Υγιείς σκοποί: Μη Αυτοδυναμία / Ονειροπραγματισμοί: Η Δεύτερη Κάλπη


Η σοβαρή πολιτική αρθρογραφία των τελευταίων ημερών απηχεί αυτό που μηνύουν εδώ και καιρό τα κατ’ εξοχήν πολιτικά γεγονότα της ύστερης μεταπολίτευσης: οι δημοσκοπήσεις. Οι κατέχοντες την εξουσία φθίνουν, οι διεκδικητές της εξακολουθούν να φυτοζωούν. Ο χορός του δικομματισμού μοιάζει πιο κουρασμένος από ποτέ.

Δεν είναι νέο φρούτο αυτό. Mainstream φωνές που ζητούσαν το τέλος του δικομματισμού υπήρχαν πάντοτε, μάζες πολιτών που τον απαξίωναν χοντροκομμένα επίσης – ψήφοι δεν υπήρξαν. Η αδιαφορία μας, η άμπωτη του μικροαστικού μας ριζοσπαστισμού, η δειλία μας μπροστά στην κάλπη, το κράτος-ευεργέτης και οι εκλογικοί νόμοι που, μεταξύ άλλων, ενέτειναν και το γαμώτο της χαμένης ψήφου τον έχουν διατηρήσει αλώβητο μέχρι σήμερα. Η οργή έγινε περιφρόνηση και η πολιτική βαρετό ριάλιτι – οι πρωταγωνιστές ανακυκλώνονται, δεν αποχωρούν.

Οι επερχόμενες εκλογές προσφέρουν μια αμυδρή ελπίδα ανατροπής. Κι αυτό για δύο λόγους: τη μεγάλη κούραση με το σημερινό πολιτικό σκηνικό (μια κυβέρνηση που διέψευσε τις προσδοκίες μεγάλου μέρους αυτού του 45% που της έδωσε το 2004 την εντολή να προχωρήσει σε “επανίδρυση του κράτους”, μια αξιωματική αντιπολίτευση που είναι ακόμη σε σύγχυση), και το νέο εκλογικό νόμο, που μετά από 18 χρόνια επαναφέρει στο προσκήνιο το ενδεχόμενο των κυβερνήσεων συνεργασίας.

Τότε δεν δούλεψαν. Σήμερα, με τις συνθήκες πιο ώριμες και την ένδεια πολιτικής πιο ορατή, είναι το καλύτερο που θα μπορούσαμε να περιμένουμε από την επαύριο των εκλογών. Στην καλύτερη, μια κυβέρνηση συνεργασίας: όχημα αναγκαίων μεταρρυθμίσεων, ή έστω τόπος πιο δημοκρατικής διαχείρισης. Στη χειρότερη, η μη αυτοδυναμία, αναγκαίο ταρακούνημα.

Ο νέος εκλογικός νόμος διευκολύνει το πρότζεκτ της μη αυτοδυναμίας. Αν η επόμενη βουλή είναι πεντακομματική, με την είσοδο κόμματος έστω “ασόβαρου, φτηνοφιλόδοξου, παλαιοημερολογίτικου” (wink wink) που μας προτρέπει να ψηφίσουμε, με τη γνωστή ιερή οργή, ο ‘αριστερός’ διανοούμενος κ. Χρήστος Γιανναράς, και αν η διαφορά μεταξύ των δύο μεγάλων κομμάτων είναι μικρή, δεν θα προκύψει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Βέβαια η επιδίωξη της πεντακομματικής βουλής ενδέχεται να αναγκάσει τον αποφασισμένο ψηφοφόρο της “μη αυτοδυναμίας” σε λήψη γερής δόσης αντιεμετικών πριν την είσοδο στο εκλογικό τμήμα.

Το coup de grace θα ήταν μια εξακομματική βουλή – εκεί είναι που ο εντολοδόχος της 16ης θα αναγκαστεί με βεβαιότητα να τα βολέψει χωρίς τα λούσα της αυτοδυναμίας. Είναι όμως δυνατό να συμβεί κάτι τέτοιο τη στιγμή που το έκτο κόμμα πιθανότατα δε θα αγγίξει ούτε το 1,5%;

Είναι, αν στηθεί η “δεύτερη κάλπη”, μια εκλογική χακιά που ανατρέπει το επιχείρημα της “πεταμένης ψήφου” και μεγαλώνει σημαντικά την πιθανότητα να καταλάβει βουλευτικά έδρανα ένας ικανός αριθμός παραδοσιακών also-rans.

