Όμως υποπίπτουν στο σφάλμα του να θεωρούν ο,τιδήποτε Σκανδιναβικό κακό, κάτι που είναι ενός αντιφιλελεύθερος τρόπος ανάλυσης.

“Το ίδιο ισχύει και για τους ‘τρίτους’ παράγοντες. Έχει όντως ενδιαφέρον να μάθουμε ποιά πολιτικά μοντέλα ενθαρρύνουν την ανάπτυξη επιχειρηματικής κουλτούρας. Καμιά φορά όμως, αρκεί να ξέρουμε ποιά δεν την αναχαιτίζουν =) ”

Σαφώς. Η απάντηση φαίνεται, αρχικά, προφανής, η παράμετρος που θέτετε όμως ” να ξέρουμε ποια (μοντέλα) δεν την αναχαιτίζουν ” ή μάλλον το να πιάσουμε το ζήτημα ” αντίστροφα” προς επαλήθευση, δείχνει την πολυπλοκότητα του ζητήματος. Βέβαια θα έλεγε κανείς ότι στις κοινωνικές επιστήμες, ειδικά στην Ιστορία, η “επαλήθευση” γίνεται με άλλους όρους από τις Θετικές Επιστήμες αλλά μπλαμπλα μπλα, απεραντολογώ και δεν είναι της παρούσης…

Κλείνω με την παρατήρηση ότι το report είναι πολύ καλό παράδειγμα στους κυρίους Ανδριανόπουλους για το πώς γράφονται αυτά τα άρθρα. Δεν χτίζεις επιχειρήματα βομβαρδίζοντας τον αναγνώστη επιθετικά, με νούμερα εκτός αν αυτό δεν είναι το ζητούμενο.

Tnx!

Βλέπω ότι διαβάζετε τη Wonkette. Είναι η αγαπημένη μου “αμερικανιά”. 🙂

27 September, 2006 στις 1:48 am
5
Από: Roark

Απλά να διευκρινήσω ότι εγώ δεν θεωρώ οτιδήποτε σκανδιναβικό κακό. Τρέφω μεγάλη εκτίμηση για το σκανδιναβές γυναίκες! Ακόμα περισσότερο, σύντομα μάλλον θα είμαι εργαζόμενος και κάτοικος Σκανδιναβίας. Όταν βρω χρόνο θα σχολιάσω αναλυτικότερα τα δικά μου συμπεράσματα της έκθεσης.

Αλλά, είναι τελείως άδικο να συγκρίνεται το ύφος και το περιεχόμενο μιας τέτοιας έκθεσης με άρθρα γνώμης των χιλίων λέξεων. Ο ΑΑ είναι πολιτικός και επιχειρηματολογεί για να στηρίξει τις πολιτικές του προτάσεις. Οι προτάσεις του εντάσσονται σε μια γενικότερη πολιτική αντίληψη και στηρίζονται σε ένα ολόκληρο ιδεολογικό σύμπλεγμα αρχών και αξιών, το οποίο προσπαθεί να υπερσπιστεί και με αποδείξεις αποτελεσματικότητας. Ειδικά σε μια χώρα όπου η ενημέρωση είναι επιλεκτικότατη, η παραπληροφόρηση, η δυσφήμιση και η συκοφαντία είναι κανόνας, ο “βομβαρδισμός” του κάθε άλλο παρά υπερβολικός είναι.

Αν ο ΑΑ (ή οποιοδήποτε άλλος) είχε ένα ινστιτούτο αναλύσεων και οι εκθέσεις του ήταν όπως ενός πολιτικού σχολιαστή θα καταλάβαινα την κριτική.

Επίσης η έννοια της “ανταγωνιστικότητας” έχει δεχθεί μεγάλη (και σε πολλά βάσιμη) κριτική. Σε μας πχ εδώ

27 September, 2006 στις 2:59 am
6
Από: Tassos

Spinoza, όσον αφορά στην ευημερία των πολιτών, συνήθως 2 και 2 κάνουν 4. Η ευημερία οφείλεται είτε σε εύρωστη παραγωγικότητα (*) (την οποία έχουμε μάθει ότι προωθεί η ανταγωνιστική ελεύθερη οικονομία πολύ καλύτερα από την κρατικοδίαιτη ή κρατικά ελεγχόμενη) είτε σε παροχές λόγω εσόδων π.χ. από πώληση πολύτιμων φυσικών πόρων.

