Χλεύη, όχι φυλακή


Η πολύ καλή deviousdiva γράφει για την επανέναρξη της δίκης του ακροδεξιού αντισημίτη Κώστα Πλεύρη την ερχόμενη Δευτέρα και μας προσκαλεί (μέσω GHM) να γεμίσουμε το δικαστήριο προσβλέποντας σε μια καθαρτική – φαντάζομαι – καταδίκη (και μια νίκη στη μάχη της εξέδρας με τους χρυσαυγίτες). Count me out. Η διαφωνία μου δε βασίζεται σε κάποια δογματική προσήλωση στο απρόσβλητο της ελευθερίας του λόγου, αλλά στη γνώμη ότι στην περίπτωση Πλεύρη το κόστος της περιστολής αυτής της ελευθερίας υπερβαίνει τα όποια οφέλη[*]. Είτε γιατί ο ποπ αντισημιτισμός, που είναι πράγματι εκτεταμένος στη χώρα μας, εξαντλείται σε μπουρδίτσες τύπου “φοβεροί αυτοί οι Εβραίοι – κυβερνάνε τον κόσμο ρε παιδί μου”, είτε γιατί ο κ. Πλεύρης είναι εξίσου κακός αγκιτάτορας όσο είναι κακός ιστορικός, το βιβλίο δε συνιστά σοβαρή απειλή για τη σωματική ή ψυχική ακεραιότητα των Εβραίων συμπολιτών μας.

Διαφωνία με το νόμο, βέβαια, δε συνιστά και αίτημα μη εφαρμογής του. Η υπόθεση φαίνεται slam dunk (αν κρίνω από τα αποσπάσματα του βιβλίου που περιλαμβάνει η δικογραφία και απλή ανάγνωση του νόμου 927/1979[**]) και θα εκπλαγώ δυσάρεστα αν η δίκη καταλήξει σε αθώωση. Με μια τέτοια εξέλιξη θα ήμουν αντίθετος ακόμα κι αν το δικαστήριο μας εξέπληττε με μια θερμή υπεράσπιση της ελευθερίας της έκφρασης — πόσω δε μάλλον όταν η συγκεκριμένη παρέα μοιάζει να προσεγγίζει την υπόθεση με γενναίες δόσεις του ποπ αντισημιτισμού του οποίου ο γραφικός Πλεύρης είναι μια πιο τσιριχτή αλλά μάλλον εξίσου ανώδυνη έκφανση.

 

[*] Αντίθετα, ας πούμε, μ’ αυτή την περίπτωση.

[**] «Άρθρο 1.

1. Οστις δημοσίως, είτε προφορικώς είτε διά του τύπου ή διά γραπτών κειμένων ή εικονογραφήσεων ή παντός ετέρου μέσου εκ προθέσεως προτρέπει εις πράξεις ή ενεργείας δυναμένας να προκαλέσουν διακρίσεις, μίσος ή βίαν κατά προσώπων ή ομάδες προσώπων εκ μόνου του λόγου της φυλετικής ή εθνικής καταγωγής του, τιμωρείται με φυλάκισιν μέχρι δύο ετών ή με χρηματικήν ποινήν ή και δι’ αμφοτέρων των ποινών τούτων.

2. Διά των εν παρ. 1 ποινών τιμωρείται και όστις συνιστά ή συμμετέχει εις οργανώσεις, αι οποίαι επιδιώκουν ωργανωμένην προπαγάνδαν ή δραστηριότητας πάσης μορφής τεινούσας εις φυλετικάς διακρίσεις.

Άρθρο 2.

Οστις δημοσίως, είτε προφορικώς είτε διά του τύπου ή διά γραπτών κειμένων ή εικονογραφήσεων ή παντός ετέρου μέσου, εκφράζει ιδέας προσβλητικάς κατά προσώπου ή ομάδος προσώπων λόγω της φυλετικής ή εθνικής καταγωγής των, τιμωρείται με φυλάκισιν μέχρις ενός έτους ή χρηματικήν ποινήν ή και δι’ αμφοτέρων των ποινών τούτων.»



8 σχόλια


1
Από: Novalis

Η διαφωνία μου δε βασίζεται σε κάποια δογματική προσήλωση στο απρόσβλητο της ελευθερίας του λόγου[…]

Δλδ, θεωρείτε πως υπάρχουν κάποιες περιστάσεις που απαιτείται/επιβάλλεται η απαγόρευση τους δικαιώματος της ελευθερίας της έκφρασης;

30 November, 2007 στις 10:33 am
2
Από: Yorgos

Γιουπ — βλ. υποσημείωσιν [*], shouting ‘fire!’ in a crowded theater, κλπ.

