Αύριο ξημερώνει Δευτέρα


Η μοναδική έκπληξη της 16ης Σεπτεμβρίου έγινε στο Παλάθιο ντε λος Ντεπόρτες. Γιατί εδώ οι δημοσκόποι, οι στοιχηματζήδες και οι παραθυρόβιοι της ποτοαπαγόρευσης — πυλώνες, όλοι τους, της συμμετοχικής μας τηλεδημοκρατίας — είχαν κάνει το αποτέλεσμα των εκλογών μας λίγο πιο προβλέψιμο από το κουστούμι του Ηλία Νικολακόπουλου.

Η ΝΔ κέρδισε χάρη στην έξυπνη επικοινωνιακή διαχείριση της κυβερνητικής της ανεπάρκειας, το χάρισμα του αρχηγού της (που όλοι εμπιστευόμαστε), την ένδεια θετικών εναλλακτικών προτάσεων και την απουσία ζήτησης θετικών εναλλακτικών προτάσεων από κοιμώμενους πολίτες-καταναλωτές. Η γιορτή της ήταν σκιά εκείνης του 2004, αλλά η νίκη της ήταν καθαρή, η φθορά μικρή, η επιδοκιμασία της διακυβέρνησής της βερτιγκώδης (στο 43% την έδινε δημοσκόπηση της GPO το Σ/Κ των πυρκαγιών). Η ισχνή της αυτοδυναμία είναι περισσότερο προϊόν του νέου εκλογικού νόμου και λιγότερο των εξασθενημένων ποσοστών της.

Ευτυχώς που δεν είναι 151 – δε θα άντεχα να δω από ένα νέο πανεπιστήμιο σε κάθε νομό και το Βύρωνα υπερυπουργό Εσωτερικών/ΔΤ/κλπ. Σε κάθε περίπτωση, οι προσδοκίες από τη ΝΔ των 153 δεν μπορεί ρεαλιστικά να ξεπερνάν τις διαψευσμένες της άτολμης ΝΔ των 165, που έβαλε τον πήχυ ψηλά-ψηλά και πέρασε άνετα από κάτω. Το μόνο στο οποίο μπορούμε να ελπίζουμε είναι καλύτερη διαχείριση, περισσότερη εργατικότητα, μικρομερεμέτια.

Οι φήμες περί επικείμενου θανάτου του δικομματισμού αποδείχτηκαν παραφουσκωμένες.

Η δυσφορία (όση τουλάχιστον ξεπέρασε την ανώδυνη κρεβατομουρμούρα και απείλησε να διαβεί το παραβάν) μπούκωσε – δε βρήκε θετική έκφραση. Ο ΣΥΡΙΖΑ, στριμωγμένος απ’ το άγχος του 3% και τους διαγκωνισμούς αριστεροφροσύνης με τα ορκ του Περισσού, έκανε αρκετά για να αγκάλιασει αυτή τη δυσφορία, λιγότερα για να τη μετουσιώσει σε ρεαλιστική πολιτική πρόταση. Το ΚΚΕ απλώς εισέπραξε – η άνοδός του είναι σύμπτωμα του θανάτου της πολιτικής, όχι της ανανέωσής της. Μια απ’ τα ίδια το εθνολαϊκιστικό ΛΑΟΣ, που συγκίνησε πολύ περισσότερους από όσους τελικά το ψήφισαν. Το 3,2% των λοιπών δημοκρατικών δυνάμεων μου θύμισε τη Δεύτερη Κάλπη. Χαμένες ευκαιρίες…

Η “δημοκρατία των μπλογκ”, ο “ακτιβισμός των sms” είναι σπέρματα μιας πολιτικής επανενεργοποίησης που έχει ακόμα μπόλικο δρόμο να καλύψει. Και δρόμο ανηφορικό – η απολιτικοποίηση εξακολουθεί να τρέχει με πολύ ταχύτερους ρυθμούς (και στα μπλογκ).

