Ο δικός τους Χασάπης


Ο Cole γράφει για τη σημερινή εκτέλεση του Σαντάμ:

Instead of promoting national reconciliation, this act of revenge helped Saddam portray himself one last time as a symbol of Sunni Arab resistance, and became one more incitement to sectarian warfare.

Ο Bronwen Maddox συμφωνεί, στους σημερινούς Times του Λονδίνου.

Πέρα από την πολιτική διάσταση του θέματος, υπάρχει και η ηθική – η οποία, λογικά, κυριάρχησε στις εκκλήσεις της τελευταίας στιγμής για αναστολή της ποινής. Ενώ με τον Cole συμφωνώ, εδώ η ενστικτώδης αντίδραση είναι ένα “δε μας χέζεις ρε Πρόντι”. Το ερώτημα που αιωρείται δεν είναι νέο: μπορεί κάποιος που είναι αντίθετος με τη θανατική ποινή να αποδέχεται εξαιρέσεις; Μπορεί, σε κάποιες περιπτώσεις, η εκδίκηση να ταυτίζεται με τη δικαιοσύνη;

Νομίζω πως ναι.



10 σχόλια


1
Από: Azrai

Κάθε άποψη είναι σεβαστή, αλλά διαφωνώ μαζί σου. Η θανατική ποινή είναι απαράδεκτη για οποιαδήποτε χώρα που θέλει να ισχυρίζεται ότι έχει ένα σωστό σύστημα απονομής δικαιοσύνης. Σε καμία μα καμία περίπτωση δεν θα έπρεπε να υπάρχουν εξαιρέσεις πιστεύω. Αν εξαιρέσεις έναν, τότε ξεκινάς έναν κατήφορο εξαιρέσεων και εξάλλου, παρά τα όσα έχει κανεί ο Σαντάμ, το κράτος δεν έχει δικαίωμα να αποφασίζει για την ζωή κάποιου άλλου.

30 December, 2006 στις 4:48 am
2
Από: bizwriter

Το ερώτημα που αιωρείται δεν είναι νέο: μπορεί κάποιος που είναι αντίθετος με τη θανατική ποινή να αποδέχεται εξαιρέσεις; Μπορεί, σε κάποιες περιπτώσεις, η εκδίκηση να ταυτίζεται με τη δικαιοσύνη;

Μολονότι το ερώτημα αυτό περνάει κι από το δικό μου μυαλό, η άποψή μου είναι πως η θανατική ποινή είναι κάτι που δεν πρέπει να εφαρμόζεται για κανέναν λόγο.

30 December, 2006 στις 7:17 am
3
Από: Spinoza

Νομίζω πως όχι, αγαπητέ φίλε. Διαφωνώ μαζί σας.

Σας εύχομαι καλή χρονιά.

Υ.Γ. Πού είναι ο Γιώργος; Το ξέρει ότι μεγαλώσαμε στα διπλανά σπίτια; Έλα ρε Γιώργο, η Β. είμαι. 🙂

30 December, 2006 στις 8:20 am
4
Από: Tassos

Πολιτικά (ίσως) άστοχη (και ένας φυλακισμένος ηγέτης μπορεί να αποτελέσει αφορμή συσπείρωσης) και ηθικά αδικαιολόγητη η εκτέλεση, IMHO.

Βέβαια σε επίπεδο realpolitik η γάτα έχει βγει από την παροιμιώδη σακούλα εδώ και καιρό, οπότε δεν αποκλείεται να είναι inconsequential η εκτέλεση.

Καλή χρονιά σε όλους και θα επανέλθω με το ετήσιο δέντρο και το υπεσχημένο σχόλιο για το Ιράκ (από το slam-dunk στη μη-νίκη).

