Irrational Exuberance


Οι ρεπουμπλικάνοι spinners που μας είχαν προετοιμάσει για “exuberant” εμφάνιση Μπους στο αποψινό State of the Union δικαιώθηκαν. Φορώντας – σε αναγνώριση της νέας πραγματικότητας του Κάπιτολ Χιλ – μπλε γραβάτα, ο Πρόεδρας μοίρασε χαμόγελα δεξιά κι αριστερά, φλέρταρε με την απαστράπτουσα νέα προεδρίνα της Βουλής Nancy Pelosi, ατένισε το εκτυφλωτικό φως του μέλλοντος με το γνωστό βλέμμα, και μας διαβεβαίωσε ότι, σε πείσμα της ενοχλητικής πραγματικότητας, όλα πάνε καλά.

Στο εικοσάλεπτο της εθνικής ασφαλείας, ο Ντάμπγια ακολούθησε τη σοφή τακτική των ίσων αποστάσεων από Σουνίτες και Σιίτες, που τούδε τσουβαλιάζονται ως “ο εχθρός” (έ-νας εί-ναι ο-εχ-θρός — ο εξτρεμισμός). Τι σημασία έχει που σφάζονται μεταξύ τους; Ο Ιρακινός εμφύλιος είναι απλά ένα θέατρο εξτρεμιστών που απώτερο στόχο έχουν την ελευθερία μας. Κούνησε λίγο απειλητικά το δάχτυλο προς το μέρος του Αλ Μαλίκι (που μάλλον δεν τάκανε κι απάνω του), επανέλαβε το ακατανόητο επιχείρημα ότι η εθνική συμφιλίωση στο Ιράκ εξαρτάται από το στρατιωτικό έλεγχο της Βαγδάτης (τον οποίο εγγυάται ασφαλώς η αποστολή 20.000 ακόμα Αμερικανών) και μετά τραγούδησε τον ύμνο προς τη διπλωματία, στα πλαίσια του οποίου έγινε και η half-assed αναφορά στα πυρηνικά του Ιράν. Καθησυχάζονται έτσι κάπως οι ελίτ, που φοβούνται ότι σαν άλλος Νίξον, ο Μπους θα προσπαθήσει να βγει απ’ το αδιέξοδο ανοίγοντας νέα μέτωπα. (Επ’ αυτού: πήγα προχτές σε μια συζήτηση εδώ στο Στάνφορντ, στην οποίο άκουσα με έκπληξη δύο establishment φιγούρες της εξωτερικής πολιτικής, τον πρώην υπουργό Άμυνας Bill Perry και τον καθηγητή Larry Diamond, να συμφωνούν ότι το Κονγκρέσο πρέπει να τρίξει τα δόντια στο Μπους στο θέμα του Ιράν, απειλώντας τον ακόμα και με impeachment αν επιτεθεί χωρίς την έγκριση του)

Η υπόλοιπη ομιλία ήταν μια ευκαιρία να θαυμάσουμε τους speechwriters του Λευκού Οίκου για πανέμορφες και εντελώς κενές νοήματος ατάκες του στυλ “with no animosity and no amnesty” (για το θέμα της παράνομης μετανάστευσης) ή “the serious challenge of global climate change” (για την token αναφορά στα περιβαλλοντικά). Αν και ευχολόγιο, το τρίλεπτο της ενεργειακής πολιτικής ήταν μάλλον το πιο δυνατό, με την – έστω στρογγυλεμένη – συμπερίληψη της πυρηνικής ενέργειας (“clean nu-kular energy”) στο σχέδιο απεξάρτησης απ’ τα πετρέλαια των μουλάδων.

Κατά τα συνήθη, η ομιλία έκλεισε με την παρουσίαση των ηρώων της σεζόν — με τον συμπαθή Ντέκε Μουτόμπο να ορθώνει τα 2.15 του μπροστά σε μια μικροσκοπική Ασιάτισα, μια κυρία που πάντρεψε, με τρόπο θαυμαστό, ψευδοεπιστήμη και social entrepreneurship, τον ήρωα του μετρό της NY Wesley Autrey να ρουφάει την αγάπη του κοινού, κι ένα σεμνό παιδί που γύρισε σώο απ’ το Ιράκ.

Άλλο ένα έμεινε.