Stevenote notes


Το παλιό καλό iPod (τούδε iPod classic) γίνεται πλέον niche προϊόν - θα το προτιμήσουν μόνο τα music geeks και οι εθισμένοι τορεντάδες. Οι σκληροί δίσκοι είναι το βινύλιο των music players. Το nano-fatty είναι μια χαρά και θα πουλήσει θαυμάσια. Το iPod touch (ένα iPhone χωρίς το τηλέφωνο) μοιάζει περισσότερο με επιχείρημα υπέρ της αγοράς του - απροσδόκητα, και προς μέγα καστάνιασμα των early adopters - δραματικά φτηνότερου iPhone (που σύντομα θα ξεκλειδώνεται για πλάκα). Δεν το βλέπω να παραμένει στο lineup για πολύ. Η είδηση της ημέρας, βέβαια, είναι η μείωση της τιμής του Zune. -y 


 

5 σχόλια


1
Από: cosmix

Συμφωνώ απόλυτα είναι πως το νεο νανο θα πουλήσει εξαιρετικά.

Σε ό,τι αφορά το iPod Classic θεωρώ πως είναι μια ακόμη μορφή του αρχέτυπου stop gap solution. Με άλλα λόγια είτε λόγω αυτονομίας, λόγω contractual obligations για parts, είτε λόγω χρονικών περιορισμών, βλέπουμε ένα ως επι το πλείστον παρωχημένο (εν συγκρίσει με τα ‘touch’ προϊόντα) gadget με μόνον προσόν τη τεράστια χωρητικότητα την οποία ομως δεν μπορεί να εκμεταλλευθεί (μικρή οθόνη, έλλειψη επιπλέον λειτουργιών κλπ.)

Το touch — όπως γράφεις ένα iPhone sans the phone — θεωρώ πως αντιπροσωπεύει το μέλλον των iPods. Αργά ή γρήγορα πιστεύω πως το Classic θα εξαφανίστεί και τη θέση του θα πάρει ένα ‘μεγαλύτερο’ (ίσως σε κάποιο βαθμό και σε διαστάσεις, βλ. πάχος) iPod Touch με σαφώς μεγαλύτερη χωρητικότητα, το εξαιρετικό interface και την πανέμορφη οθόνη αλλά επίσης αξιοπρεπή αυτονομία — κάτι που θα ήταν αρκετά δύσκολο ή πολύ ακριβό εαν είχε σκληρό και μνήμη flash σήμερα. Το εαν το μελλοντικό iPod θα έχει σκληρό δίσκο ή όχι δε μπορώ να το κρίνω αυτή τη στιγμή, όμως βάσει των τάσεων της αγοράς προς τη τεχνολογία flash, θαρρώ πως ακόμη και σε ένα έτος από σήμερα μνήμες flash με πολύ μεγαλύτερες χωρητικότητες από τις σημερινές θα είναι κοινός τόπος. Όχι 160GB αλλά ίσως 64 ή 80.

6 September, 2007 στις 8:03 am
2
Από: Tassos

Πολύ σωστη η διάγνωση για τη “βινυλοποίηση” (sic) του σκληρού δίσκου. Αν και έχει δίκιο ο cosmix για τις flash που θα είναι προσιτές σε μεγάλες χωρητικότητες σύντομα (μάλλον το 2009 όμως) αναρωτιέμαι μήπως υπάρχει και κοινωνικό-ηλικιακό subtext στην ιστορία.

Στον καινούργιο αιώνα βλέπουμε ένα divergence ως προς το πώς προσεγγίζουν την πιστότητα ήχου και εικόνας οι baby-boomers και η Gen-Y. Αυτό μπορεί να είναι απλά αντικατοπτρισμός του διαθέσιμου εισοδήματος κάθε ομάδας, αλλά ίσως να σημαίνει και κάτι άλλο καθώς όλοι (τρόπος του λέγειν) οι boomers έχουν ξεπαραδιαστεί να αγοράσουν HDTV ενώ οι μικροί τη βρίσκουν με 3GP/15fps και flash video (oh, the horror).

Μπορεί κανείς τραβήξει την αναλογία μέχρι τα hi-fidelity audio formats (SACD/DVD-A) και το lossy MP3 που επέβαλε το Napster, αν και εκεί ο υψηλής πιστότητας ήχος είχε ελάχιστους αγοραστές κυρίως γιατί η απόλαυσή του χρειαζόταν χρόνο και χρήμα πέρα από τα +3σ και γιατί για τις άπλυτες μάζες 128kbits~”CD quality”~”τέλειος ήχος”.

Όταν λοιπόν η πιστότητα ήχου (και εικόνας) δεν αποτελεί προτεραιότητα για τις νέες γενιές και παράλληλα η πλειοψηφία αρκείται στα trendy ακούσματα, δεν υπάρχει λόγος να δίνεται προτεραιότητα στα HDD-based media players.

