Supersymmetry, extra dimensions and the origin of mass


Εξιστορώντας την ιστορία κατά την οποία υπό καθεστώς μετενσάρκωσης, ο καλός (φορμαλιστής) οικονομολόγος όταν πεθάνει ξαναγυρνάει στη ζωή ως φυσικός ενώ ο κακός οικονομολόγος γυρνάει ως κοινωνιολόγος, ο Κρούγκμαν υποστηρίζει πως η ιστορία δεν μειώνει την αξία της κοινωνιολογίας αλλά ουσιαστικά αντικατροπτίζει τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ένας κοινωνιολόγος κατά την διάρκεια της καριέρας του (ουσιαστικά την έλλειψη των δυνατών θεμελίων στην επιστήμη του - [debatable]).
Από την άλλη πλευρά, θα έλεγα εγώ, και με βάση την διάλεξη που υπερσυνδέω, οι δυσκολίες που βιώνουν ορισμένοι φυσικοί σήμερα δεν βελτιώνουν την προοπτική για τους οικονομολόγους, καλούς ή κακούς.
Η εξερεύνηση της φύσης του Σύμπαντος είναι τελικά υπόθεση για serious data geeks - ή ήταν έτσι πάντα; Κάποια προαπαιτούμενα εδώ. Μ.-
 


 

12 σχόλια


1
Από: lazopolis

Εφιαλτική παρουσίαση με τον κάμερα μαν να εστιάζει στην όχι-και-τόσο γοητευτική Σαπίρο (αντί για το powerpoint).

Η εξερεύνηση της φύσης ήταν πάντα υπόθεση για serious data geeks, αλλά υπάρχουν μερικά σενάρια για το μέλλον του κλάδου που είναι πιο εφιαλτικά από άλλα από την άποψη της υπολογιστικής πολυπλοκότητας.

Αλλά νομίζω οτι η διαφορά ανάμεσα στον δύσμοιρο οικονομολόγο και τον δύσμοιρο φυσικό είναι οτι ο δεύτερος έχει ένα μοντέλο πάνω στο οποίο μπορεί να δουλέψει, το οποίο έχει αναμετρηθεί με την πραγματικότητα επιτυχώς σε όλα τα μέχρι τώρα τεστ, εντός της περιοχής ισχύος του.

Η εντύπωση που μου δίνεται για την οικονομολογία (που πολύ πιθανόν είναι λανθασμένη) είναι οτι βρίσκεται ακόμα στο σημείο όπου η συζήτηση γύρω από τους ορισμούς των βασικών της εννοιών είναι ανοιχτή.

24 July, 2007 στις 12:07 am
2
Από: lazopolis

Να μη ξεχάσω να πώ πάντως οτι το elegant universe είναι ένα απίστευτο καραγκιοζιλίκι από όλες τις απόψεις, εκτός ίσως από την επαγγελματικότητα με την οποία χειρίζεται ο σκηνοθέτης αλλά και ο Greene τα πολυμέσα και τα ειδικά εφέ. Θα ήταν πραγματικά θεάρεστο να γίνει ένα τέτοιο ντοκυμαντέρ σε αρκετά πιο σοβαρή βάση με θέμα αυτό που πραγματικά είναι η θεωρητική φυσική σήμερα.

24 July, 2007 στις 12:41 am
3
Από: maikwl

Ενδιαφέρουσα η άποψή σου (μιας και είσαι φυσικός) για το Elegant Universe. Ισχύει και για το βιβλίο; Εγώ ως γενικώς άσχετος με την θεωρητική φυσική το βρήκα ενημερωτικό αλλά χωρίς να διαφωνώ πως διέπεται από ένα σχετικό ακαδημαϊκό spin…

Όσο για τη θέση της οικονομικής επιστήμης σήμερα, δεν θα υποστήριζα πως η πρόοδος της (και οι απαραίτητες διαφωνίες στα ενδότερα) θα κριθεί στο εννοιολογικό επίπεδο (προσωπικά νομίζω πως οι βασικές έννοιες και αρχές είναι στη θέση τους) αλλά περισσότερο στο επιστημολογικό. Γενικώς βέβαια, δεν θέλω να επικεντρώνομαι μόνο στα οικονομικά μιας και κινούμαστε προς μια ολοκληρωμένη κοινωνική επιστήμη – η οποία εκ των πραγμάτων είναι μια δύσκολη υπόθεση.

