More than a blip


Πριν από τουλάχιστον μια δεκαετία η Αμαλία Καλυβίνου προσβλήθηκε από έναν σπάνιο καρκίνο. Επισκέφτηκε δημόσια νοσοκομεία, ιδιωτικές κλινικές και ιατρεία. Έμαθε πολλά για τις χρόνιες ασθένειες του ελληνικού συστήματος υγείας, και ελάχιστα για τη σοβαρότατη δική της, που διαγνώστηκε τελικά με καθυστέρηση πολλών ετών.

Το καλοκαίρι του 2005, η Αμαλία ξεκίνησε το “malpractice”, ένα μπλογκ στο οποίο εξιστορούσε την απίστευτη περιπέτειά της, κατήγγειλε χωρίς μισόλογα αυτούς που τη βασάνισαν και επαινούσε εξίσου φωναχτά αυτούς που – τελικά – τη βοήθησαν.

Για δύο χρόνια το “malpractice” λειτουργούσε όπως η πλειοψηφία των χιλιάδων ελληνικών ιστολογίων – υπήρχε στο Δίκτυο αλλά την ύπαρξή του δε γνώριζε σχεδόν κανείς. Πριν από 40 περίπου μέρες το ανακάλυψε ένας γνωστός Έλληνας μπλογκερ. Τα νέα κυκλοφόρησαν γρήγορα και σύντομα οι ιστολόγοι που έγραφαν για την Αμαλία και παρέπεμπαν τους αναγνώστες τους στο μπλογκ της αριθμούσαν στις εκατοντάδες — τα σχόλια στο “malpractice” ήταν μια τάξη μεγέθους περισσότερα. Στις αρχές Μαΐου, η περιπέτεια της Αμαλίας βρήκε θέση στην πρώτη σελίδα της Ελευθεροτυπίας και των Νέων. Για την πλειοψηφία των καταναλωτών μαζικής ενημέρωσης δεν ήταν παρά ένα μηντιακό μπλιπ – ένα από τα εκατοντάδες που θα χρειαστούν για να συρθεί προς την εξυγίανση ένα άρρωστο σύστημα υγείας. Για την Αμαλία, τους χιλιάδες σχολιαστές και επισκέπτες της ήταν κάτι παραπάνω. Αυτό το – υπό έρευνα και διαπραγμάτευση, ακόμα – “παραπάνω” είναι και η διαφοροποιός ουσία του μέσου.

*

Η Αμαλία έφυγε την περασμένη Παρασκευή, σε ηλικία 30 ετών. Έχουν ήδη γραφτεί πολλοί διαδικτυακοί επικήδειοι, μερικοί από αυτούς θαυμάσιοι. Αντί να προσθέσω ακόμα έναν (είμαι παροιμιωδώς κακός σ’ αυτά), θα ήθελα να σας προτρέψω να διαβάσετε τα εξαιρετικά ποστ στο Non-Linear Complexity και το Ιστολόγιον, με θέμα τα διδάγματα της ιστορίας της Αμαλίας για τη σημερινή Ελλάδα και τη νεαρή ιστόσφαιρά της.

Αποτιμώντας τη σημασία του “malpractice”, ο Μιχάλης επισημαίνει ότι τα μπλογκ μπορούν να δώσουν “βήμα […] για επώνυμες καταγγελίες (και επαίνους), παρακάμπτοντας την φοβία ή απροθυμία των ΜΜΕ να μπλέξουν στην ανελεύθερη περί “δυσφημήσεως” νομοθεσία/βιομηχανία της χώρας μας.”

Η έμφαση στο “επώνυμες” δική του και δική μου. Σκεφτείτε πόσοι θα είχαμε μάθει για την Αμαλία αν, αντί για “amalia kalyvinou”, υπέγραφε τα ποστ της σαν “ΑΚ”. Ή πόσο πιο απίστευτη θα φαινόταν η ιστορία της σε όσους έμπαιναν στον κόπο να τη διαβάσουν. Ο θάνατος μιας νεοεμφανιζόμενης κρυπτώνυμης μπλόγκερ είναι θάνατος ψηφιακός και το βάρος της όποιας καταγγελίας της σχεδόν αμελητέο.

Σε μια χώρα που τιμωρεί την ελεύθερη έκφραση περισσότερο απ’ όσο θέλουμε να παραδεχτούμε, η κρυπτωνυμία είναι πραγματικά απαραίτητη σπανιότερα απ’ όσο νομίζουμε. Αν τα μπλογκ έχουν πράγματι να διαδραματίσουν έναν ρόλο περισσότερο δημόσιο και περισσότερο πολιτικό από εκείνον του προσωπικού ημερολογίου σε δημόσια θέα, έχουμε ανάγκη περισσότερους ανθρώπους σαν την Αμαλία.



5 σχόλια


1
Από: buzz

More than a blip…

Mε αφορμή τον θάνατο της Αμαλίας Καλυβινού, σκέψεις για τη δύναμη του επώνυμου μπλογκ και τον ψηφιακό θάνατο του κρυπτώνυμου….

28 May, 2007 στις 4:30 pm
2
Από: chaca-khan

Εξαιρετικό..

28 May, 2007 στις 4:36 pm
3

Για να το πω με μια διάσημη κινηματογραφική φράση, for the first time ever, we are in total agreement.

29 May, 2007 στις 10:10 am
4

Είμαι από τους τελευταίους που ανακάλυψαν την ιστορία της Αμαλίας μέσα από το μπλόγκ της, όπως και το θάνατό της.

Δυσκολεύομαι να μιλήσω για το θέμα, αφού με πλημμυρίζουν συναισθήματα που δε μπορώ να εκφράσω. Σίγουρα συμφωνώ με αυτά που γράφεις. Να προσθέσω μόνο αυτό: η ανθρώπινη αξία δε χωρά σε καλούπια και έχει την τάση να σπάει πάντα τα στεγανά και να αλλάζει την πραγματικότητα. Όταν όμως μιλάμε για ανθρώπινες ζωές, αυτό δυστυχώς δεν αρκεί και η σκυτάλη έρχεται σε μας τους υπόλοιπους να συνεχίσουμε αυτό που άφησε πίσω της ατελείωτο η Αμαλία για τις άλλες Αμαλίες που συνεχίζουν να ζούν και περνούν τα ίδια.

30 May, 2007 στις 12:33 am
5
Από: MATHITRIA

Είμαστε αποκλεισμένοι από τις γνώσεις της ιατρικής επιστήμης .Αφήνουμε τον άρρωστο εαυτό μας στις τύχες ασυνείδητων ή ευσυνείδητων γιατρών. Ένα μεγάλο μέρος των ελπίδων μας για σωστή διάγνωση και ίαση το εναποθέτουμε στην καθαρή τύχη! Αυτό που με ενοχλεί σε αυτές τις περιπτώσεις είναι η αδυναμία μας να υπερασπιστούμε τον εαυτό μας! Η Αμαλία μέσα στο πόνο της μας δίδαξε αξιοπρέπεια και ήθος!

καλο κουραγιο στουσ συγγενις.

4 June, 2007 στις 3:27 am