Όλα αυτά σημαίνουν κατά τη γνώμη μου ότι η μεγάλη μάζα των DMPs θα συνεχίσει να έχει χωρητικότητες λίγων GB.

6 September, 2007 στις 1:45 pm
3
Από: cosmix

Να απολογηθώ προκαταβολικά για το μέγεθος του σχολίου. Βρίσκω το θέμα ιδιαίτερα ενδιαφέρον.

Προφανώς υπάρχει σαφής και έντονη μετακίνηση των προτιμήσεων του αγοραστικού κοινού από το ‘ποιοτικό’ στο ‘βολικό’. Αυτό συμβαίνει σε όλες τις βιομηχανίες και η ‘βιομηχανία’ πολυμέσων δε μπορούσε να είναι εξαίρεση.

Αυτό όμως — σε καμία περίπτωση — δεν έχει σχέση με το φαινόμενο της χωρητικότητας. Γιατί;

Πρώτον, διότι πολύ απλά δεν είναι η χωρητικότητα πρωτεύον πρόβλημα. Είναι ολόκληρη η φιλοσοφία σχεδιασμού των συσκευών αυτών. Από τα DAC, μέχρι τα ακουστικά, από τους ενισχυτές μέχρι τους αλγόριθμους συμπίεσης, το μέγεθος και — κυρίως — το κόστος. Με άλλα λόγια, και 1TB να είχαν αυτές οι συσκευές σε καμία περίπτωση δε θα μπορούσαν — ως έχουν — να αποδώσουν όπως ένα πολύ καλό CD deck ή ένα κορυφαίο SACD deck συνδεδεμένα σε καλής ποιότητας *μουσικούς* ενισχυτές (cf. ενισχυτές home theatre). Αυτό φαντάζομαι το γνωρίζεις.

Συν τοις άλλοις είναι πλέον γεγονός πως η ακατάσχετη μανία για τη τελειότητα του 1970-1980 είναι πλέον άτοπη στην εποχή της ψηφιακής αποθήκευσης και μεταφοράς δεδομένων και της ελαχιστοποίησης του αναλογικού path και των συναφών προβλημάτων στην αναπαραγωγή του σήματος.

Η έλευση της ‘συμπιεσμένης’ μουσικής που ξεκίνησε το 1993 με το MiniDisc ήρθε να γεμίσει το κενό μεταξύ Hi-Fi και Νo-Fi. Ναι τα 128kbit του MP3 ήταν επαναστατικά δεδομένου του συνδυασμού μεγέθους, ποιότητος και της προσιτότητος τους. Ναι η ποιότητα ήταν τραγική σε σχέση με τη ποιότητα που θα έβρισκε κανείς σε ορθώς mastered ψηφιακά μέσα όπως το CD — πόσο μάλλον τα αποτυχημένα εμπορικά αλλά τεχνικά ανώτερα SACD/DVDA. Όμως, σε σχέση με τις κασέτες ή το βινύλιο, μέσα ‘εύθραυστο’ με συναφή μείωση της ποιότητας με κάθε χρήση ήταν πολύ ανώτερα, όσες φορές κι αν τα έπαιζες. Ήταν πολύ πιο βολικά.

Και εκέι οφείλεις να κάνεις τη σύγκριση. Το γεγονός πως έφεραν την αλλαγή σε μια ολόκληρη βιομηχανία δεν έχει να κάνει με τα χρήματα, με τις γενιές, αλλά με την προσέγγιση της μουσικής και την αύξηση του ελάχιστου μέτρου της ποιότητος σε μεγέθη που προ εικοσαετίας φάνταζαν άπιαστα.

Με άλλα λόγια, η ποιότητα είναι φθηνότερη από ποτέ και οι λόγοι ανεύρεσης της τελειότητος λιγότεροι και λιγότερο ελκυστικοί απ’ότι ήταν προ εικοσαετίας. Εν πάσει περιπτώσει, και να ήταν ζήτημα ποιοτικό, τα 160GB θα ήταν υπερ-αρκετά για πολύ καλής ποιότητας ήχο εαν αυτό ήταν επιθυμητό.

Ένα ακόμη σημείο που θεωρώ πως οφείλω να προσθέσω εδώ είναι το εξής: όσοι έχουν σχέση με τη μουσική βιομηχανία γνωρίζουν πως η παραγωγή της μεγάλης πλειοψηφίας της μουσικής στις ημέρες μας βελτιστοποιείται κατα pareto με κριτήριο το τελικό μέσο αναπαραγωγής και όχι της βέλτιστης ποιότητας. Κυρίως στις φάσεις της μείξης και του mastering γίνονται σημαντικές αλλαγές στο σήμα ώστε η αναπαραγωγή σε ‘κατώτερο’ εξοπλισμό να είναι επαρκής ή τέλος πάντων ανεκτή από το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού. Δυστυχώς ποτέ δεν είδαμε ούτε καν το 20% (πόσο μάλλον το 80%) του πληθυσμού να χρησιμοποιεί λαμπάτους ενισχυτές και matched ηχεία. Το target device ήταν και είναι τα συστήματα ήχου αυτοκινήτου, τα φορητά συστήματα, οι φθηνοί καταναλωτικοί ενισχυτές.