Τι είναι η δεύτερη κάλπη; Μια συμμαχία-αχταρμάς των 24 ωρών, στην οποία θα συμμετέχουν, με κοινό ψηφοδέλτιο, οι “λοιποί” – τα κόμματα του 0.5% και του 1% – ελπίζοντας ότι το άθροισμα των ποσοστών τους θα ξεπεράσει το πλαφόν του 3% για είσοδο στη Βουλή. Την ιδέα έριξε στο τραπέζι ο Νίκος Ράπτης στο ppol.gr και δούλεψε λίγο παραπάνω ο υποψήφιος βουλευτής της Φιλελεύθερης Συμμαχίας Σπύρος Ντόβας. Αξίζει να διαβάσετε το ποστ του εδώ.

Αυτό το ιδεολογικά ετερόκλιτο κοινό ψηφοδέλτιο με (απολύτως θεμιτό και συνεπή) κοινό τόπο την απλή αναλογική, μ’ όλες τις πρακτικές δυσκολίες στην κατάρτισή του, είναι η καλύτερη ιδέα που έχω ακούσει για τα ελληνικά πολιτικά πράγματα εδώ και πολύ καιρό.

Δυστυχώς δεν φαίνεται να συγκινεί εξίσου τους πρωταγωνιστές του σεναρίου. Κι αν για κάποια αριστερά σχήματα η άρνηση φαίνεται ιστορικά συνεπής, για τη νέα Φιλελεύθερη Συμμαχία, το (δημόσιο) σνομπάρισμα της πρότασης του Ντόβα ή, χειρότερα, η απόρριψη της με επιχειρήματα του στυλ “καλύτερα να μην μπούμε εμείς στη Βουλή παρά να βάλουμε μέσα και τον Παπαθεμελή” (μτφ: ναι στην απλή αναλογική, αλλά μόνο για μας) είναι μάλλον απογοητευτικά.



10 σχόλια


1
Από: buzz

Η Δεύτερη Κάλπη (Reality Tape)…

Η ‘δεύτερη κάλπη’, μια εκλογική χακιά που ανατρέπει το επιχείρημα της πεταμένης ψήφου και μεγαλώνει σημαντικά την πιθανότητα να καταλάβε…

20 August, 2007 στις 7:59 pm
2
Από: Avatar

Η πρόταση είναι πάρα πολύ έξυπνη και συνεχίζει να με ιντριγκάρει προσωπικά. Κάνεις πολύ καλά που της δίνεις συνέχεια με το ποστ σου.

20 August, 2007 στις 10:54 pm
3

Ήρθε η ώρα η χώρα να αλλάξει σελίδα. Ήρθε η ώρα της αναζωπύρωσης του Αρχαίου Ελληνικού οράματος. Ήρθε η ώρα του Τσακίρη!

Ο κόσμος βαρέθηκε να ακούει τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα. Από την ίδρυση του κόμματος του Δυναμισμού όλος ο νομός Αιτωλοακαρνανίας σύσσωμος ψηφίζει Νίκο Τσακίρη! Η εργατική τάξη είναι μαζί σου Νίκο και σε στηρίζει!

Σε ευχαριστούμε για την ελπίδα……

http://hellenicdynamism.blogspot.com

21 August, 2007 στις 12:35 am
4

Χαίρομαι που ξαναφέρνεις το θέμα στην “επικαιρότητα”, αν και τώρα είναι μάλλον αργά… (η προθεσμία κατάθεσης υποψηφιοτήτων και συνδυασμών λήγει την Δευτέρα, και περιλαμβάνει μπόλικη γραφειοκρατία…)

Δεν νομίζω ότι υπήρξε σνομπάρισμα, και σε διαβεβαιώ ότι στο φόρουμ μας υπήρξε εκτεταμένη συζήτηση γύρω από το θέμα.

Ο δηλωμένος σκοπός μας είναι να διαδώσουμε τις ιδέες μας, και είναι λογικό, μπροστά σε μια τόσο πρωτότυμη ιδέα όπως του κ. Ράπτη, να υπάρχουν διαφορετικής εκτιμήσεις σχετικά με τον βαθμό που εξυπηρετεί τον σκοπό μας.
Πάντως δεν αντιλήφθηκα κοντόφθαλμες προσεγγίσεις του τύπου “ούτε εμείς, ούτε αυτοί”.