24 July, 2007 στις 9:33 am
4
Από: lazopolis

Δεν έχω διαβάσει το βιβλίο αλλά έχω ακούσει οτι είναι όσο πιο ποπ γίνεται. Το πρόβλημα με την εκλαίκευτική προσέγγιση του Greene είναι οτι στην προσπάθειά του να συμπαρασύρει τον αναγνώστη στο ενθουσιώδες κλίμα που θέλει να δημιουργήσει γύρω από τη θεωρία χορδών προβαίνει σε δηλώσεις που υπονοούν έντονα οτι η θεωρία προφασίζεται οτι διάφορα προβλήματα είναι λυμμένα. Πράγμα που δεν ισχύει. Και πράγμα που δεν θα ισχυριζόταν και ο ίδιος σε σοβαρή συζήτηση.

Ας πούμε, λέει πολλές φορές στο ντοκυμαντέρ οτι η θεωρία χορδών κατάφερε να ενοποιήσει τις τέσσερις αλληλεπιδράσεις εκπληρώνοντας το όνειρο του Αινστάιν. Προφανώς αυτό δεν έχει συμβεί (το οτι η θεωρία έχει χώρο για μια τέτοια ενοποίηση και το οτι εμφανίστηκαν ενθαρυντικές ενδείξεις είναι βέβαια κάτι τελείως διαφορετικό), μια και στην ουσία, η θεωρία χορδών είναι ακόμα work in progress (και στα αρχικά του στάδια).

Υπερθεματίζοντας, λοιπόν, σχεδόν σε κάθε φράση του ντοκυμαντέρ, ο Greene συμπεριφέρεται σαν ζηλωτής των χορδών αντί για αντικειμενικός παρατηρητής. Η επιτυχία του ντοκυμαντέρ και του βιβλίου, δε, έχουν φέρει σε κάπως αμήχανη θέση τους θεωρητικούς των υπερχορδών που χρειάζεται, σε δημόσιες διαμάχες, να εξηγούν, εν αμύνει, τί ακριβώς θα έπρεπε να είχε πεί ο Greene (και άλλοι) για να μην παρεξηγηθεί.

24 July, 2007 στις 6:15 pm
5
Από: maikwl

Δεν έχω διαβάσει το βιβλίο αλλά έχω ακούσει οτι είναι όσο πιο ποπ γίνεται.

Χα, ίσως εκπλαγείς, αλλά διάβαζα στο Άμαζον πως το επόμενο βιβλίο που έγραψε o Greene “The Fabric of the Cosmos: Space, Time, and the Texture of Reality” είναι ένα dumbing down του “Elegant Universe”!!!
Δεν έχω διαβάσει κανένα από τα δύο και για να γλιτώσω χρόνο θα το εκτιμούσα αν με/μας κατηύθυνες σε κάποιο ποιο μετρημένο/αντικειμενικό popularization ή ίσως στον αντίλογο περί χορδών…

24 July, 2007 στις 7:21 pm
6
Από: Tassos

maikwl, ίσως πρέπει να περιμένουμε να γράψει το executive summary 😛

25 July, 2007 στις 6:19 am
7
Από: maikwl

τσ, τσ, τσ, ειρωνείες! Tassos, υπάρχουν και τα SparkNotes: http://www.sparknotes.com/lit/elegantuniverse/summary.html
Σώθηκα!

Ωραία λοιπόν, για να μην πρήζω μόνο τον λαζόπολις, όποιος έχει βιβλιοπροτάσεις για το θέμα ας τις παραθέσει παρακάτω…

25 July, 2007 στις 7:44 am
8
Από: lazopolis

Κατ’αρχήν δε μιλάμε για αντίλογο στις χορδές, μιλάμε για αντίλογο στο hype που πουλάει τις χορδές σαν μια πλήρη θεωρία της φύσης που έχει λύσει όλα τα μεγάλα προβλήματα. Ο αντίλογος, ομοίως υπερβολικός και σε ορισμένα σημεία κακεντρεχής, υπάρχει στο Not Even Wrong του Peter Woit και στο The Trouble with Physics του Lee Smolin. Και τα δύο επιτίθενται αγρίως στις υπερχορδές ή, μάλλον, σ’αυτό που νομίζουν οι συγγραφείς τους (και το κοινό) οτι είναι οι υπερχορδές. Φυσικά, όπως οι υπερχορδές δεν είναι η αρχή και το τέλος της θεωρητικής φυσικής, ομοίως δεν είναι και για πέταμα, όπως ισχυρίζονται οι Woit και Smolin με τον δευτερο να είναι, πάντως, πιο σοβαρός από τον πρώτο.