Σχετικά με τις μνήμες flash, νομίζω πως ίσως αγνοείς τις εξελίξεις Τάσο. Οι επόμενες γενιές ultraportables ενδέχεται να έχουν ως δευτερεύουσα μνήμη κατα κύριο λόγο μνήμες flash αντί σκληρών δίσκων. Εαν συμβεί αυτό θα έχουμε ένα surge στη παραγωγή και τη σχετική πτώση στις τιμές καθώς παράλληλα θα δούμε ένα σταδιακό paradigm shift. Ίσως σε ξαφνιάσω εαν σου πω πως ήδη υπάρχουν στην αγορά συσκευές με 128 (ακόμη και 155GB) χωρητικότητα σε flash σε form factor δίσκων 1.8″ και 2.5″. Θαρρώ λοιπόν πως σε ένα χρόνο, ένας tier-1 OEM όπως η Apple με τεράστιο (πιθανό) αγοραστικό κοινό και παράδοση καινοτομίας θα είναι με βεβαιότητα ικανός εαν το επιθυμεί να παρέχει συσκευές βασισμένες σε μνήμη flash, με εντυπωσιακή χωρητικότητα, όπως άλλωστε ήταν και η περίπτωση προ εξαετίας πλέον με το πρώτο iPod και τον σκληρό δίσκο 1.8″. Και δε βρίσκω λόγους για τους οποίους δε θα ήθελε να το κάνει.

Αυτά τα ολίγα.

6 September, 2007 στις 2:46 pm
4
Από: Tassos

cosmix, κάπου ανάμεσα στη φλυαρία και το πατερναλιστικό υφάκι κατάφερες να χάσεις το νόημα του σχολίου μου. Ουσιαστικά λες το ίδιο πράγμα: το βολικό υπερτερεί του ποιοτικού (και γιατί το βολικό είναι πια αρκετά ποιοτικό για τα γούστα των πολλών). Πουθενά δεν είπα ότι η χωρητικότητα ήταν πρωτεύον πρόβλημα για τους πολλούς χρήστες ή τους content distributors.

Δε σχολιάζεις όμως την ουσία του σχολίου που έχει να κάνει με το διαφαινόμενο divergence στις προτιμήσεις (i.e. 1080p vs. flash video/youTube/etc.) για media consumption (που κατά τη γνώμη μου οφείλεται κυρίως στο ότι η νέα γενιά χρησιμοποιεί την τεχνολογία και για να παράγει content)

Όσο για τις μνήμες flash παρόλο που εδώ και λίγους μήνες δε δουλέυω πια στο semi industry συνεχίζω και το παρακολουθώ και ξέρω πόσο κάνουν σε batch των χιλίων τα 128GB που αναφέρεις. Having said that, I will be mightily surprised if Apple puts a 64GB SSD in a mass-market media player (i.e. marketed below $499) by end of calendar ’08.

7 September, 2007 στις 5:23 am
5
Από: cosmix

Δεν είχα σκοπό να σε θίξω, απλώς να υποστηρίξω εμπράκτως γιατί πιστεύω πως το επιχείρημα ότι [ίσως] “υπάρχει και κοινωνικό-ηλικιακό subtext στην ιστορία.” δε στέκει.

Η περίπτωση του video διαφέρει. Αφ’ενός, θεωρώ πως είναι δευτερεύουσα, αφ’ετέρου δε πιστεύω — σε καμία περίπτωση — πως η σύγκριση μεταξύ flash video και HD είναι εύλογη: οι χρήσεις είναι σαφώς διαφορετικές. Το ότι η νεα γενιά δημιουργεί υλικό σίγουρα έχει σημασία, όμως πιστεύω πως δεν είναι βασικός λόγος. Βασικός λόγος, όπως έγραψα και παραπάνω είναι το κόστος και η τεχνολογία, όπως ήταν πάντοτε. Με άλλα λόγια και χωρίς το user-generated content θα βλέπαμε ακόμη σχετικά κακής ποιότητος, μικρής ανάλυσης video για φορητές συσκευές εφ’όσον αυτές υπήρχαν.

Having said that, I will be mightily surprised if Apple puts a 64GB SSD in a mass-market media player (i.e. marketed below $499) by end of calendar ‘08.

Ναι κι εγώ, απλώς πιστεύω πως αν κάποιος μπορεί να το κάνει αυτός είναι μια εταιρία όπως η Apple.

7 September, 2007 στις 7:58 am