Αν υπάρχει ένα silver lining σ’ αυτή την άδεια από αληθινό ενθουσιασμό Κυριακή, είναι το ηχηρό χαστούκι στο ΠΑΣΟΚ. Για μια σειρά από λόγους που ίσως μας εξηγήσει κάποτε ο ghost writer της αυτοβιογραφίας του Γιώργου, αντί να ανανεώσει πρόσωπα, δομές, λόγο και ιδέες, το ΠΑΣΟΚ έκανε βήματα προς τα πίσω. Αντί να αλλάξει το φθαρμένο κοστούμι της 11ετίας, το έτριψε κι άλλο, το γέμισε αντιπαθή ρετρό μπαλώματα – πασπάλισε και λίγα wikipolitics για το ξεκάρφωμα. Η τεμπέλικη, συνθηματολογική, ανειλικρινής αντιπολίτευσή του, όλο αυτό το bad acting από παραθύρου, πόντιουμ και μπαλκονιού συμπύκνωσε ό,τι έχει κουράσει τους ψηφοφόρους από το σημερινό πολιτικό σκηνικό. Το λιγοστό θετικό έργο, το συμπαθητικό του πρόγραμμα, χάθηκαν στο επικοινωνιακό ναυάγιο. Μακάρι να πάρει επιτέλους το μήνυμα (που είναι κατάτι βαθύτερο απ’ το “φέρτε τον Βενιζέλο”) κι αν δεν μπορέσει να ανανεωθεί ενωμένο, να ξαναστηθεί σαν σύγχρονο σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, ας διασπαστεί. Ο συντομότερος δρόμος για την αναζωογόνηση της πολιτικής στην Ελλάδα περνάει μέσα από τα ίδια τα κόμματα εξουσίας – από την απελευθέρωση των υγιών δυνάμεων που σήμερα ασφυκτιούν στο εσωτερικό τους. Τέτοιες υπάρχουν και μέσα στο ΠΑΣΟΚ. Ας ελπίσουμε να βρουν χώρο.

Για τα υπόλοιπα ας κοιταχτούμε και λίγο στον καθρέφτη: χωρίς ζήτηση για ανανέωση, χωρίς ζήτηση για πολιτική, χωρίς διάθεση για διαρκή, καθημερινό έλεγχο, το 2011 θα κουνάμε πάλι βαριεστημένα πλαστικές σημαιούλες, όλη η Ελλάδα είναι μπλε/πράσινη/σταχτί οε οε, θα ψηφίζουμε το μη χείρον (ή το ΚΚΕ για να τιμωρήσουμε το δικομματισμό), θα δηλώνουμε προβληματισμένοι αναποφάσιστοι μέχρι να έρθει το σταυρωμένο ψηφοδέλτιο απ’ την ξαδέρφη που είναι ταμίας στην τοπική, θα κουβαλάμε τη γιαγιά στο εκλογικό τμήμα να ρίξει κι αυτή το κουκί, θα πηγαίνουμε για παράσταση νίκης στο Verde και μετά θα βάλουμε να δούμε και τον Αιμίλιο, που τα ξεπετάει γρήγορα, πίνει Dewar’s, είναι επαναστάτης, έχει και Λαμπίρη και δε μας τα πολυζαλίζει.



8 σχόλια


1
Από: buzz

Αύριο ξημερώνει Δευτέρα (The Reality Tape)…

Το προβλέψιμο κοστούμι, η διαχείριση της ανεπάρκειας, ο θάνατος της πολιτικής, ο εναγκαλισμός της δυσφορίας, το silver lining, χαμένες ευκαιρίες…

16 September, 2007 στις 10:36 pm
2
Από: nikoxy

Εξοχος.