Επίσης, στον βαθμό που είμαι σε θέση να γνωρίζω, διερεύνηση εκλογικών συμμαχιών υπήρξε (αν και όχι στο ακριβές πλαίσιο της “δεύτερης κάλπης”, αλλά δεν ευδοκίμησε…)

21 August, 2007 στις 1:30 am
5
Από: S G

κοιτα να δεις, οι κυβερνησεις συνεργασιας εχουν προβληματα. το ενα μεγαλο ειναι να καταληξουν σε ενα χάλι στυλ Ιταλιας με χιλιαδες μικρα κομματα και τελικα ανοδο τυπων στυλ Μπερλουσκονι.

Το αλλο ειναι κυβερνησεις στυλ Γερμανιας που κανεις δεν αναλαμβανει την ευθυνη και η συνεργασια τελικα καταληγει σε αδρανεια (ευτυχως στην Γερμανια εχουμε την Μερκελ που εχει κοχονες).

Απο την αλλη ειναι πραγματικα ανησυχητικο πως το ελληνικο εκλογικο συστημα σπρωχνει τρομερα σε ατολμες κυβερνησεις χωρις καμμια δυνατοτητα καινοτομιας. Λυπαμαι που το λεω αλλα τα τελευταια 10-12 χρονια δεν εχω δει σχεδον καμμια διαφορα σε επιπεδο κυβερνησης αλλα μονο σε επιπεδο ατομων. για παραδειγμα υπηρχαν υπουργοι που μου εφερναν εμετικη διαθεση ή που συμπαθουσα, αλλα το συνολικο εργο ηταν πανω κατω το ιδιο: τρομερα αργο με τρομερη ελλειψη φαντασιας και ρισκου.

21 August, 2007 στις 4:05 am
6
Από: Yorgos

Σπύρο: Ίσως κάνω λάθος για το “ούτε εμείς, ούτε αυτοί”. Το διάβασα – μέσες-άκρες – σε κάποια σχόλια στο μπλογκ σου, αλλά όντως όχι κάτω απ’ την υπογραφή κάποιου μέλους της ΦιΣ. Όπως και να ‘χει, εξακολουθώ να είμαι απογοητευμένος που η πρόταση δε βρήκε μεγαλύτερη απήχηση και απορώ τι λόγους μπορεί να επικαλέστηκαν οι διαφωνούντες. Σου εύχομαι καλή επιτυχία.

Σωτήρη: Είναι μεγάλη κουβέντα αυτή. Μια κυβέρνηση συνεργασίας πιθανότατα δεν θα λύσει το έλειμμα αποτελεσματικότητας. Μπορεί όμως να βελτιώσει την ποιότητα της δημοκρατίας. Αν υποθέσουμε ότι αυτά τα δύο είναι αλληλεξαρτώμενα, things may not be too shabby after all =)

Τελικά: Αν δεχτούμε ότι το σημερινό σκηνικό είναι προβληματικό κι ότι λύση είναι είτε το τέλος του δικομματισμού, είτε η αναμόρφωσή του, δε βλέπω πολιτικά ορθότερη επιδίωξη για τις 16/9 από την μη αυτοδυναμία. Distant second, με πνοή στρουθοκαμήλου, είναι ο έλεγχος μέσα στο ‘σπασμένο’ πλαίσιο: υπερψήφιση του ΠΑΣΟΚ.

21 August, 2007 στις 7:15 am
7

[…] Ο Γιωργος στο ριαλιτυ τεηπ εθεσε παλι καποια ενδιαφεροντα ερωτηματα σε σχεση με το πολιτικο μας συστημα. […]

21 August, 2007 στις 5:15 pm
8
Από: S G

ειναι οντως μεγαλη κουβεντα. αλλα μπορει να ξεκινησει απο ενα σημειο:

γιατι ειναι το τελος του δικομματισμου μια λυση? αρχισα να γραφω σχολιο αλλα μου βγηκε μεγαλο οποτε το εκανα κατευθειαν ποστ.

21 August, 2007 στις 5:16 pm
9
Από: Cosa_200

Καλημέρα σας.