(*) Προσοχή, η σχέση δεν είναι απαραίτητα αμφίδρομη.

27 September, 2006 στις 7:18 am
7
Από: Σπινόζα

Αγαπητέ Roark.

Ωραίο το σχόλιο για τις Σκανδιναβές. Μου θύμισε την καμπάνια της Επιτροπής Προσφύγων που είχε τη φωτογραφία μιας μαύρης νοσηλεύτριας με την εξής λεζάντα ” Με λένε Άννεκε και είμαι Σουηδέζα”. Μπορεί να είχατε εκείνη στο μυαλό σας γιατί η μαύρη Σκανδιναβή Άννεκε ήταν πράγματι κούκλα. Εμένα πάντως μου αρέσει η φυση στη Σκανδιναβία παρ’όλο που δεν αντέχω το κρύο, η δε Στοκχόλμη είναι μία από τις πιο όμορφες πόλεις που έχω επισκεφτεί και οι Σουηδοί εξαιρετικά θερμοί άνθρωποι, εύχομαι κάθε καλό στην έκβαση των σχεδίων σας.

Διάβασα με προσοχή το άρθρο που συνδέσατε και ξαναδιάβασα το summary που είχα διαβάσει το πρωί ( δουλειά δεν είχε ο διάολος…όμως ήθελα να είμαι βέβαιος). Όπως θα είδατε, στο summary διατυπώνονται οι ίδιες ακριβώς επιφυλάξεις για τις “συνταγές της ανταγωνιστικότητας” και μάλιστα επισημαίνεται τόσο το ατελέσφοραο μια κεντρικής, παρεμβατικής πολιτικής όσο και η μετεμφύτευση μοντέλων από χώρα σε χώρα. Όπως και τα φυτά, έτσι και τα οικονομικά μοντέλα, δεν μεταφυτεύονται με επιτυχία. Κάτι μας έμαθε και ο Καθ. Φρήντμαν γιαυτό με τα πειράματα του, ε;

Αν λοιπόν ο ίδιος φορέας-συντάκτης της έρευνας διατυπώνει τις επιφυλάξεις του και μάλιστα με μεγαλυτερη σαφήνεια απ’ότι διατυπώνονται στο ελληνικό άρθρο δεν βλέπω που έγκειται η κριτική.

Περί του εκλεγμένου με το ΠΑΣΟΚ βουλευτή Α.Α. Κατά την ταπεινή μου άποψη είναι ένας μέτριος γραφιάς, περισσότερο ενημερωμένος παρά καλλιεργημένος, με μια μονεταριστική θεώρηση που δεν αρκεί πια για να απαντήσει στα υπαρκτά προβλήματα, συχνά φιλοσοφικής φύσεως ενός κόσμου που αλλάζει. Δεν είναι και ο Καρλ Μπρούνερ δα. Χώρια που μαζί με τον Στέφανο Μάνο είναι υπεύθυνοι για την καταβαράθρωση κάθε έννοιας κινήματος, λέσχης, συλλόγου whatever των Φιλελευθέρων στην Ελλάδα, ποτέ δεν πρόκειται να συγχωρέσω τη συμπόρευση με το ΠΑΣΟΚ και ως κάποιος που ήταν παρόν όταν το μαγαζί άνοιγε, καταλογίζω στους δύο αυτούς πολιτικούς άνδρες την πλήρη αποξένωσή μου από τα κοινά. Προτιμώ να συναντιέμαι και να διαλέγομαι με ανήσυχα πνεύματα στο διαδίκτυο ή να έχω φίλους που ανήκουν σε άλλους χώρους και να εμπλεκομαστε σε ατέρμονους θεωρητικούς καυγάδες. Κοινώς, σιγά το πρόσωπο.