17 September, 2007 στις 11:43 am
3
Από: S G

“δε θα άντεχα να δω από ένα νέο πανεπιστήμιο σε κάθε νομό και το Βύρωνα υπερυπουργό Εσωτερικών/ΔΤ/κλπ”

φοβαμαι αυτο θα το δουμε και με 153..

18 September, 2007 στις 1:02 am
4

[…] Οι θετικες μεταρρυθμισεις θα μειωθουν λοιπον, αλλα θα αυξηθουν και οι αρνητικες κινησεις. Οπως ανεφερε ο Γιωργος, οταν καθε βο(υ)λευτης της ΝΔ γινεται ξαφνικα παιχτης κλειδι για την σταθεροτητα της κυβερνησης (3 παραιτησεις φτανουν για καταρρευση της κυβερνησης, α λα 1993), πρεπει να αναμενουμε πολυ περισσοτερο λαϊκισμο και ειδικοτερα σπαταλη χρηματων για χαϊδεμα βολευτων που με την σειρα τους θα τα ριχνουν σε αχρηστα εργα για χαϊδεμα των ψηφοφορων σε καθε μικρη περιφερεια, αθροες προσληψεις για στηριξη του βολευτη κτλ Δεν μου φτιαχνεις κυριε Καραμανλη ενα ΑΕΙ στο χωριο που εκλεγομαι? Παραιτουμαι! Δεν προσλαμβανεις τον ξαδερφο μου, μπατζανακη,τον θυρωρο μου ή εναν φανατικο αφισοκολλητη? Μαζευω αλλους δυο και σου ριχνουμε την κυβερνηση! Θα εχουμε δηλαδη σε καθε ψηφοφορια μια τρομερη σαπουνοπερα, με ιντριγκες και παρασκηνιακες διαπραγματευσεις, με καθε κυβερνητικο βολευτη να εξασφαλιζει ανταλλαγματα για καθε ψηφο. […]

18 September, 2007 στις 1:54 am
5
Από: gebre

Αν περιμένουμε από τις υγιείς δυνάμεις των δύο μεγάλων κομμάτων να αλλάξουν τα πολιτικά πράγματα στην Ελλάδα, θα περιμένουμε πολλά πολλά χρόνια ακόμα. Στο κάτω κάτω της γραφής, που στο καλό είναι κρυμμένες όλες αυτές οι δυνάμεις; Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας, είδα πολλούς νέους και άγνωστους πολιτικούς από το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ. Μηδενός εξαιρουμένου, όλοι έλεγαν τα ίδια πράγματα που έλεγαν και τα πιο προβεβλημένα και γνωστά στελέχη των κομμάτων τους. Συνεπώς εγώ δεν περιμένω και πολλά από αυτήν την πλευρά.
Γιατί όμως υποβαθμίζεις τόσο πολύ την είσοδο του ΛΑΟΣ στη βουλή; Οι θέσεις του διαφέρουν ριζικά σε σχέση με όλα τα άλλα κοινοβουλευτικά κόμματα και πάντως δεν είναι ακροδεξιές όπως διατείνονται κάποιοι. Η κριτική που γίνεται στο ΛΑΟΣ μου μοιάζει λίγο με την περίπτωση του Λεπέν στη Γαλλία. Η Γαλλία έχει μεγάλο πρόβλημα με τους μετανάστες και η άνοδος του Λεπέν εκεί οφειλόταν σε μεγάλο βαθμό στην ανάδειξη αυτού του προβλήματος. Παρότι έφτασε μέχρι και στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών (που σημαίνει ότι είχε την υποστήριξη πολλών εκατομμυρίων Γάλλων), όλοι οι υπόλοιποι επέμεναν να τον αντιμετωπίζουν σαν ακροδεξιό, φασίστα και επικίνδυνο χωρίς να μπαίνουν στην ουσία των θέσεών του. Και τώρα ο Σαρκοζί προτείνει ως μέτρο σε όσους συγγενείς μεταναστών θέλουν να έρχονται στη Γαλλία να κάνουν τεστ DNA και γαλλικών – αν αυτό δεν είναι ακροδεξιό, τότε τι είναι; Ας μην ισοπεδώνουμε κάποια πράγματα τόσο εύκολα λοιπόν…

