The Masterstroke (ο θάνατος του DRM – και του CD;)


Κάνω ειλικρινείς προσπάθειες να σταματήσω το λιβάνισμα του Steve Jobs, αλλά δεν τα καταφέρνω. Πριν 12 περίπου ώρες, στο Λονδίνο, παρέα με τον CEO της EMI, [όνομα παγκοσμίως άγνωστου χαρτογιακά], ανακοίνωσε ότι από τις αρχές Μαΐου, το iTunes Store θα προσφέρει τον πλήρη κατάλογο της βρετανικής δισκογραφικής, σε δυο γεύσεις: τη γνωστή, κλειδωμένη με DRM και κωδικοποιημένη στα 128Kbps έναντι των παραδοσιακών $.99, και μια νέα, ξεκλείδωτη, καλής ποιότητας (256Kbps) για $1.29. Η είδηση είναι τόσο σημαντική, που μάλλον δε χρειαζόταν το έξτρα buzz της πρωταπριλιάτικης συγκυρίας.

Αν η προ διμήνου “ανοικτή επιστολή” του Jobs με την οποία δήλωνε έτοιμος να σφάξει αυτό που πολλοί θεωρούσαν την κότα με τα χρυσά αβγά αντιμετωπίστηκε με κάποιο σκεπτικισμό (ήταν και η συγκυρία των ευρωπαϊκών ρυθμιστικών κινητοποιήσεων κατά του κλειστού συστήματος iTS-iTunes-iPod), η σημερινή κίνηση – που σύμφωνα με πληροφορίες ήταν πρωτοβουλία της EMI – δεν αφήνει ούτε αμφιβολίες για την ειλικρίνεια της στροφής της Apple (τα νέα για την πρόσφατη κίνηση της επιτροπής ανταγωνισμού της ΕΕ μάλλον θα έχουν απελπιστικά μικρό shelf-life), ούτε για το μάλλον ζοφερό – πλέον – μέλλον του DRM. Ο DRM-ο-μάχος και μέχρι πρότινος έντονα επικριτικός προς την Apple, Cory Doctorow του EFF και του BoingBoing αναφώνησε “Hallelujah!

Το γεγονός ότι τα DRM κομμάτια παραμένουν στον κατάλογο και είναι και πιο φθηνά ενισχύει τα παραπάνω συμπεράσματα. Ποιός αμφιβάλλει ότι η επόμενη “επιστολή” θα έχει τη μορφή conference call με αναλυτές, στο οποίο ο οικονομικός διευθυντής της Apple θα επισημάνει πώς τα τσιμπημένα ξεκλείδωτα κομμάτια πουλάνε 5 με 10 φορές περισσότερο από τα φτηνά κλειδωμένα (τα νούμερα δηλαδή στα οποία η EMI κατέληξε μετά από δική της έρευνα αγοράς); Θα εξακολουθήσουν και τότε να αρνούνται τις οβερτούρες του Steve οι υπόλοιπες τις θλιβερής παρέας; Υπό μια έννοια η τράπουλα είναι σημαδεμένη – η σαφώς ανώτερη ποιότητα ήχου από μόνη της θα αρκούσε για το χαλάλισμα 30 σεντ.

Για το brand της Apple (που είχε αρχίσει να υποφέρει λίγο από τις συγκρίσεις με αδηφάγους γίγαντες συγγενών market segments), η σημερινή ανακοίνωση είναι ο απόλυτος θρίαμβος. Απ’ το πονηρό “it’s up to the record labels” της επιστολής, στο ξεκάθαρο “it’s up to the consumers” της σημερινής συνέντευξης τύπου.

Θα τσιμπήσουν όμως οι καταναλωτές; Νομίζω πως ναι. Παρά την άυξηση της τιμής, το πακέτο του iTS γίνεται πλέον σαφώς ανταγωνιστικότερο του CD. Τιμή, ποιότητα και ελευθερία χρήσης είναι ίδια και μόνος διαφοροποιητικός παράγων θα είναι η ασύγκριτη ευκολία πρόσβασης που δίνει το iTS. Αν οι υπόλοιπες δισκογραφικές ακολουθήσουν την EMI, η αρχή του τέλους του DRM θα σημάνει πιθανότατα και την αρχή ενός πολύ πιο αργού θανάτου για το CD. Ο Jobs αποκλείεται να μην έχει σκεφτεί την ειρωνία του σεναρίου: Το διαφαινόμενο ξεκλείδωμα του μεγαλύτερου online music store θα σκοτώσει μια ώρα αρχίτερα το τελευταίο σήμερα προπύργιο “ελεύθερης μουσικής” και βασικό επιχείρημα του υπέρ της κατάργησης του DRM. (Οι συνωμοσιολόγοι, βέβαια, ήδη σκέφτονται την πανηγυρική νεκρανάσταση του DRM σε σκοτεινή υπόγα της Bertelsmann, το έτος 2039).

Κλείνω με τον τύπο που κλασικά έκλεψε πάλι την παράσταση. Ο Jobs προφανώς δε σήκωσε το λάβαρο της επανάστασης κατά του DRM. Επί 4 συναπτά έτη υπήρξε ο καλύτερος πρεσβευτής της κλειδωμένης μουσικής – άλλη μια απόδειξη ότι υπάρχει μια θέση στον κόσμο ακόμα και για τις πιο άσχημες τεχνολογίες. Με την επιτυχία του οικοσυστήματος iTS-iTunes-iPod έχτισε τέτοιο μερίδιο αγοράς που τελικά κλείδωσε τις δισκογραφικές. Κι όταν το κλίμα για το DRM άρχισε να βαραίνει επικίνδυνα, έκανε αυτό που χρειαζόταν για να πάρει το λάβαρο σπίτι του. Άξιος.