Τώρα, πέρα από το μηντιακό hype και τις συναφείς εχθροπραξίες, δεν έχω ακούσει τελευταία για κάποιο καλό εκλαϊκευτικό βιβλίο γύρω από τα βασικά μοτίβα των τελευταίων δεκαετιών. Ένα ενδιαφέρον και πολύ γλαφυρό βιβλίο είναι του νομπελίστα Tini Veltman, Facts and mysteries of Elementary particle Physics

http://www.amazon.com/Facts-Mysteries-Elementary-Particle-Physics/dp/9812381481/ref=sr_1_1/104-4447148-7542358?ie=UTF8&s=books&qid=1185432557&sr=1-1

με καλό ιστορικό background και insider conversations (ο τύπος τους ξέρει προσωπικά όλους τους παίκτες από το 60 και μετά). Το πρόβλημα του βιβλίου είναι οτι απουσιάζουν οι καινούριες ιδέες μετά το 80, διότι, όπως λέει στον επίλογο, supersymmetry, superstrings and the like δεν έχουν ακόμα επιβεβαιωθεί από κανένα πείραμα, και άρα since this is a book on physics, they don’t belong here.

Οι φήμες λένε πάντως οτι το Warped passages της επιστημονικά εξαιρετικής Lisa Randall (έξτρα διαστάσεις κλπ κλπ)
http://www.amazon.com/Warped-Passages-Unraveling-Mysteries-Dimensions/dp/0060531096/ref=pd_bbs_sr_1/104-4447148-7542358?ie=UTF8&s=books&qid=1185432748&sr=1-1
δεν είναι άσχημο και κρατάει τον βαθμό αντικειμενικότητας όσο ψηλότερα γίνεται.

25 July, 2007 στις 11:07 pm
9
Από: maikwl

lazopolis, ευχαριστώ. Randall και Smolin μπήκαν ήδη στο γουίς λίστ μου.

26 July, 2007 στις 9:45 am
10
Από: Tassos

Αυτό το σχόλιο του Veltman μου θύμισε κάτι που είχε πει ένας δικός μου (μη νομπελίστας) καθηγητής: αν το πείραμα είναι το ανώτατο δικαστήριο της φύσης τότε οι θεωρητικοί φυσικοί είναι οι ακούραστοι δικηγόροι… Σίγουρα οι θεωρίες που δεν έχουν αποδειχτεί υπολείπονται της “ολοκλήρωσης” και δίκαια ανήκουν σε χαμηλότερα σκαλιά, αλλά από την άλλη η θεωρία, έστω και στην ανώριμη εικάζουσα περίοδό της, είναι το essence της επιστήμης: to make sense of the Universe.

ΥΓ: Lazopolis, ξέρεις αν ασχολείται κανείς με τη θεωρητική “εξομάλυνση” του wavefunction collapse, ή το θέμα αφορά μόνο τους επιστημολόγους πια;

26 July, 2007 στις 7:48 pm
11
Από: lazopolis

Το wavefunction collapse και γενικότερα το πρόβλημα της μέτρησης στην κβαντομηχανική συνεχίζει να απασχολεί την κοινότητα, συνήθως σαν “πρόγραμμα συνταξιοδότησης”: πολλοί γηραιοί επιστήμονες αποφασίζουν να ασχοληθούν με το αντικείμενο, συνήθως χωρίς επιτυχία. Αλλά υπάρχει μια κάποια δραστηριότητα.

29 July, 2007 στις 4:42 pm
12
Από: Vagelford

Ως ενδιαφέρων βιβλίο προτείνω το “Τρεις Δρόμοι προς την Κβαντική Βαρύτητα” του Lee Smolin από τις εκδόσεις κάτοπτρο. Λίγο out of date ενδεχομένως επειδή είναι του 2000, αλλά καλή εισαγωγή με πλούσια βιβλιογραφία και αναφορές που μπορείς να κοιτάξεις για να πας σε μεγαλύτερο βάθος.

8 August, 2007 στις 2:56 am