19 September, 2007 στις 2:43 am
6
Από: yorgos

SG: Ο Βύρων περιέργως απεσύρθη. Όπως και να ‘χει πάντως, τολμηρές κινήσεις δε θα δούμε. Με δεδομένο το αποτέλεσμα, πιο πολύ απ’ όλα φοβάμαι το κανάκεμα της δεξιάς πτέρυγας.

gebre: Για να μην ισοπεδώνουμε: σοβαροί πολιτικοί πρώτης γραμμής, και αξιόλογα στελέχη μικρότερης εμβέλειας υπάρχουν και στη ΝΔ και στο ΠΑΣΟΚ. Το αν θα καταφέρουν να εξυγιάνουν το σκηνικό δεν εξαρτάται μόνο από εκείνους. Παρά το γερό ταρακούνημα, τα πράγματα στο ΠΑΣΟΚ δεν φαίνεται να πηγαίνουν πολύ καλά.

Ας μην μπούμε στην κουβέντα για το αν το ΛΑΟΣ είναι ή δεν είναι ακροδεξιό κόμμα (υποπτεύομαι πάντως ότι δεν εξελέγη για τις ρηξικέλευθες προτάσεις του για το ασφαλιστικό). Τι ακριβώς περιμένεις από αυτό στη νέα Βουλή;

19 September, 2007 στις 8:48 am
7
Από: gebre

Δεν περιμένω τίποτα περισσότερο απ’ότι από τα υπόλοιπα κόμματα: να υπερασπιστεί και να μείνει συνεπές στις θέσεις που εξέφρασε πριν από τις εκλογές. Άσχετα από το αν διαφωνεί κανείς με αυτές τις θέσιες ή όχι, ένα από τα πράγματα που λείπουν από τα περισσότερα πολιτικά κόμματα είναι μια ξεκάθαρη και συνεπής θέση στα ζητήματα που απασχολούν τη χώρα. Εδώ ολόκληρο ΠΑΣΟΚ έπρεπε να περάσουν 4 χρόνια και δύο οδυνηρές εκλογικές ήττες για να αποφασίσουν επιτέλους να συζητήσουν και να προτείνουν μια πολιτική και ιδεολογική πλατφόρμα – αν το κάνουν και δεν ασχοληθούν μόνο με το ποιος θα είναι αρχηγός. Ενώ δεν μπορώ να πω το ίδιο και για το ΚΚΕ: αν και ώρες ώρες νομίζω ότι περιμένει κάποια επανάσταση αντίστοιχη με αυτήν του 1917 στη Ρωσία, τουλάχιστον έχει μια σταθερή θεώρηση των πραγμάτων – ξέρεις τι να περιμένεις από αυτό.
Εξάλλου αρκετές από τις θέσεις του ΛΑΟΣ που δεν ακούγονται από κανέναν άλλο με βρίσκουν σύμφωνο: ούτε την Τουρκία θέλω στην ΕΕ (όπως και οι περισσότεροι ευρωπαίοι εξάλλου), ούτε απορρίπτω τη συζήτηση για τους μετανάστες και την εφαρμογή κάποιας μεταναστευτικής πολιτικής (καθότι με την αναρχία που υπάρχει σήμερα οι περισσότεροι μετανάστες στρέφονται στη μαύρη και υπό κακές συνθήκες εργασία και στην εγκληματικότητα).

19 September, 2007 στις 10:38 pm
8

[…] πέφτει εξίσου στην αξιωματική αντιπολίτευση. Τα είχα γράψει και πριν δυο χρόνια τέτοιο καιρό κι επιμένω, παρά τη […]

6 October, 2009 στις 4:49 pm