Επειδή νομίζω ότι εδώ κυρίως βάζουμε τον προβληματισμό μας και κάνουμε κάποιες προτάσεις, χωρίς να διεκδικούμε “δάφνες” ειδικού, θα τολμήσω ΟΧΙ να κάνω κριτική στον Yorgos, αλλά να προτείνω μια άλλη οπτική του θέματος.

Στην, πανθομολογουμένως, παρακμιακή κοινωνία που ζούμε, στην Ελλάδα μας τουλάχιστον, τελικά οι μόνοι που διαμαρτύρονται, σκληρά ή χαλαρά, είναι ΜΟΝΟ όσοι έχουν εξαρτημένη σχέση εργασίας ή αποτελούν τους “δορυφόρους” των 300(±) οικογενειών (μαφία ; ) που ελέγχουν τα παραγωγικά μέσα και το χονδρεμπόριο-εισγωγές. Αυτοί οι 300(±) δεν διαμαρτύρονται ποτέ. Δεν θα πω γιατί, ας σκεφθεί ο καθένας ό,τι θέλει. Όταν λέω 300(±) φυσικά δεν εννοώ τους 300 του κοινοβουλίου, αυτούς, στην πλειοψηφία τους, τους θεωρώ “υπαλλήλους” των άλλων, των 300(±) Εμποροβιομηχάνων, που ποτέ δεν διαμαρτύρονται, γιατί τους πάνε όλα πρίμα.

Εμείς λοιπόν που, χωρίς να το διατυπώνουμε δημόσια, ξέρουμε τι συμβαίνει με τους βουλευτές του δικομματισμού, θα πρέπει να πάρουμε τις αποφάσεις μας γι αυτές τις εκλογές κρίνοντας τα κόμματα που συμμετέχουν με βάση την σχέση τους με τους 300(±) Εμποροβιομήχανους ή την προοιωνίζομενη σχέση τους με αυτούς. Ποιός είναι σε θέση να προσβάλει-διαφθείρει αυτούς στους οποίους, κάθε φορά, εναποθέτουμε τις ελπίδες μας; Μα… αυτός που έχει το χρήμα. Τότε ποιός ο λόγος να εναποθέτουμε τις ελπίδες μας σε ένα 5-κομματικό ή 35-κομματικό σχήμα, του οποίου η σχέση με τους 300(±) Εμποροβιομήχανους δεν είναι σαφώς ξεκαθαρισμένη; Αυτό είναι ένα το κρατούμενο.

Από την άλλη έχουμε ένα γιγαντιαίο σύστημα πληροφόρησης, ελεγχόμενο (στην πλειοψηφία του) τόσο από τους 300(±) Εμποροβιομήχανους, όσο και από τους αντίστοιχους 300(±) Εμποροβιομήχανους της κάθε άλλης χώρας Γιατί λοιπόν θα πρέπει να διαμορφώνεται η γνώμη μας από τους υπαλλήλους των 300(±) Εμποροβιομηχάνων που ελέγχουν τα ΜΜΕ, τόσο στην Ελλάδα μας, όσο και στο εξωτερικό; Γιατί; Γιατί ό μέτοχος του MEGA, του ALPHA, του ANT1 κ.λπ. να με πληροφορήσει για πράγματα που, ενδεχομένως, αν εφαρμοσθούν, θα θίγουν τα συμφέροντά του; Όλοι αυτοί εργάζονται για να καταλήξουν άτομα σαν την Κουντουρά, που “δόξασε” την Ελλάδα περιφέροντας το κορμί της στις πασαρέλες, να γίνονται βουλευτές. Τι αλήθεια περιμένουμε τόσο από τα ΜΜΕ όσο και από τα άτομα που προβάλουν, να κάνουν για εμάς;

Ας αντισταθούμε λοιπόν στην πληροφόρηση που μας παρέχουν και ας ψηφίσουμε τους “άλλους”. Έτσι, να δούμε τι θα γίνει αν δείξουμε “ανυπακοή”.