 

Υ.Γ. Η ατάκα της ημέρας: “The customers win cause they get what they want. They get higher audio quality and they get the safety net of knowing they can take this track — without having to burn it to a CD and read it back in — they can have it be interoperable.” (Steven P. Jobs, violating the DMCA)



6 σχόλια


1
Από: buzz

RT: The Masterstroke (ο θάνατος του DRM – και του CD;)…

“Κάνω ειλικρινείς προσπάθειες να σταματήσω το λιβάνισμα του Steve Jobs, αλλά δεν τα καταφέρνω… Το τέλος του DRM θα σκοτώσει μια ώρα αρχίτερα το …

2 April, 2007 στις 7:50 pm
2
Από: Αθήναιος

Α θα τσιμπήσουν οι καταναλωτές, λέτε… Βρε μπας και είστε φιλελεύθερος και δεν το ξέρετε; 😉

2 April, 2007 στις 9:42 pm
3
Από: Oneiros

Ευχάριστο το νέο, δε μπορώ να πω, αλλά επιφυλάσσω τον ενθουσιασμό μου μέχρι να δω τη συνέχεια. Ο Cory θα είναι πάντα υποψιασμένος κι επικριτικός απέναντι στην Apple, ως μανιακός και informed καταναλωτής των προϊόντων της. Αυτός νομίζω είναι και ο καλύτερος τύπος καταναλωτή, early adopter και κριτικού στον οποίο μπορεί να ελπίζει μιά εταιρεία.

2 April, 2007 στις 10:21 pm
4
Από: papo

Πολυ καλό post , well done!
Buzzed!

3 April, 2007 στις 12:10 am
5
Από: Tassos

Προφανως χαιρετίζω την κίνηση, όπως έγραψα και στο σχόλιο του μίνι-ποστ, αλλά μην έχοντας δει αυτές τις περίφημες έρευνες αγοράς δεν ξέρω πόσο θα ενδιαφερθεί ο μέσος καταναλωτής για τα 256kbit και κατά πόσο το interoperability είναι ψηλά στις προτεραιότητές του.

Βέβαια, αν βαφτίσουμε “interoperability” τη δυνατότητα να μοιραζόμαστε χαλλλαρά τη μουσική μας με 10 ή 10,000 στενούς μας φίλους, πάω πάσο.

Η επιφύλαξή μου βασίζεται κυρίως στο γεγονός ότι το iTS/iPod έγινε δημοφιλές _despite_ DRM. Ταυτόχρονα όμως αναγνωρίζω ότι οι δισκογραφικές περιμένουν αύξηση των πωλήσεων και βλέποντας ότι η αγορά των CD συρρικνώνεται ενώ η διαδικτυακή αγορά δεν αναπτύσσεται με ρυθμούς που εξισορροπούν τα χαμένα CD, είναι πρόθυμες περίπου για όλα.

Παρόλα αυτά δεν μπορεί και μένα να μου διαφύγει η ειρωνία: κυριαρχεί η εντύπωση ότι ο τρόπος για να αντιμετωπιστεί η εμπορική κάμψη ενός fully-interoperable μέσου είναι να σπρωχτεί ένα άλλο fully-interoperable μέσο _χαμηλότερης_ ποιότητας. Αυτό κατά τη γνώμη μου λέει αρκετά πράγματα για το value proposition του album format αλλά και την καλλιτεχνική ποιότητα του προϊόντος, πέρα φυσικά από γεγονός ότι “instant gratification trumps audio quality”.

3 April, 2007 στις 4:14 am
6
Από: Yorgos

Αθήναιος: μη με μπερδέυετε τώρα με τα ιδεολογοφιλοσοφικά. Η Έιπλ και το Αιγάλεω να κερδάνε

Αστέρη, συμφωνώ για τον Cory.

papo, thanks

Τάσο: κι εγώ εκπλήσσομαι κάπως με τα νούμερα της ΕΜΙ. Θα ήταν ενδιαφέρον να δούμε μετρήσεις του consumer awareness των περιορισμών του DRM κατά την τελευταία τριετία (στο Pew ίσως;) – υποπτεύομαι ότι έχει μεγαλώσει σημαντικά. Τελικά πάντως νομίζω ότι το παιχνίδι θα παιχτεί στο μάρκετινγκ. Αν πλασαριστεί σωστά η ‘ελευθερία’ των premium offerings, μια μεγάλη μερίδα θα δώσει τα $.30 – και βέβαια υπάρχουν και τα άγνωστα, αλλά ενδεχομένως μεγάλα νούμερα καταναλωτών που μέχρι σήμερα θεωρούσαν το CD καλύτερη αξία και δεν πατούσαν καν στο iTS.

Για το τελευταίο σχόλιο δεν ξέρω.. Η ποιότητα είναι χαμηλότερη μόνο στα χαρτιά, κι αν δε δούμε lossless σύντομα, μάλλον θα έχει να κάνει με απουσία ζήτησης. Δε μπορώ δηλαδή να φανταστώ επιχείρημα του τύπου “ας είναι 256 αλλά, προς Θεού, όχι lossless” σε κουβέντα execs δισκογραφικής.

3 April, 2007 στις 5:10 pm