30 December, 2006 στις 10:25 am
5
Από: yorgos

Καλή χρονιά, παιδιά! Το περίμενα ότι οι περισσότεροι θα διαφωνούσατε με την αμφιταλάντευση στο ηθικό σκέλος. Το τεστ ίσως δεν είναι ο Σαντάμ, που κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι είχε μια “δίκαιη δίκη” στη μετα-Μπάαθ Βαγδάτη – ή ίσως ακόμα και στο πρώτο draft της ιστορίας, βάσει του οποίου συζητάμε εδώ και καμιά 15ετία τα κατορθώματά του. Θα θεωρούσατε την καταδίκη του Göring, ας πούμε, εξίσου απαράδεκτη;

Υπάρχουν νομίζω ποιοτικές αποκλίσεις στη λίστα των εγκλημάτων κατά της ανθρώπινης ζωής που δικαιολογούν εξαιρέσεις στην ηθική θέση κατά της θανατικής ποινής. Όταν μιλάμε για γενοκτονικά scales, θεωρώ ότι η απόσταση (συμβολικής) εκδίκησης – δικαιοσύνης μικραίνει σημαντικά.

Spinoza: Β., η αδερφή του Γ.; =)

2 January, 2007 στις 12:43 am
6
Από: Cosa_200

Δεν θα με προβλημάτιζε το θέμα, αν ήταν απόφαση ενός δημοκρατικού καθεστώτος, που εκφράζει την πλειοψηφία του Ιρακινού λαού. Θα έλεγα “τι να κάνουμε; αυτό προβλέπεται από το σύστημα απονομής της δικαιοσύνης στο Ιράκ”, αλλά να απονέμεται δικαιοσύνη και, μάλιστα με αυτόν τον τρόπο, από μια κυβέρνηση Ανδρείκελων-υπαλλήλων σε διατεταγμένη υπηρεσία, το θεωρώ στυγνή δολοφονία.

Αν δεν κρεμαστούν σήμερα ο Μπους και ο Ράμσφελντ, δεν θα αλλάξω την άποψη ότι, τα ανδρείκελα που το παίζουν κυβέρνηση του Ιράκ, εκτέλεσαν “συμβόλαιο” δολοφονίας τύπου μαφίας κατά του Σαντάμ Χουσεϊν.

Μη παρεξηγηθώ, δεν συζητώ την ποιότητα της “Δημοκρατίας” του Σαντάμ, είναι άλλο θέμα. Εδώ στην Εσθονία έφτιαξαν μνημείο των πεσόντων Ες-Ες κι όμως,, αυτό δεν μας απασχολεί όσο ο Σαντάμ.

2 January, 2007 στις 7:00 am
7
Από: Cosa_200

Παρεμπιπτόντως, μπροστά στον Τζορτζ Ου. Μπους, οι ενέργειες της κυβέρνησης του οποίου εκτιμάται, σύμφωνα με το περιοδικό «The Lancet», ότι κόστισαν 655.000 ζωές αμάχων στο Ιράκ, και στους προκατόχους του, Μπιλ Κλίντον και Τζορτζ Μπους πατέρα, που επέβαλαν ένα εμπάργκο με 1,5 εκατ. νεκρούς (αυτά και αν είναι εγκλήματα), ο Χουσεΐν καταδικάστηκε σε θάνατο για τη σφαγή 147 σιιτών.

Αλλά αυτά είναι «λεπτομέρειες»…

2 January, 2007 στις 7:10 am
8
Από: Tassos

Cosa, αν κρίνω από το σχόλιο για την κυβέρνηση ανδρεικέλων και την έκταση των εγκλημάτων του Σ. νομίζω ότι έχεις τόση ιδέα για το Ιράκ όση είχαν και οι Αμερικανοί πριν την εισβολή.

Η παρούσα κυβένηση στο Ιράκ είναι η πιο αντιπροσωπευτική που είχε η χώρα από τον καιρό των αρχαίων Σουμερίων.

2 January, 2007 στις 8:50 am
9
Από: Spinoza

Η ξαδέλφη του Λεωνίδα. Είχε γυρίσει από το Cambridge και όταν τον ρώτησα τί κάνεις και μου είπε τα νέα σου, μου είπε ότι γράφεις και σ’ενα μπλογκ και αμέσως, στο άσχετο, τον ρώτησα ” Μήν μου πεις ότι ο Γιώργος είναι ο yiorgos του Reality Tape?”