Για να απαντήσω και στον Τάσσο με τον οποίο συμφωνώ. Ο κόσμος αλλάζει και αλλάζει με την ανάπτυξη της βιοτεχνολογίας κατά πρώτον και της τεχνολογίας των δικτύων κατά δεύτερον. Αυτό σημαίνει ότι χρειζαόμαστε νέα θεωρητικά εργαλεία σε φιλοσοφικό πρώτα επίπεδο για να διαχειριστούμε και να αντιμετωπίσουμε τη νέα εποχή. Χρειαζόμαστε θεωρητικά εργαλεία με κάτι όρχεις να, με το συμπάθειο και όχι το τραύλισμα των Ανδριανόπουλων. Πρέπει οι άνθρωποι να οραματιστούν το μέλλον στο επίπεδο του κοινωνικού-κοινοτικού βίου, πρέπει να πάρουν θέση στην καταστροφή του περιβάλλοντος, να παλέψουν για την εξάλειψη της φτώχειας. και της κοινωνικής ανισότητα και κυρίως ( και αυτό το επισημαίνε και η έκθεση…) για το πλάτεμα ( πάλι σαν τον Πασόκο τον Μάνο μιλάω) της Παιδείας στους μή προνομιούχους.

Αυτά αποτελούν τον πυρηνα της Φιλελεύθερης φιλοσοφίας την οποία κάτι ανδριανόπουλοι με την ανεπάρκειά τους και την αγραμματοσύνη τους εκχώρησαν στην Αριστερά ( που είναι ο Μαιγκρέ που μας ” κλέβει” τα επιχειρήματα, οεο;).

Αυτά τα ολίγα και συγγνώμη αν έκανα κατάχρηση, θα πρέπει να μου το πείτε γιατί πρώτη φορά σχολιάζω στο μπλογκ σας.

27 September, 2006 στις 12:29 pm
8
Από: nikoxy

Προσφιλείς μου RTapes, μου κλέψατε τον Σπινόζα;

@Σπινόζα:
Χώσ’ τα!

27 September, 2006 στις 3:36 pm
9
Από: Tassos

Spinoza, don’t worry, bandwidth is cheap 🙂 Έχεις βέβαια τη συνήθεια να πλατειάζεις και είναι φανερό ότι έχεις απωθημένα με τον ελληνικό “φιλελεύθερο” ή Φιλελεύθερο χώρο αλλά εμείς μόνο χαιρόμαστε με το διάλογο που προ(σ)καλεί τη συμμετοχή netizens σαν και του λόγου σου.

Άλλωστε νομίζω ότι το RT κάθεται σε αρκετά ζητήματα πάνω στον παροιμιώδη φράχτη, οπότε τα σχόλια ανθρώπων που έρχονται χωρίς βαρειές καταθέσεις σε ιδεολογικές τράπεζες – if you know what I mean – είναι ευπρόσδεκτες.

27 September, 2006 στις 5:11 pm
10
Από: Σπινόζα

Ο reader καταχωρεί τα σχόλια “ανάποδα” κι έτσι όταν διάβασα το σχόλιο του Τάσου περι πλατειασμών σκέφτηκα τί θα έλεγε ο Ξυδάκης αν το έβλεπε, μετά είδα το σχόλιό του.

Ναι είμαι περιφραστικός γιατί έχω σπουδάσει θεωρητικές επιστήμες και στη δουλειά μου πρέπει να εκφράζομαι αναλυτικά. Ζηλεύω όμως το συμπυκνωμένο, μεστό και περιεκτικό λόγο.

Σχετικώς με τους Φ. είμαι από τα ιδρυτικά μέλη του (πρώην) κόμματος και από τους πρώτους “νεολαίους” –πολύ πριν το κόμμα–που εξέφρασαν φιλελεύθερο λόγο στα ελληνικά πανεπιστήμια και με πόλεμο από την παράταξη της Ν.Δ. ( λογικό ήταν αυτό).
Με πονάει το ζήτημα του Φ, that’s all. Θα κοιτάξω να γκρινιάζω λιγότερο όμως. Εξάλλου, όπως ο Α.Α έτσι κι εγώ έχω ένα μεγάλο πορτραίτο της Θάτσερ στο γραφείο μου. Έχω παρατηρήσει ότι αυξάνει τους δείκτες της παραγωγικότητας…

27 September, 2006 στις 10:03 pm
11
Από: Roark

Οι προσωπικές μου γνωριμίες μάλλον περιορίζονται σε στερεοτυπικές περιπτώσεις, αλλά θα χαιρόμουν αν γνώριζα και διαφορετικές Σκανδιναβές.

