Η Κυριακή των Παπαρούνων


Στις 11 Νοεμβρίου οι δύο εμπόλεμες πλευρές –εντελώς εξαθλιωμένες– κάτω από το βάρος ανθρώπινων και υλικών απωλειών που δεν έχουν προηγούμενο, παύουν πυρ για να συνάψουν στη συνέχεια μια εύθραυστη, όπως μέλλει να αποδειχτεί σύντομα, συνθήκη ειρήνης. (Στην 11η Νοεμβρίου τού 1918 αναφέρομαι… Τι καχυποψία είναι αυτή;). Η Ελλάς λοιπόν, όπως γνωρίζουμε, είναι απασχολημένη εκείνη την εποχή με τα δικά της γεωπολιτικά προβλήματα και έτσι το Jour de l’Armistice δεν καταφέρνει, εκ των περιστάσεων, να ενταχθεί στο εθνικό μας narrative.

Όμως δεν είναι αργά για να επανορθώσουμε. Κατανοώ ότι η οικονομία μας δύσκολα σηκώνει νέες αργίες (…και σίγουρα δεν έχω αγοράσει τα περί φεστιβάλ συμμετοχικής δημοκρατίας ούτε τις υπερβολές για το δήθεν μεγαλύτερο τεχνολογικό επίτευγμα από τότε που ο Armstrong πάτησε στο φεγγάρι). Αλλά, από την άλλη πλευρά, ο εμπλουτισμός τού εθνικού μας εορτολογίου με μια μη εθνικιστική (plutôt μάλιστα oικολογική) επέτειο θα ρετουσάρει θετικά την ταλαιπωρημένη εθνική μας ταυτότητα. Προτείνω λοιπόν, του-μπετ-του-κον και ανεξαρτήτως αποτελέσματος στις αυριανές «εκλογές», να υιοθετήσουμε έστω και καθυστερημένα τον εορτασμό της ‘Ανακωχής’: εφεξής τη δεύτερη Κυριακή του Νοεμβρίου να την γιορτάζουμε και στη χώρα μας ως ‘Κυριακή των Παπαρούνων’.

Happy Poppy Sunday, les ga!