Κουφάθηκε το σύμπαν. 😀

6 January, 2007 στις 2:32 am
10
Από: Cosa 200

Τάσο, εγώ δεν θα εκστρατεύσω κατά του ΙΡΑΚ, αλλά δεν δέχομαι ότι είμαι τόσο ανίδεος, όπως λες. Πολύ φυσικό θεωρώ τον αντίλογο και δεν θέλω να συνταχθεί κανείς με την άποψή μου, μόνο να την κατανοήσει ζητώ, γι αυτό και γράφω εδώ. Πιστεύω ότι γράφουν φωτισμένα (στον ένα ή τον άλλο βαθμό) μυαλά. Φυσικά και δεν εννοώ εμένα. Εγώ προσπαθώ να μάθω μόνο από τη γνώση σας, μια που γράφετε μέσα απ’ την κοιλιά του θηρίου.

Καλή Χρονιά σε όλους σας.
*
Το θρασύτερο είδος δολοφόνων είναι εκείνοι οι δολοφόνοι που, όπως έλεγε ο Αλμπέρτ Καμύ, κυκλοφορούν και συμπεριφέρονται στον κόσμο σαν δικαστές και κατήγοροι.
*
Η ποινή του απαγχονισμού επιβλήθηκε στον Σαντάμ για το έγκλημα που είχε διαπράξει το 1982, όταν και έσφαξε 182 σιίτες στο χωριό Ντουτζάιλ. Επρεπε να περάσουν 25 χρόνια για να το θυμηθούν οι Αμερικανοί; Τότε δεν τις γνώριζαν τις θηριωδίες του Σαντάμ; Η απάντηση είναι ότι τότε ο Σαντάμ τούς ήταν χρήσιμος.

Τότε, εκείνο το έγκλημα στο Ντουτζάιλ δε θεωρήθηκε άξιο λόγου ώστε να διαταράξει τη φιλία του Σαντάμ με τις ΗΠΑ. Ισα – ίσα, ήταν ακριβώς τότε, το Φλεβάρη του 1982, που από τον κατάλογο του Στέιτ Ντιπάρτμεντ και από τη σχετική λίστα των «κρατών που υποστηρίζουν την τρομοκρατία» το Ιράκ απαλείφτηκε…

Μάλιστα, ήταν τόσο φίλοι οι Αμερικανοί με τον Σαντάμ, που λίγους μήνες αργότερα από εκείνη τη σφαγή, ο Ράμσφελντ, ο κατοπινός υπουργός Αμυνας των ΗΠΑ, έφτανε στη Βαγδάτη ως ειδικός απεσταλμένος του Ρήγκαν και γινόταν δεκτός με τιμές από τον Σαντάμ Χουσεΐν, μεταφέροντας την υποστήριξη και εμπιστοσύνη των ΗΠΑ προς τον «φίλο πρόεδρο του Ιράκ»…

Βαγδάτη, 1983, λοιπόν. Τότε, οι Ράμσφελντ – Σαντάμ ήταν δυο συνεργάτες. Τότε ο Ντόναλντ Ράμσφελντ τόνιζε προς όλες τις κατευθύνσεις ότι «μοιραζόμαστε πολλά κοινά συμφέροντα» και «είμαστε ιδιαίτερα ευχαριστημένοι από την πολιτική του Σαντάμ». Τις δηλώσεις αυτές του Ντ. Ράμσφελντ, στις 20 Δεκέμβρη του 1983, στη Βαγδάτη, λίγους μόλις μήνες μετά τη σφαγή στο Ντουτζάιλ, μπορείς να τις βρεις στην ηλεκτρονική διεύθυνση (www.gwu.edu) του Πανεπιστημίου Τζορτζ Ουάσινγκτον…
*
Το Μάρτη του 1988 ιρακινά αεροσκάφη ράντισαν με χημικές και βιολογικές ουσίες τη Χαλάμπτζα στο Κουρδικό Ιράκ. Πέντε χιλιάδες άνθρωποι δολοφονήθηκαν επιτόπου. Ποιος είχε προμηθεύσει με τέτοια όπλα τον Σαντάμ;