30 November, 2007 στις 12:50 pm
3
Από: akindynos

Τη “φωτιά!” δύσκολα θα την υπερασπιστεί κάποιος. Επίσης δύσκολα θα καταδικάσει κανείς (από τους παρόντες εννοώ, για τον πραγματικό κόσμο διατηρώ αμφιβολίες) ένα μυθιστόρημα με “θετικό” ήρωα έναν εμπρηστή.

Το πρόβλημα αρχίζει με την αλληλεπίδραση (μα τι λέξη!) κατηγορούμενου για εμπρησμό, συγγραφέα εμπρηστικού βιβλίου (σαράντα αντίτυπα του οποίου υπάρχουν στη βιβλιοθήκη του κατηγορούμενου) και εμπρηστικού κατήγορου του συγγραφέα.

30 November, 2007 στις 2:11 pm
4

Γιώργο, από την στιγμή που τάσσεσαι υπέρ της καταδίκης κάποιου για κάτι που έγραψε και δεν αφορά συγκεκριμένο πρόσωπο, διαλέγεις στρατόπεδο στο θέμα της ελευθερίας της έκφρασης. Οπότε, ίσως θα έπρεπε να πας στο δικαστήριο τελικά μαζί με όλους τους άλλους χουλιγκάνους.

1 December, 2007 στις 11:26 am
5
Από: Yorgos

Θανάση, νομίζω ότι δε με κατάλαβες. Τάσσομαι κατά του νόμου που προβλέπει (γενικώς) καταδίκη. Αλλά νόμος υπάρχει, και αν τον διαβάζω σωστά, δε βλέπω περιθώριο αθώωσης. Και φοβάμαι ότι αν μολαταύτα υπάρξει αθώωση, αυτή *δεν* θα οφείλεται σε δικαστικό ακτιβισμό υπέρ της ελευθερίας της έκφρασης.

(Και με τον δικαστικό ακτιβισμό θα ήμουν αντίθετος, αν και όχι απολύτως)

Πες μου ποιά είναι τα στρατόπεδα, να σου πω ποιό διαλέγω =)

1 December, 2007 στις 4:51 pm
6

Το ότι υπάρχει ένας κακός νόμος δεν σημαίνει ούτε ότι είναι συνταγματικός ούτε ότι, ακόμη και αν δεν είναι, πρέπει να είμαστε αδιάφοροι στην επιλεκτική εφαρμογή του σε κάποιον αντιπαθητικό και ψυχοπαθή. Ίσα ίσα: η δική μου θέση στην αυριανή δίκη είναι η δύσκολη, αλλά συνεπής του υπερασπιστή και όχι η λαϊκιστική του Καμπύλη και του Δημητρά.

Ο δρόμος για την κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις, τις δικές μου, τις δικές σου, του λ:ηρ.

2 December, 2007 στις 12:23 pm
7
Από: Yorgos

Όχι. Θα χειροκροτήσω αθώωση του Πλεύρη αν αυτή βασίζεται σε κρίση αντισυνταγματικότητας του νόμου (δεν είχα σκεφτεί αυτό το ενδεχόμενο). Αυτό που φοβάμαι είναι η επιλεκτική *μη* εφαρμογή του νόμου επειδή το δικαστήριο βλέπει θετικά τον αντιπαθητικό και ψυχοπαθή ή/και τις αποκρουστικές ιδέες του.

Αλλά δεν είμαι υπέρ του απρόσβλητου της ελευθερίας της έκφρασης. Ο τρελός αρχιερέας καλτ που μαντρώνει 30 πιτσιρικάδες για έξι μήνες και τους πείθει ότι θα έρθει η συντέλεια του κόσμου αν δεν πεθάνουν όλοι οι Νιγηριανοί της Αθήνας, δεν μπορεί να συνεχίσει τη διδασκαλία του μετά το πρώτο κρούσμα βίας κατά Νιγηριανού από μαθητή του. Δεν ξέρω τι είδους τεστ θα πρέπει να προβλέπει ο νόμος για να ξεδιαλέγει αυτές τις περιπτώσεις [*], αλλά έκφραση που οδηγεί σχεδόν αναπόφευκτα σε παραβίαση υπέρτερων δικαιωμάτων τρίτων (ακόμα κι αν αυτοί δεν προσδιορίζονται ατομικά) δεν μπορεί να προστατεύεται. Η θέση του υπερασπιστή που αγνοεί αυτά τα ενδεχόμενα είναι μεν συνεπής, αλλά δε μου φαίνεται καθόλου δύσκολη.

[*] ευθύ-επίκαιρο-‘αποτελεσματικό’, για περιπτώσεις hate speech/incitement to violence, ας πούμε — που στέλνει τον κάπταιν χουκ στη στενή και τον Πλεύρη πίσω στο τηλεάστυ.

2 December, 2007 στις 4:34 pm
8

[…] Διαβαστε επισης σχετικα Γιωργο και Ληρ […]

2 December, 2007 στις 10:02 pm