Ιδεολογικά τώρα, έξω από πρόσωπα και τον ορυμαγδό των πληροφοριών από τα ΜΜΕ. Τι μας έλεγαν το ’81; Το ΠΑΣΟΚ είναι σαν το καρπούζι, από μέσα είναι πράσινο, αλλά μέσα είναι κόκκινο. Που καταντήσαμε; Που;;; Στα ντοκουμέντα του κινήματος βρίσκουμε ότι, ο ρόλος του “Ιδιωτικού Τομέα” θα είναι συμπληρωματικός σε μια, κατά βάση, σοσιαλιστική οικονομία, που θα έχει σαν πυρήνα της τη λογική, “απ’ τον καθένα σύμφωνα με τις δυνατότητές του, στον καθένα ανάλογα τις ανάγκες του”. Η μετατροπή του ΟΕΚ σε μια ιδιότυπη τράπεζα, πόσο βοήθησε στη λύση του προβλήματος της Εργατικής Κατοικίας; Μετά λέμε ότι φταίνε οι φουκαράδες που χτίζουν στα ρέματα. Για δέσ’ τε που κατάντησε το Ηλιακό Χωριό και πείτε στη συνείδησή σας, “έτσι υλοποιείται μια πολιτική με πυρήνα της το “απ’ τον καθένα σύμφωνα με τις δυνατότητές του, στον καθένα ανάλογα με τις ανάγκες του”; Αυτό απαντά, εν μέρει, και στο προηγούμενο ποστ του Τάσου σε σχέση με την φρικτή όψη της Αθήνας μας.

Να καταλήξουμε λοιπόν σε ένα 5-κομματικό κυβερνητικό σχήμα, που θα υλοποιεί ΠΟΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ;;; Εγώ λέω ΟΧΙ στα ψευτοδηλήματα. ΟΧΙ στην επιλογή του λιγότερο κλέφτη. Αφού κατάντησαν τον λαό μας στη διαμαρτυρία του καναπέ, Τριανταφυλλόπουλος, Ευαγγελάτος κ.λπ. αφήνοντας την λύση των προβλημάτων τους στη φιλανθρωπία της κάθε Κυρίας Βαρδινογιάννη. Να ψηφίσουμε εκείνους, που τους αναφέρουν με περισσή σιχασιά ή τους αγνοούν επιδεικτικά οι Anchormen (έτσι τους λέμε ρε Τάσο;) των καναλιών. Να ψηφίσουμε αυτούς που προσπαθούν να σηκώσουν το λαό μας από τον καναπέ, γιατί πιστεύουν ότι η, όποια, λύση βρίσκετε με την διαμαρτυρία στο δρόμο. Αυτούς που με την κάθοδο στο δρόμο απέτρεψαν την επιστράτευση, επί Γερμανικής Κατοχής (κανένας Έλληνας δεν πολέμησε τους Σοβιετικούς στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο) Κι ας μη βιαστούν κάποιοι να πουν “έλα μωρέ, όλοι ίδιοι είναι”, γιατί θα πω κι εγώ “καλά, αφού όλοι είναι ίδιοι γιατί δεν ψήφισες ποτέ ΚΚΕ; τι είχες να χάσεις αφού είναι όλοι ίδιοι; Κάν’ το τώρα. ψήφισε ΚΚΕ”.

Μάνος

ΥΓ δεν ξέρω πως βάζετε τα λινκ στο κείμενο και δεν ξέρω και HTML.
ΥΓ 2 Γιώργο, δεν θέλω να εκληφθεί σαν κατηγόρια προς εσένα αυτό που έγραψα. Δεν θέλω να υποτιμήσω κανέναν εδώ μέσα.

22 August, 2007 στις 1:56 pm
10

[…] Η δυσφορία (όση τουλάχιστον ξεπέρασε την ανώδυνη κρεβατομουρμούρα και απείλησε να διαβεί το παραβάν) μπούκωσε – δε βρήκε θετική έκφραση. Ο ΣΥΡΙΖΑ, στριμωγμένος απ’ το άγχος του 3% και τους διαγκωνισμούς αριστεροφροσύνης με τα ορκ του Περισσού, έκανε αρκετά για να αγκάλιασει αυτή τη δυσφορία, λιγότερα για να τη μετουσιώσει σε ρεαλιστική πολιτική πρόταση. Το ΚΚΕ απλώς εισέπραξε – η άνοδός του είναι σύμπτωμα του θανάτου της πολιτικής, όχι της ανανέωσής της. Μια απ’ τα ίδια το εθνολαϊκιστικό ΛΑΟΣ, που συγκίνησε πολύ περισσότερους από όσους τελικά το ψήφισαν. Το 3% των λοιπών δημοκρατικών δυνάμεων μου θύμισε τη Δεύτερη Κάλπη. Χαμένες ευκαιρίες… […]

16 September, 2007 στις 7:18 pm