Επίσης, δεν ξέρω ποιά ήταν τα πειράματα του καθ.Φρίντμαν. Ο ίδιος υπήρξε οικονομικός σύμβουλος μόνο μερικών Αμερικανών προέδρων, και αν κρίνω από τα αποτελέσματα της επίδρασής του στο αμερικανικό “μοντέλο”, μάλλον καλά τα πήγε.

Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω τις προσωπικές εμπειρίες του Σπινόζα που οδηγούν στην έκφραση πικρίας για συγκεκριμένα πρόσωπα. Παρατηρώ όμως ότι παρόμοιες πικρίες είναι διάχυτες σε παλαιούς φιλελεύθερους. Χωρίς να γνωρίζω προσωπικά ούτε τον ΑΑ, ούτε τον ΣΜ, αισθάνομαι ότι κάπου αδικούνται. Φορτώνται τις αποτυχίες και τις απογοητεύσεις ενός ολόκληρου χώρου. Πολλοί φιλελεύθεροι έχουν από αυτούς απαιτήσεις πολύ μεγαλύτερες από όσες αναλογούν σε αυτούς τους 2. Όποιος ήθελε να κάνει πράγματα (κίνημα, λέσχη, σύλλογο κτλ), δεν τον εμπόδισε τίποτα άλλο παρά ο εαυτός του. Για την αποτυχία του Φ στην Ελλάδα φταίει κάθε ο Έλληνας φιλελεύθερος και η δική του αδρανοποίηση, όχι όσοι πληρώνουν με προσωπικό κόστος την δημόσια υπεράσπιση των ιδεών τους.

Όσο για την σύμπλευση με το ΠΑΣΟΚ (των δύο ανεξάρτητων βουλευτών), όσο περίεργη και αν είναι, δεν θα έπρεπε να είναι περισσότερο απωθητική με την αντίστοιχη παλαιότερη σύμπλευση με την ΝΔ.

28 September, 2006 στις 3:07 am
12
Από: Σπινόζα

Αναφέρομαι στο “Θαύμα της Χιλής, Roark, το οικονομικό πείραμα που εγινε με τις πλάτες ενός δικτάτορα στην πλάτη ενός λαού, όπου δεν θα πήγε τελικώς και τόσο καλά…

Δεν είμαι παλαιός Φ. στο χώρο ανήκω ακόμη και κανείς δεν καταλογίζει στους δύο την αποτυχία του Φ. χώρου. Οι Φ έλαβαν στις εκλογές το ποσοστό που τους αντιστοιχούσε τη συγκεκριμένη στιγμή στην ελληνική κοινωνία. Αυτό που απαξίωσε όμως το χώρο και δημιούργησε την εντύπωση ότι πρόκειται περί πολιτικού οπορτουνισμού, ήταν η σύμπλευση με το ΠΑΣΟΚ.