Οπως έγραψαν οι «Wasington Times» (1/10/2002), ήταν το αμερικανικό Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νόσων (Centers for Disease Control and Prevention) καθώς και η εταιρεία παραγωγής βιολογικών δειγμάτων (American Type Culture Collection) που είχαν εφοδιάσει – με τη συναίνεση του αμερικανικού κράτους – το καθεστώς του Σαντάμ με όλα τα απαραίτητα: Με άνθρακα, με βακτήρια που χρησιμοποιούνται για παραγωγή θανατηφόρων τοξινών, ακόμα και με αέρια που προκαλούν γάγγραινα.

Μάλιστα, οι Αμερικανοί ήταν τόσο φίλοι με τον Σαντάμ, που ακόμα και μετά το έγκλημα κατά των Κούρδων, κάθε άλλο παρά εμπόδισαν την εταιρεία «Γιούνιον Καρμπάιτ» να συνεχίσει να εφοδιάζει με χημικά το σύμμαχό τους…
*
Ο Σαντάμ, λένε οι δικαστές και οι δήμιοί του, είχε μια δίκαιη δίκη και μια δίκαιη τιμωρία. Αλλά για να ήταν «δίκαιη» η δίκη θα έπρεπε να έχει διεξαχθεί από τον ιρακινό λαό και όχι από τους δημίους του ιρακινού λαού. Θα έπρεπε να δικαστούν και να τιμωρηθούν μαζί με τον Σαντάμ και οι συνεργάτες του, οι προμηθευτές του, οι σύμμαχοί του κατά την περίοδο των εγκλημάτων του.

Μεταξύ άλλων θα έπρεπε να κάτσουν στο σκαμνί, δίπλα του, όχι μόνο οι πολιτικοί, αλλά και οι οικονομικοί εκπρόσωποι του ιμπεριαλισμού. Οπως αυτοί στους οποίους αναφέρεται η έκθεση του ΟΗΕ (η ίδια έκθεση που πάνω της πάτησε το ψήφισμα 1441 για να ξεκινήσουν οι ΗΠΑ την εισβολή στο Ιράκ). Και η έκθεση είναι πολύ συγκεκριμένη και πολύ κατατοπιστική. Οπως τονίζει, ούτε μια ούτε δυο, αλλά 150 πολυεθνικές ήταν αυτές που διατηρούσαν στενούς δεσμούς με το καθεστώς Σαντάμ, όλες τις προηγούμενες δεκαετίες. Ηταν αυτές οι εταιρείες (αμερικανικές, βρετανικές, γαλλικές, γερμανικές) που …«φρόντισαν» για την ενίσχυση του οπλοστασίου του Σαντάμ, προ του ’91.

Από αυτές τις 150 εταιρείες, οι 50 είναι πολυεθνικές αμερικανικών συμφερόντων, ενώ πάνω από 20 έχουν την έδρα τους στις ΗΠΑ! Ανάμεσά τους οι αμερικανικές πολυεθνικές ατομικών όπλων («Leybold», «Finnigan», «Dupont», «Consarc», «Cerberous», «Canberra», «Axel»), χημικών όπλων («Rockwell», «Spektra», «Bechtel», «Carl Zeis»), πυραυλικών συστημάτων («Sperry», «Semetex», «Honeywell», «TeKtronix», «Eastman Kodak», «Elektronic Assiciates», «EZ Logic Data Systems»), ατομικών και χημικών όπλων («Unisys», «TI Coating», «Hewlett»), πληροφορικής («International Computer»), βιολογικών όπλων («American Type Culture»).

Αλήθεια, σε πόσες από αυτές τις εταιρείες έχει μετοχές η… οικογένεια Μπους ή οι Δημοκρατικοί των ΗΠΑ; Και πόσες από αυτές τις εταιρείες δικάστηκαν, στο ίδιο σκαμνί, με τον Σαντάμ;..

Καλή σας μέρα.

8 January, 2007 στις 7:52 pm