Ο δικός μας Χασάπης


Δεν ήθελα να ασχοληθώ με τα δυσάρεστα νέα απ’ το Σαντιάγο ντε Τσίλε, αλλά αυτό το διπλό editorial obit της WaPo θα ήταν κρίμα να μείνει αποστάριστο. Στον εν λόγω επικήδειο, η απαραίτητη δριμεία καταδίκη των ανθρωπιστικών ατασθαλιών του Στρατηγού εξισορροπείται κάπως απ’ το γνωστό (και μάλλον κουρασμένο*) στόρι του χιλιανού οικονομικού θαύματος των 80s, που έστρωσε με ροδοπέταλα το δρόμο προς τη δημοκρατία και έκανε τη χώρα καμάρι των Λατινοαμερικανών – όσων τέλος πάντων δεν συγκινούνται απ’ τους θεατρινισμούς του προβοκάτορα του Καράκας. Κατά ένα παράδοξο τρόπο, ο θάνατος του Στρατηγού γίνεται αφορμή για να ξαναθυμηθούμε το περίφημο δόγμα των δύο μέτρων και δύο σταθμών, που είχε προτείνει προ 17ετίας η επίσης προσφάτως αποδημήσασα Τζιν Κερκπάτρικ – μια πιο σοβαροφανής διατύπωση του παλιού καλού “τουλάχιστον δεν ήταν κομμουνιστής…”

Τον καλύτερο επικήδειο για τον Χιλιανό πρώην δικτάτορα Αουγκούστο Πινοσέτ – ας είναι βαρύ το χώμα και πεινασμένα τα σκουλήκια – θα τον βρείτε στα πρόσφατα αποχαρακτηρισμένα έγγραφα που συνέλεξε για την περίσταση το National Security Archive.

* Αν συγκρίνουμε, για παράδειγμα, το πραγματικό κατά κεφαλή εισόδημα των Χιλιανών στα χρόνια του Πινοσέτ με εκείνο των γειτόνων Κολομβίας και Βραζιλίας (με νούμερα απ’ το πολύ χρήσιμο PWT του τμήματος οικονομικών του UPenn), η ιστορία είναι διαφορετική. Στη Χιλή, ο δείκτης ανεβαίνει κατά μόλις 17% μεταξύ ’74 και ’90 . Στην ίδια περίοδο, το πραγματικό εισόδημα του μέσου Βραζιλιάνου αυξάνεται κατά 30%. Του μέσου Κολομβιανού κατά 35%. Η εικόνα αλλάζει μόνο μετά το δημοψήφισμα του ’90: 70% άνοδος μεταξύ 1990 και 2004 στη Χιλή (έναντι μόλις 12% για την Κολομβία και 5% για τη Βραζιλία). Ο δημοσιογράφος Greg Palast έχει γράψει ίσως
την καλύτερη κριτική του “οικονομικού θαύματος”.

[Πολύ ωραίος κι ο επικήδειος του Μιχάλη στο αγγλικό Ιστολόγιο]



Ένα σχόλιο


1
Από: Cosa_200

…….όσων τέλος πάντων δεν συγκινούνται απ’ τους “θεατρινισμούς” του “προβοκάτορα” του Καράκας……..
—————————–δεν ξέρω πως να βάλω quotes—————————–
Διαφωνώ με τους χαρακτηρισμούς (αν αφορούν τον Τσάβες).
Η ιστορία του καπιταλισμού που βιώνουμε σήμερα, αποδείχτηκε ότι πολύ απέχει από τις επιθυμίες αυτών που ξεσηκώθηκαν κατά των τσιφλικάδων τότε…. Η εξέλιξη του καπιταλισμού απέδειξε ότι η ανθρωπιά του σταματά μπροστά στην είσοδο της Wall Street. Ότι μένει απ’ έξω είναι η φιλανθρωπία, που προσφέρεται απλόχερα όπου υπάρχουν τηλεοπτικοί φακοί πρόθυμοι να καταγράψουν τα τεκταινόμενα στα διάφορα “φιλανθρωπικά” Gala. Πρώτα δημιουργούν στρατιές εξαθλιωμένων και μετά κάνουν Gala για να τους “βοηθήσουν”.

Αδυνατώ επίσης να κατανοήσω τον, όποιο, συμψηφισμό της απανθρωπιάς του Πινοτσέτ προς τους πολίτες της Χιλής, με το λεγόμενο οικονομικό θαύμα. Με ποια λογική θα πρέπει αυτό το θαύμα να επιτυγχάνεται, σχεδόν πάντα, με το αίμα των εργατών; Γιατί ποτέ δεν γίνονται οικονομικά θαύματα με θύματα αστούς-καπιταλιστές; Τι σημαίνει κατά κεφαλή εισόδημα; Οι κάτοικοι της Παταγονίας έχουν το ίδιο εισόδημα με τους κατοίκους του Σαντιάγκο και του Βαλπαρέζο; Έχει “αριστοκρατικές” συνοικίες η Παταγονία; Εκτός από τα κομματικά επιτελεία υπάρχει και ο ΟΗΕ με την Ουνέσκο, που παρέχουν στοιχεία για το βιοτικό επίπεδο των πολιτών της Χιλής του “οικονομικού θαύματος” της 10ετίας του ’80. Οι τρεις “πυλώνες” στήριξης των ασφαλιστικων δικαιωμάτων, εκεί και τότε πρωτοεμφανίστηκαν.

Γιατί δεν μετράμε πόσο εξελίχθηκε βιοτικό επίπεδο των κατοίκων του “Καράκας” πριν χαρακτηρίσουμε τον ηγέτη τους προβοκάτορα; Το 63% που πήρε στις εκλογές, δεν προσιδιάζει σε “θεατρίνο” της πολιτικής. Ούτε και μπορούμε να τον χαρακτηρίσουμε από την συμπεριφορά του προς τον Μπους, ούτε από την συμπεριφορά του στον ΟΗΕ, όταν μιλούσε για τον “πλανητάρχη”. Είναι ο ίδιος που προμηθεύει πετρέλαιο με 40% έκπτωση στους φτωχούς Αμερικανούς και αυτό δεν είναι θέατρο ούτε προβοκάτσια.

Τελικά ο καπιταλισμός δεν διορθώνεται, ανατρέπεται. Δείτε τους γιατρούς, που έφτασαν μέχρι τους τρωγλοδύτες, που άφησε ο καπιταλισμός στη Βενεζουέλα, σήμερα και συγκρίνετέ με την προηγούμενη κατάσταση, θα καταλάβετε αμέσως γιατί είναι απαραίτητη η ανατροπή. Όλα τα άλλα είναι προσπάθεια που βοηθά τους κηφήνες, σαν την οικογένεια Μπους, να βελτιώσουν το προφίλ τους, ή να θεωρηθούν εξαίρεση.

Ας μη χρειαστεί να ξανανιώσουμε ανακούφιση που ψόφησε ένα κάθαρμα. Να είναι σύμπτωση άραγε που όλοι αυτοί οι τύποι είναι, στον ένα ή στον άλλο βαθμό, συνεργάτες της CIA;

20 December, 2006 στις 3:46 pm