Όσον αφορά στη συμπόρευση με τη Ν.Δ. δίκιο έχετε. Έπρεπε το 1977 που τον έβαλε ο Καραμανλής στην προνομιακή Α’ Αθηνών αντί για την πατρίδα του την Αρκαδία, ας πούμε, όπου το εκλογικό σώμα ήταν από τότε δεκτικό σε εκλογικές καμπάνιες ( το φυλλάδιο που κυκλοφόρησε με τη φωτογραφια του μαζί με τη γυναικα και τα παιδιά του ήταν πρωτοπορειακό για την εποχή, ο πατέρας μου που τότε ήταν σχεδόν στην ηλικία που είμαι σήμερα, ήταν 37 και ήταν νέος ελεύθερος επαγγελματίας και παντρεμένος με τρία παιδιά , ταυτίστηκε απόλυτα, αν και ΕΚΟΦ στα φοιτητικά του χρόνια και αν και δεν είχε κληρονομήσει καμία βιομηχανία αλλά έφτιαξε τα πάντα ξεκινώντας από το μείον, όχι απλά το μηδέν, απορώ με την ταύτιση δλδ αλλά φταίει και η μακαρίτισσα η Βλάχου που όλο έγραφε τότε στην “Κ” για τον Μάνο, αυτόν τον αυτοδημιούργητο πολιτικό ) να κατέβει ως ανεξάρτητος. Με το σημαντικό ποσοστό που θα ελάμβανε τότε, το 1977 χάρις στην προσωπικότητά του και τις ιδέες του και με την ολοένα αυξανόμενη δυναμική που θα δημιουργούσε γύρω από τις ιδέες του μόνος του, χωρίς κομματικό μανδύα
, σήμερα θα είχε γίνει ρυθμιστής του πολιτεύματος . Όμως για να μη χαλάσει την καρδιά του Καραμανλή και να μην του κλέψει και ψήφους θυσιάστηκε και φέρθηκε ως σιγουράντζας, όπως λέει και ένας φίλος μου.

Όσον αφορά σε αυτό:” Όποιος ήθελε να κάνει πράγματα (κίνημα, λέσχη, σύλλογο κτλ), δεν τον εμπόδισε τίποτα άλλο παρά ο εαυτός του.”,

το βρίσκω fair point.

28 September, 2006 στις 10:23 pm
13
Από: Roark

Ενδιαφέρουσα η αναδρομή στα πρώτα χρόνια της πολιτικής του Στ.Μ. αλλά από τότε πέρασαν 30 χρόνια. Αν υπήρχαν άλλοι καλύτεροι από αυτόν να βγουν και να πουν 5 φιλελεύθερες προτάσεις, είχαν όλο το χρόνο να το κάνουν. Αλλά δεν βγήκε κανένας. Και όλοι όσοι παριστάνουν τους φιλελεύθερους κρύφτηκαν όλα αυτά τα χρόνια πίσω από τους μόνους που τολμούσαν (και το πλήρωσαν), τον Στ.Μ και τον Α.Α.

Και σήμερα, ο Στ.Μ. και ο Α.Α., αν το έπαιζαν όλον αυτό τον καιρό σιγουράτζες και οπορτουνιστές θα μπορούσαν να είναι μεγαλοϋπουργοί, όχι ανεξάρτητοι βουλευτές με μηδανιμές πιθανότητες επανεκλογής. Αλλά και πάλι δεν καταλαβαίνω, γιατί η σύμπλευση με το ΠΑΣΟΚ το 2004 να δημιουργεί εντυπώσεις πολιτικού οποτουνισμού και η συνεργασία με την εξίσου αντιφιλελεύθερη ΝΔ το 2000 όχι.

Μάλιστα η συνεργασία του 2000 αποφασίστηκε από τον Μάνο προσωπικά με λευκή επιταγή από την Κ.Ε., και όχι από τα όργανα ενός ολόκληρου κόμματος, παρότι το δέσμευε. Αντίθετα το 2004 δεν η συνεργασία δεν δέσμευε κανέναν πέραν από τους 2. Κανένας “χώρος” δεν απαξιώθηκε έτσι, και αν κάνουμε μια τέτοια γενίκευση πρέπει να την κάνουμε πρώτα και για το 2000. Τον χώρο τον απαξίωσαν η αδιαφορία, τα μικροπολιτικά συμφέροντα, οι προσωπικές διαφορές όσων δήλωναν φιλελεύθεροι.

Σόρρυ για το κόλλημα, αλλά από που προκύπτει ότι το πείραμα στη Χιλή ήταν του Φρίντμαν ή η ανάμειξη του Φρίντμαν του ίδιου στη Χιλή (πέρα από μερικές διαλέξεις του το 1975, που έδωσε επίσης της ίδιες στην Γουγκοσλαβία, την Κίνα και την Νότια Αφρική); Και το ίδιο το “πείραμα” δεν πήγε και τόσο άσχημα, όχι μόνο οικονομικά αλλά πολιτικά (επιβεβαιώνοντας την θέση ότι η οικονομική ελευθερία οδηγεί στην πολιτική και όχι το αντίθετο).

29 September, 2006 στις 2:24 am
14
Από: Spinoza

Κοιτάξτε αυτό

Για τα υπόλοιπα, προς τον Roark αργότερα, αν έχω διάθεση.

1 October, 2006 στις 11:35 pm
15
Από: yorgos

Πολύ καλή κουβέντα για την έκθεση του ΠΟΕ, την αξία ποιοτικών δεικτών όπως η ανταγωνιστικότητα, και τη σημασία των πρόσφατων εκλογών στη Σουηδία γίνεται στο blog του Matt Yglesias.

Σχετικά με το τελευταίο, αντιγράφω απ’ τα σχόλια:

Some quick points: Americans can completely discount the shift to right in Sweden. Nya moderaterna (new moderates) has revamped themselves as a social democratic party (unambigous support for the welfare state, successfully attacking the social democrats from the left on unemployment). They are significantly to the left of the Greens in USA.

Most people don’t understand the Nordic model. We have a bifurcated economy. It is true that a lot of social services are provided through the public sector, but the private sector has always been open for competition. The private sector also decides wages and salaries, in the sense that it sets the ceiling for wage growth for the public sector (no genuine market there, you know). Scandinavian social democrats dislikes individual wealth, at least if it is excessive, but loves corporate wealth, hence low real tax on investments and all sorts of state subsidies for renewal and development (as long as the profits stays in the company). So, in short, high taxes, lots of subsidized social services (child care, parental leave, health care, education, unemployment benefits, education, pensions, elder care, set up in a way that makes the middle class feel that they get value for tax money) and love for enterprise, as long as the dough stays locked in the corporation. The right is allowed to tinker – so we have vouchers, private health care providers, and so on – but not to change paradigm.

We plod along, quite successfully, if one wants to believe this particular ranking.

6 October, 2006 στις 11:02 am
16
Από: Spinoza

Ντάξει, επειδή αυτή τη συζήτηση την κάνω ad nauseam με αμερικανούς φίλους που τους σέβομαι και τους υπολείπτομαι, προσπαθώ να τους πείσω ότι ή έννοια του private sector στις ΗΠΑ και του private sector ως παράγοντα ανταγωνιστικότητας στη Σουηδία είναι διαφορετικός.

Αν δεχτούμε τα πορίσματα της έκθεσης που συνεχώς τονίζει το ρόλο της έρευνας ως παράγοντα ανταγωνιστικότητας και στη συνέχεια προσεγγίσουμε το ζήτημα από τη σκοπιά των δύο μοντέλων τότε βλέπουμε ότι οι Σουηδοί, βλέπουν τον public sector που χρηματοδοτεί και προάγει την έρευνα ως κοινωνικό αγαθό ενώ οι αμερικανοί ως commodity γιαυτό και σκίζουν τα καλσόν τους για τα patents.

7 October, 2006 στις 4:56 am
17
Από: Spinoza

α) Τους φίλους του υπολήπτομαι επειδή δεν υπολείπονται σε τίποτε.

β) στη β’παράγραφο, ομιλώ για τον private και ουχί για τον public sector, βεβαίως.

7 October, 2006 στις 4:58 am
18
Από: Tassos

@ Σπινόζα: τι σου κάνουν οι προκαταλήψεις, ε; Η Σουηδία μάλλον έχει υψηλότερο κατά κεφαλήν αριθμό ευρεσιτεχνιών και αιτήσεων ευρεσιτεχνιών από τις ΗΠΑ.

όσο για τη λέξη commodity, I don’t think it means what you think it means, τουλάχιστο στο context της φράσης σου.

10 October, 2006 στις 10:35 pm
19
Από: Doozer4567

hello, good idea…

22 December, 2006 στις 11:29 pm
20

very best idea!…

24 December, 2006 στις 8:46 am
21

hello. it’s a nice day for your ideas and our money…

15 January, 2007 στις 3:49 am